Ik heb het er al vaker over gehad, maar ik ben momenteel helemaal in de barbecue… Begonnen als een lolletje, hoe leuk is het om op een zelfgemaakt vuurtje te koken, is dat nu behoorlijk uit de hand gelopen.

Ik zit in een barbecueteam, De Zwarte Hand, de tuin en carport zijn vergeven van de barbecue’s (7 stuks), en het is momenteel minimaal 3 keer in de week barbecuenight bij de Jaspertjes.

Tot zover alles nog prima, maar het begint ook professioneel zijn poten uit te slaan. Er komt een barbecueboek, Smart BBQ (over 3 weken in de winkel) en ik ben momenteel in Marokko om mee te doen aan het WK BBQ. Samen met mijn team, Jeroen, Giel, Arjan, Sophie en Mathijs, doen we zondag een gooi naar de felbegeerde titel. Die gaan we zeker niet halen, we zijn namelijk nog steeds veel te onervaren, maar we hebben veel getraind en hebben er zin in. 

Met Royal Air Maroc naar Nador, busje naar Saïdia, appartementenhotel en gaan met de banaan. Rund, kip en lam staan zondag op het menu, en een geweldig dessert van onze patissiers Hidde en Mathijs. Ben benieuwd….

Een wild feest was het in de Apo, anderhalf uur Knabbel en Babbel en daarna naar boven voor een jonge Vietnamese topper. 4 uur in de mand, 10 uur weer gewassen en ongeschoren bij de dames van de WOCA, even aan de dag wennen…

We hebben vandaag een uitstapje, we gaan met Leo Evers, de nieuwe baas van Heineken alhier, naar de brouwerij. Uitgebreide ontvangst en een snikhete tour door de inmense brouwerij. Heineken heeft hier een giga marktaandeel en bottelen momenteel ruim 200.000 blikjes en flesjes per uur, 24/7 dus reken maar uit.

Na de tasting in het proeflokaal is het tijd om weer twee weeshuizen te bezoeken. Eerst naar het SPI huis, het studiehuis wat vanaf nu Palmsugar house heet, een uitprobeersel waar 5 meisjes na hun high school een vervolg opleiding doen, 2 accounting en 3 teachers, de eerste studeert volgend jaar af. Hierna naar de laatste loot aan de stam, het Sunlight jongenshuis, wat er na een geweldige opknapbeurt van Bart Jan van Genderen en zijn Dutchview team afgelopen november weer spic & span utziet. Racen naar het hotel, uurtje liggen, heerlijk eten bij de Temple Club en op naar het laatste optreden van de boys in de Apo.

De zondag staat traditioneel in het teken van de kinderen van de weeshuizen waar we wat leuks mee doen. Deze keer, evenals de vorige, gaan we naar het Cu Chi Waterpark, vlakbij de bekende tunnels. 120 kids slaan op tilt als we binnenkomen en binnen 3 minuten ligt zelfs Ferry (“Juul, weet je hoeveel kleine kinderen in een zwembad pissen, ik ga echt niet hoor”) in het water.

Na anderhalf uur is het mooi geweest en gaan we door naar de tunnels. Het blijft indrukwekkend om te zien hoe David (3 miljoen doden) het heeft opgenomen tegen Golliath (162.000 doden) en uiteindelijk met pijl en boog heeft gewonnen van de napalm en de Agent Orange. Als het zweet uiteindelijk ook uit mijn vingertoppen begint te druipen gaan we weer op de boot en eindigt de tour traditioneel in The Deck. Keiharde regen, overdekt terras, lekkere snacks en witte wijn, hoe fijn kan het leven zijn.

We eindigen de dag bij chef Gils en genieten van zijn gerechten, en de wijnkeuze van sommelier Robbert. Om middernacht gaat voor mij het licht uit, de laatste 2 die-hards doen nog een rondje Apo.

Een bijzondere week!!

Met onderstaande hoeveelheid heb ik in Vietnam 120 kleine porties aardappelmousseline (± 12 kilo) op smaak gemaakt.

1. verwarm de olie met knoflook tot de knoflook een rode kleur krijgt (zorg dat het niet gaat koken). Verwijder de knoflook.

2. pureer de ansjovisfilets door de olie en koel de olie terug tot 80ºC

3. snijd ondertussen de aangevroren truffel op de snijmachine in dunne plakjes en hak daarna fijn.

4. voeg de gehakte truffel toe en breng op smaak met zout en peper

5. laat afkoelen en breng nogmaals op smaak met zout en peper en een paar druppels truffelolie

recept van Arno Veenhof van Slagerij Fred en Yolanda de Leeuw, die me ook nog eens ongelooflijk heeft gematst met de truffels!!

Na een avondje Bob Sinclair, licht uit om 23.55 is het comfortabel opstaan. We hebben om 10.00 uur bij cef Gils afgesproken en zijn perfect op tijd. Omdat we de lokale markt niet genoeg kennen, ondanks dat ik hier 2 keer eerder heb gekookt, hebben we een hop thuis voorbereid. Giel heeft 10 kilo bouillabaisse en 2 kilo rouille bij zich, Ferry 12 kilo reeds gestoofde varkenswang, dus we zijn al een heel eind. Toch is er nog een hoop te doen en met hulp van alle “mannetjes” van Gils gaan we aan de slag.

Het menu (en de mise en place lijst)

ajo blanco, champagnegrapes, shaved almonds

amandelsoep make, druiven wassen en onder druk zetten

*

smoked eel, toast, red beet, sauce Hollandaise, fried capers

aal en toast portioneren, rode biet koken en snijden, vinaigrette met mosterdzaad maken, kappertjes frituren, Hollandaise voorbereiden en later afmaken

bouillabaisse

soep aanvullen met soep van Gils, croutons maken, 3 soorten vis portioneren en garen, kaas raspen

*

coquille St Jacques with soja en garlic

petoncles schoonmaken, schelpen wassen (en weggooien), coquilles bijhalen want petoncles niet goed, ramequins lenen, soja-knoflook maken, ramequins vullen met coquille, petoncles, boter, soja-knoflook en Parmezaanse kaas

*

pig’s cheek, trufflemash, bok choy and bacon

wang uitleggen, puree maken en mengen met truffeltapenade die ik in NL al had gemaakt, bok choy garen, in bacon rollen en bakken

*

fromage frais, crème anglaise and marinated red fruit.

crème anglaise maken, vruchten marineren, slagroom kloppen, glazen vullen

20 liter lichter, we zijn met zijn 5-en, schuiven we om 15.00 uur aan voor een relaxte lunch van gerookte zalm, filet de boeuf en …, kaasjes, en duiken we rond 18.00 weer de keuken in.

De eerste gasten komen om 19.00 en na een welkomstwoord waarin ik goddank niet vergeet de grote organisatrice Cathy te bedanken (zij heeft voor de gasten, de tombola en de veiling gezorgd) gaan we knallen. De Vietnamezen blijken superkoks te zijn, als je 1 x wat voordoet doen ze het perfect na, dus de eerste 3 gangen gaan als een raket. Er is een intermezzo voor de veiling, waarin stand-up veilingmeester Ferry nog even de boel wat opjuint (dit kost hem wel een Air France ticket, maar die is hij de volgende dag alweer kwijt) en we uiteindelijk een prima opbrengst hebben.

Door met het pièce, de varkenswang, en een paar extra non-pork gerechtjes van chef Xep voor de moslims, en de vlaflip met gemarineerd rood fruit.

Ik bedank alle aanwezigen, en natuurlijk weer Cathy en chef Gils, en voordat iedereen elkaar in het zwembad gaat gooien racen wij terug naar de stad, Armin (Ferry) en Tiësto (Veuger) worden om 1.00 uur in de Apo verwacht…

Na een steengoed walking dinner voor 250 man vorig jaar in Bussum voor onze Vietnamese KIDS was het eigenlijk wel een keer tijd om de mannen van de G6 Vietnam echt te laten zien. Om niet geheel met lege handen te komen hadden we vorige week een grote kist met ingrediënten bij ons, die vrijdag zijn omgezet in een geweldig diner voor 120 gasten.

“We” zijn Robbert Veuger van Aan de Poel, Ferry van Houten van Het Bosch, Gijs Numan van Elkaar, mijn trouwe kameraad Michiel Deenik van Visaandeschelde, en schrijver dezes. Verder in ons gevolg nog reis- en weeshuispartner Eric Winter, en de dames Bleeker (secretaris) en Scheijmans (hand en span). Via Bangkok naar Vietnam, met een korte stop in de eerste, bij restaurant Nahm (ergens op de SP top 50, berichten volgen), waarna fris en vrolijk de tropische hitte in.

In Vietnam aangekomen is er geen tijd te verliezen. Als de “koude box” in de koeling van het hotel staat gaan we meteen naar weeshuis 1 en 2. Alle verhalen die ik in Nederland heb verteld worden door de kinderen voor 300% bekrachtigd. Grote, sterke, leuke en stoere mannen worden ineens stille pappa’s. Spelen in het ene huis, lekker lunchen in het andere, en afsluiten bij chef Gils, onze lokale partner om er overmorgen wat van te maken.

De vraag “die 11 sterren komen bij me lunchen, soort van reünie, vind je het leuk om ook even aan te schuiven” hoef je mij maar één keer te stellen, Ferry van Houten had vorige week dan ook meteen antwoord.

Ik schreef er al eerder over, maar Ferry heeft en maand of wat geleden een week lang 11 sterren over de vloer gehad. Op maandag allemaal en daarna gaven Wulf Engel**, Cees Helder***, Henk Tuin*, Theo Nolet*, Constant Fonk **en Emanuell Mertens** om de beurt acte de presence in restaurant het Bosch (zoek op Unieke avond op 18-2). Een feest!

Om de mannen te bedanken was er op 1 mei een kleine lunch, en omdat Ferry mijn vriend is mocht ik ook komen. Op de eerste terrasdag aten we rauwe langoustines met krokante bloemkool, kaantjes en crème van spinazie, asperges à la Flamande, lamszadel met voorjaarsgroente en een dessert van witte chocolade met aardbeien.

Theo Nolet woont op de Antillen tegenwoordig en was er niet maar de rest van de mannen liet zich de lunch goed smaken. Glaasje chardonnay uit de Beaujolais van Dominique Cornin (F, 2011), en een Vergelegen Shiraz uit Stellenbosch (SA, 2007) erbij en we hadden een topmiddag.

Op de vraag welk gerecht hun in hun leven het meest is bijgebleven kregen tafelgenoot Alain en ik een aantal mooie antwoorden.

Henk Tuin herrinert zich nog goed de rouget barbet van Roger Vergé in Le Moulin de Mougins*** die hij daar in 1972 at. Wulf Engel; “de geweldige bouillabaise die ik at in Chantecler** ten tijde van Jacques Maximin in het Negresco in Nice”. Emannuel Mertens zweert bij de zwezerik à la truffe van Toine Hermsen in prinses Juliana** en Constant Fonk bracht zichzelf, nagenietend van een foie gras en gelée bij Gerard Vié in Aux 3 marches**, in de foetushouding in slaap. De enige die geen sterren achter zijn oudste herinnering heeft staan is Cees Helder. Als boerenzoon is zijn best bewaarde ervaring (hij was 11) die uit restaurant Koekenbier in Alkmaar. Huzarensalade, tomatensoep met balletjes, en kip met doperwtjes en worteltjes uit blik!

Nog even iets over het Bosch. Nadat de vorige chef (geen kwaad woord over Tamara) een andere koers is gaan varen, staat Peter Scholte (ex-Sucre) aan het roer in de keuken en Erik Smit (ex-De l’Europe en Elzenduin) achter de flessen. Wat heeft die zaak een ongelooflijke sprong vooruit gemaakt!!

Ik kom van het boerenland, tussen Ouderkerk, Abcoude en Vinkeveen en ben opgegroeid tussen de koeien. In de zomer op het land (niet “in het land”, wij zeggen “op het land”, net zoals “op de werft”, in plaats van op je erf of terrein of tuin…), in de winter op stal. 

Toen ik klein was werd er in de zomer ook nog op het land gemolken, met de trekker op en neer met de melkbussen, maar op een gegeven ment kwamen de loopstallen en werden de koeien 2 keer per dag naar binnen geleid. Ik heb me nooit gerealiseerd dat er bedrijven zijn die om economische redenen de koeien zomer en winter op stal laten staan. Die zijn er!!

De meeste melk die je in de winkel koopt komt van koeien die in de zomer buiten staan, maar met kaas is dat nog lang niet het geval. De WSPA (World Society for the Protection of Animals) doet daar wat aan en voert stevig campagne. Op http://youtu.be/v0c94IsO3SMzie je er meer over. 

Vorige week, op 25 april, heb ik de campagne “ik kies binnenmelkvrij”, samen met chef Erik van Veluwen, gestart en ik hoor net dat we er in een paar dagen 1600 gelijkgestemden bij hebben, dus dat gaat mooi.

We deden dit op De Groene Griffioen, een biologische educatie- en kaasboerderij in Weesp. Praatje, filmpje, rondleidingkje, koeien knuffelen, glaasje wijn en ondertekening van de belofte, weer een mooie middag.

Steun dit initiatief ophttp://binnenmelkvrij.nl en laat de koetjes in de zomer lekker buiten grazen.

Wat een prachtige dag gisteren, die zonder één wanklank is verlopen. Onderstaand nog even de menu’s van de afgelopen 4 inhuldigingen, daarna gaan we weer over naar de orde van de dag!

inhuldiging koningin Wilhelmina

6 september 1898 (ze was 18 jaar!) voor 273 mensen

potage à la d’orsay

kippenbouillon met eidooier, aspergepunten en julienne van duivenborst

-

truite du lac Léman glacée, sauce Venitienne

geglaceerde forel uit het meer van Genève, met champignons, groene kruiden, ansjovis essence en bruine saus

-

jambon de York à la Salamanca

paté de chapons de Breda à la Imperatrice, sauce Mireille

chaudfroid d’ortolans à la Châtelaine

verschillend koud vlees, waaronder Yorkham, paté van kapoen (gecastreerde haan, en chaudfroid van ortolaan

-

perdreaux roties, bread sauce, cressson, salade Mexiciane, celeri à l’Espagnole

gebraden patrijs, saus van melk, brood, ui, kruidnagel en boter, waterkers, mexicaanse salade en selderij op zijn Spaans

-

macedoine de fruits Montebello, bombe Souveraine, gateâux Delgius

vruchtensalade met o.a. een sorbet van Earl Grey en gateâux Delgius (een totaal onbekende taart, Cess Holtkamp heeft een eigen interpretatie gemaakt van schuimgebak met crème en vruchten)

-

fromage de Dyon

kaas uit de Bourgogne

-

fruits-dessert

en nog maar wat vruchten en extra desserts…

(geen rood vlees, de ene zegt dat vrouwen dat niet aten, de ander zegt dat je met vogels dichter bij god bent).

Bij het inhudligingsdiner van koningin Juliana ging het er al weer wat eenvoudiger aan toe;

meloen

-

bouillon

-

koude forellen in gelei, met een mayonaisesaus

-

gevulde kapoen met verschillende groenten (weer die vogel)

-

praliné-ijs

Bij Beatrix in 1980 waren het slechts 3 gangen, en ik vermoed allemaal van Nederlandse bodem

paupiettes de sole farcie, sauce verte

gevulde tongrolletjes met groene saus

-

selle d'agneau de lait, Bouquetière

lamszadel met verschillende groenten

-

glace aux fraises

aardbeienijs

We sluiten af met het souper, gisterenavond aangeboden door premier Rutte in het Muziektheater aan het IJ. Opvallend is het gebruik van niet-Nederlandse ingrediënten, maar ja, grenzen bestaan bijna niet meer!

Inhuldingingsdiner Willem Alexander

groentetaart van 3 koolsoorten met zoetzuur van gember

-

langoustines met citroengras

-

tonijn

-

kalfslende en kalfshaas

-

crémeux van yoghurt met speculaaskruiden en verse frambozen

Om de uren van research niet geheel weg te gooien vind je onderstaand een kleine compilatie van "royale" gerechten die ik in opdracht van “Dit is de Dag” van de EO en BBN Today op een rijtje heb gezet. Er zijn er nog veel meer maar de ervaring leert dat je vooral bij het eerste programma krap 5 minuten hebt om je ding te zeggen, gisteren waren dat er slechts 3…

Koninginnesoep; In het oorspronkelijke recept werd Koninginnensoep gemaakt van paddenstoelenbouillon en gevogeltebouillon, die werd gemengd met amandelbouillon. Door deze amandelbouillon krijgt de soep haar roomwitte kleur. Deze soep had als naam potage à la reine, wat vertaald kan worden als Soep à la Koningin. Opvallend was het gebruik van hanekam als ingrediënt. In de 19de eeuw is de soep zwaarder zwaarder gemaakt met gepureerd kalfsvlees, rijst en room, en zelfs broodcroutons. Pas later is de béchamelsaus erin geslopen. Hoe komt deze soep nu aan haar naam…?

1. Marguerite de Valois (zestiende eeuw, dochter van Catharina de Medici en Henri II) de latere Koningin Margot, zou dol op deze soep zijn geweest.

2. Waarschijnlijk wordt de Franse Koninginnesoep voor het eerst beschreven in 1651 in het kookboek ‘Le Cuisinier François’, samengesteld door de kok La Varenne van Lodewijk de 14de.

Bouchée à la reine; De uitvinder is de beroemde Franse kok Marie-Antoine Carême (Parijs, 1784-1833) voor koningin Marie Leszczyńska, de vrouw van Louis XV. De benaming " à la Reine ", in de keuken, die sommige gerechten dragen, wijst steeds op iets verfijnd, elegant en delikaat. "Pain reine" is een klein melkbroodje, "le poulet reine" een kip die kleiner en fijner is dan een "poularde". " Bouchée à la Reine " is een bladerdeegkorfje opgevuld met een bereiding (salpicon) van kip, de gebruikte kip is uiteraard een " poulet reine ".

(onderstaande bordjes vervulden gisterenavond een rol bij BNN Today, Huub Oosterhuis had waarschijnlijk nog niet gegeten en werkte de pastei binnen 2 minuten naar binnen)

Soufflé Pompadour (sinaasappel)

haar meisjesnaam was Jeanne Poisson en zij huwde met Lenormand d'Etoilles. In 1743 werd ze de geliefde van koning Lodewijk XV, koning van Frankrijk, dat ze 19 jaar wist uit te houden. Ze had geen adellijke titel en daarom gaf Lodewijk XV haar de naam van Markiezin de Pompadour. Veel van de gerechten die haar voorkeur hadden werden voorzien van de toevoeging à la Pompadour. Eén van haar lievelingsgerechten was een soufflé van sinaasappel.

Béarnaisesaus

Afgeleid van Béarn, een streek in het zuid-westen van Frankrijk, in de Pyreneeën. De saus werd, volgens Carème voor het eerst in 1830 in de " pavillon Henri IV " te Saint-Germain-en-Laye opgediend. Men noemde ze béarnaise naar de geboortestreek van Henri IV, die in Pau het levenslicht zag. Sommige beweren dat de kok van het restaurant een Béarnaise was.

Imperatrice

A l’imperatrice, klassiek gerecht, zoet of zout, extra rijk gemaakt, bijvoorbeeld rijstpudding vanille, geslagen room, en gesuikerde vruchten gedrenkt in kirsch. Bedacht door een keukenchef, om zijn meesteres te behagen. Men vermoedt dat het hier gaat om keizerin Eugénie ( vrouw van Napoleon III) deze was goed vertrouwd met de gastronomie.

Tom kha gai

Niks koninklijks aan, deze heerlijke Thaise kippensoep, maar wel een soepje wat ik in Topchef 1 heb klaargemaakt. Kranenborg vond het zo lekker dat hij het een paar weken later in adviseerde aan een restaurant onder de rook van Den Haag, inclusief het recept. Ze hadden het nog niet op de kaart staan of Willem Alexander en Maxima schoven aan en bestelden het beiden.

(onderstaande soepjes waren gisteren in de uitzending, Liesbeth List en Annemarie Jorritsma smulden)

Ik heb vriend Steven zomaar een jaar niet gezien, zo gaat dat, ook onder goede vrienden, maar het is nu dan eindelijk gelukt… Om het allemaal anders te doen spreken we niet af bij Visaandeschelde, onze oude vertrouwde pleisterplaats, maar wil Steven naar George WP. Culinair prima, Lex de Kok (ex-Garage) is er al jaren chef, maar vooral spectaculair door de locatie en de bezoekers.

We zijn om 12.02 de eerste en mogen kiezen uit een veld van tafeltjes, binnen of buiten. Het wordt een 2-tje in de bar aan het raam, lekker in de zon en met een goed uitzicht. De viognier van Yves Cuilleron (F, 2011) gaat er in als koek, wat een heerlijke wijn, en we bestellen vitello tonato en steak tartaar.

Ondertussen vult het terras en de zaal zich tot de nok met mensen, het is niet te geloven druk, maar het is dan ook niet te geloven mooi weer. Het eerste fenomeen wat opduikt, nog nooit gezien, is de zwarte bloemenman. 2 wat oudere heren die vanuit een aftands busje de stad bevuilen met “zwarte” bossen bloemen en zo de nering van hardwerkende en belasting betalende bloemisten verzieken. Nog nooit gezien, en ze doe geen goede zaken! 

De tweede verrassing is de hoeveelheid paparazzi die hier rondrijdt. Auto’s en motoren met telelensen rijden af en aan, en volgens societykenner Steef is dat hier normaal. “Die rijden net zolang rondjes totdat ze er één hebben…”. En ja hoor, de bebrilde motorrijder stapt af en loopt ongegeneerd naar het terras om uitgebreid Estelle en haar geliefde te gaan fotograferen. Bryan Roy doet nog moeite om in beeld te komen, maar wordt achter het scherm van zijn laptop niet opgemerkt, of misschien wel genegeerd…

De vitello is heerlijk en ook de steak tartaar, ondanks dat niemand je vraagt hoe je ‘m wilt, is lekker. Speciaal compliment voor de groene salade, top! Het kaasplateau is klein (qua keuze) en zo uit de koeling even “opgepiept”, dus er komt een tweede die wel goed is. Oergezellige lunch, dat dan weer wel, omringd door veel mooie vogels van divers pluimage. Voel me een provinciaal, wat ik natuurlijk ook ben!

… en zo stond ik afgelopen maandag op de trappen van de hagelnieuwe Kookfabriek in Rotterdam. Microfoon in de ene hand, Ted Langenbach, je weet wel, van Now en Wow, naast me, en een enorm sabel in zijn andere hand. Samen de dop van de fles Moët afknallen en de opening was een feit.

Om dat het leuk is anderen in je succes te betrekken had ik chefs uit de buurt gevraagd om mee te doen en zo hadden we geweldige happen van Parkheuvel (spek van Bommerigger big met crème fraiçhe, kaviaar en ossenstaartgelei), Perceel (oester à la meunière), Jim de Jong (langoustine in tulpenblad uit eigen moestuin, met gerookte mayonaise, langoustinebouillon koolrabi en schuim van zeewater) en Asian Glories (luchtige Chinese hamburger met gemarineerd spek).

Enorme opkomst, lekkere drankjes, geweldig eten en een goede sfeer, eigenlijk een dwarsdoorsnede van waar de Kookfabriek al voor staat in Amsterdam en Den Haag, nu ook in Rotterdam.

We waren even op de Neighborhood Food Market, een superleuke markt met lekker eten op het Westergasterrein. Gebraden kippen, roti, Pakistaans, Libanees, soep en in de hal veel koffie. Tussen de koffie staat Meike met haar petit gâteau’s. Na 25 jaar Frankrijk, in een buitenwijk van Parijs, maakt ze haar kleine minimini’s nu in de Tuinstraat 155B. Ze is bezig met een winkel, staat veel op markten, maar als je besteld kun je het bij haar afhalen.

Zacht-zoete abrikoos, krokante chocolade, frisse limoencurd, clafoutis, appel en appelkruimel, en overheerlijke gezouten karamel. Klein, fijn en voor een nette prijs.

Bestellen via info@petitgateau.fr of 06 2900 6038

De rivier gisteren was top, dolfijnen gezien en een paar Parbo’tjes gedronken met vriend Gijs, maar nu moeten we in actie komen. Na 6 dagen ledigheid, roti, saté, pom en wat dies meer zij is het tijd om aan de slag te gaan, en aan de slag moeten we want er staan ondertussen 150 man gereserveerd!!

Terwijl Ramon en Pim door de stad crossen voor de laatste “dingetjes” gaan Gijs en ik aan de slag met zijn appels en mijn aubergines. Mijn gerecht staat natuurlijk in het teken van de barbecue, mijn nieuwe boek is er over 6 weken, dus heeft Nikita een omgebouwde gasfles op een poot geregeld. Kooltjes erin en go. Het menu vandaag ziet er als volgt uit;

Pim trapt af met zijn prijswinnende hutspotsalade. Hutspot (aardappel, peen en ui), maar dan met lokale ingrediënten. Hierbij een awara-mayonaise (klein rood vruchtje met meer pit dan vlees), en krokant gefrituurd zoutvlees. Een lastige mise en place waarin lang wordt getwijfeld over bijvoorbeeld het gebruik van de awara, maar uiteindelijk komt het allemaal goed.

Ramon doet het tweede gerecht, een lokaal visje gestoofd in krabboter, met een schuim van tajorblad, bisque-saus, antiboise verrijkt met black soy, en een lokaal boontje. Hemelse smaken, want de man kan koken, maar dat gaat ook niet zonder slag of stoot. De trots over de prijs van “zijn” hoofdingrediënt verdwijnt als die krengen gefileerd moeten worden, een en al graat. Er komen nieuwe vissen, en op 2 gaspitjes en 4 weggooi alu-braadsleedes komt er toch een klein sterrengerechtje uit.

Nikita de gastheer maakt zijn ongeloflijk lekkere pindasoep als tussengang, even een visitekaartje zodat we toch vooral niet vergeten waar we zijn, bij Soeposo, een soeprestaurant!

Pièce is de eerder besproken skirtsteak. Als ik ze uitzoek en wat trim denk ik “waar ben ik aan begonnen…” . Lange dunne lappen met lellen en vellen, maar hop, op de gril, en daarna in een op smaak gebracht oliebad op 50ºC Truc van chef Beuk, en ik moet zeggen ideaal! 3 uur later haal je ze eruit en trancheer je een weliswaar licht glibberige maar perfect op cuisson zijnde skirtsteak. Boulangé is de lokale aubergine dus een baba ganoush van aubergine (van de barbecue) eronder, en een zoetzuur van komkommer, spersieboontjes, paprika, mini-sjalot en een stekelig augurkje. Nog wat gebakken panko met masala er overheen en ready to rock en roll… Topgerechtje, al zeg ik het zelf!

Gijs sluit af met een dubbel dessert. Eerst gebakken appeltjes met kaneel, in Bourgos-rum gemarineerde rozijn en vanilleijs, daarna trakteert hij ons op de discobus die ons een uur wild stampend door Paramaribo rijdt. Om middernacht is het mooi geweest. De rechtervoet wil niet meer, en links begint ook te sputteren. Douchen en tukken, morgen naar huis.

De nieuwe week is begonnen, en die begint bij Lekker, vandaag is er wel stroom. Koffie’tje maar geen ontbijt want ik voel me niet helemaal jofel.

In Nederland heeft er zich bij Ramon al een idee gevormd, we gaan een feestje organiseren. Wat eerst bij ons thuis zou zijn wordt al snel naar het soeprestaurant van Nikita verplaatst. Hij is een vriend van reisleider Beuk, kan de aandacht goed gebruiken want de soeptent is pas 4 maanden open, en wij hebben de zooi niet in huis. Een persberichtje is snel geschreven door overbuurvrouw Ilse (lees haar leuke blog op www.switi-sranan.com) en de lokale pers pakt het razendsnel op. De eerste reserveringen komen op zondagavond al binnen dus tijd voor een planning, menuoverleg en alles wat er bij een walking dinner van 5 gangen voor 100 man komt kijken…vakantie hoorde ik iemand zeggen..?

Na enkele uren hangen en overleg, we zijn immers in Suriname, gaan we naar de markt om het aanbod te bekijken en wat eerste shopping te doen. Daarna naar de disposableboer, luxe supermarkt Chois voor mosterd en tahini, en weer terug naar de basis. Thuis even een uurtje liggen, en toch maar mee naar eetcafé de Optimist.

Dinsdag gaat het echt beginnen…, we gaan wat doen en ik heb er met hulp van Gijs zelfs een planning doorgedrukt. De dag begint met een hilarisch interview voor het Surinaamse TV5 met een mevrouw die geen idee heeft. Regisseur Beuk weet er wat van te maken en een half uur voor schema vertrek zijn we klaar. We gaan een broodje pom met zoutvlees eten bij Krioro, die zo blij is ons te zien dat we meteen zijn gast zijn. Superlekker broodje!

Door naar de markt die nu een grote klerebende is , maar wel vol. We vertrekken na 2 uur met zakken vol vis, groente, kruiden specerijen, azijnen, olies en wat dies meer zij, het enige wat we missen is vlees. De Keurslager moet uitkomst bieden, 11 kilo prachtige skirtsteak en als we de magische woorden “kranten” en TV noemen is de deal snel rond. Cadeau’tje!! Superlief want we lopen al wat achter op het budget (20 srd/€ 4,64 voor een 5-gangen diner is niet teveel).

We gaan naar Chris, de beste roti-tent van Paramaribo, dus van Suriname, dus van de wereld. Tegels overal, onhandige zitjes, een afhaalbalie en 2 wasgelegenheden want roti eet je met je handen. Roti; stukken kip in masalasaus, gekookte aardappels, kousenband en bovenop een pannekoek van 2 laagjes waartussen spliterwten. Met de pannekoek breng je de stukken kip, de groenten en de saus richting mond en het is echt superlekker. Na een korte keukentour gaan we richting Kembomarkt voor de laatste shopping en pakken we nog een uurtje mise en place alvorens Gijs en ik per boot de Surinamerivier aftuffen richting de zee…

Vroeg uit de veren, geen internet in de hut dus ruimschoots tijd om mijn diner voor het Emma kinderziekenhuis (360 man) voor te bereiden, èn te genieten van een heerlijke Nescafé espresso...  Overbuurvrouw Daphne heeft de tafel gedekt en we schuiven aan voor een heerlijk maar goddank licht ontbijtje. 

Dat lichte ontbijtje is nodig want we gaan bij mijn vriendin Thea lunchen. Thea is de beste vriendin van mijn beste vriendin Wilma en ondanks dat we elkaar niet zo goed kennen schept dat een band. De rode loper is uitgerold, de Cava de Perelada vloeit en in de oven staat een enorme kalkoen met een stuffing van vleesworst (ja zo heet dat), specerijen en pruimen op rum, verrukkuluk!!

Toe is er nog een speciale “gevouwen” taart, Fiadoe en aan het einde van de middag lichten we het anker richting Zus en zo, soortement van buitenbar, waar we de volgende activiteit ontplooien, zitten met een drankje… Gijs wordt zo ongeveer gek, maar dat is Suriname, vooral niet teveel doen. 

Ruth, een vriendin van Ramon, dient zich aan, en na een korte broekenruil (anti-mug) gaan we naar restaurant Pawiro op Blauwgrond, een wijk iets buiten het centrum. Hier in de straat is het lastig, aan beide kanten liggen allemaal restaurantjes die Javaans eten verkopen, dus je moet precies weten waar je moet zijn. Ruth weet dat, Ramon weet dat, dus in no time zitten we onder de golfplaten bij Maggy in Pawiro. Saoto (kippensoep), bami en nasi rames (Javaanse surinamers, weet je wel) en de lekkerste krokante baka bana (gebakken banaan) ever. We mogen even in de keuken kijken en ze gooit die krengen gewoon een half uur in de kokende olie, gek dat ze krokant zijn. De pindasaus die erbij komt is goddelijk en als alles op is gaan we meteen weg want een biertje is er bij de Javanen niet bij.