We draaien vandaag bij Beluga wat betekent dat we de dag vantevoren rijden, eten en slapen. The show must go on, geen risico’s met files en andere calamiteiten, dus lekker een nachtje in hotel Beaumont in Maastricht (een aanrader) en een hapje met Kraan. Na Tout à Fait en café Chic gaan we deze keer naar Chateau Neercanne, parel in de kroon van het imperium van Camille Oostwegel, landelijk gelegen op een heuvel, ze zullen het hier wel een berg noemen, net buiten Maastricht. De tocht is goed, de entrée is goed, de ambiance is goed, zo ook de service, en het eten… is klassiek. 

We starten met wat kleine knabbeltjes, warm nootje, crackertje zeewier en een hartige madeleine, bijgestaan door een mooi glas huischampagne van Mailly. Er komt nog een glaasje met kokendhete langoustinebouillon met een mosseltje, en een stukje zalm met mierik en een geconfijt stukje Hand of Buddha (citrus) voordat we aan het voorgerecht gaan. We hebben expres voor een voortje en een hoofd gekozen, het is al laat, we hebben een eind gereden, en we willen het niet te laat maken. We starten met een glaasje Airstrip van Mitchelton (AUS, 2009), een combinatie van marsanne, rousanne en viognier. 

Voorgerecht bestaat uit 3 bereidingen van langoustine, een gerecht wat in 1991 is gecreëerd voor de Eurotop ten tijde van het Verdrag van Maastricht. Tosti met tartaar van langoustine, langoustine in kadaïf, en een gebakken langoustine op ingelegde knolraap (?). Erbij wat zoetzuur van komkommer en een chutney van courgette. Perfecte langoustines, goede garing, maar vooral de chutney duwt de delicate smaak weg, en de tartaar in de tosti heeft door de koude ook niet echt veel smaak. 

We stappen over op de rode wijn, Bourgogne pinot noir van Coche Dury (F, 2008), die leuk is maar eigenlijk wat te licht bij het hoofdgerecht, kalfswang met truffel. De kalfswang wordt geserveerd in 2 keer (identieke porties) en de smaak is fantastisch. Het garnituur, mousseline van aardappel, gestoofe kool en 2 bosuitjes is wat saai, maar wat vooral jammer is, de wang is veel te gaar. Een kleine bite, nog een beetje structuur mag best, maar deze kun je door een rietje opzuigen. We bedanken voor de 2de serving, teveel en als ik heel eerlijk ben net niet lekker genoeg, en duiken in het prachtige plateau Hollandse en Belgische kazen.

We moeten nog verder, dus 3 uur na aankomst rijden we naar Maastricht. 3 uur voor voorgerecht, hoofdgerecht, kaas in deze klassieke pleisterplaats, best lang eigenlijk, maar wat ik zei, klassiek!

Lekker weekje, die begon op maandag, bij De Zwettheul waar de dames en heren uit Zuid Holland konden proberen in de ½ finale van Topchef te komen. Verrassende uitslag waarna Kraan en ik even zijn gaan eten bij Jenny. Wie van goed Chinees eten houdt mag Asian Glories niet missen, een omweg waard, en volgens Michelin zou dat staan voor **. In één woord geweldig.

Dinsdag met Henk Jan de eerste stappen gezet richting Taste of Amsterdam 20212, voor mij althans, zij zitten al vol in de flow, terwijl we ondertussen van de onvolprezen garnalencocktail van Sidney in Bordjes (Naarden Vesting) zaten te peuzelen. Woensdag begon Limburg in de studio en dat was niet direct het verwachte culinaire orgasme. Het is een fabeltje dat Limburg en Brabant, want bourgondisch, de beste koks voortbrengen, kijk naar Tim, de winnaar van Topchef de 12 provincies, uit het hoge noorden. Limburg had een “slow start” en de eerste twee zijn alweer naar huis.

Traditioneel gaan we altijd even bij Jenny langs als we in de buurt van Rotterdam zijn. Gisteren dus, gedraaid bij de Zwethheul en om 20.00 uur aanschuiven bij Asian Glories, echt de beste chinees van het land.

Na een hele midddag proeven met Ferry en Harold voor het Parool drinken we een glaasje cava, tegen de dorst, haal ik de vrouw op bij het Amstel Station en rijden we naar Rijsel. 3 maanden open in de oude huishoudschool in de Markusstraat en werkelijk een verlichting als het gaat om lekker, normaal en gewoon. We starten met een Quincy van Domaine Croterau (F, 2009) en wat terrine van konijn met kweepeer. Amuse zeg maar. Het restaurant is vrij vol, een gezellige drukte, maar doordat er bij de deur een groot gezelschap zit merk je dat er nog wat akoustische hindernissen zijn te nemen. Het mag de pret niet drukken en zeker niet als de voorgerechten komen. Kalfstong in een lichtzure vinaigrette, toast kannibaal (gesneden bavette aangemaakt met mayonaise, op toast) en langoustines voor Isabel. De laatste zijn niet echt top en worden zonder slag of stoot omgeruild voor iets anders. Kan gebeuren, de rest is perfect op smaak en zoals het hoort.

We stappen over naar het rood, Chateau de Valflaunès, een rode Pic-saint-loup van Fabien Reboul, maar krijgen eerst nog een gerechtje “cadeau”, gebakken kabeljauw met kokkels en prei. Weer perfect op smaak, alles is nog goed te proeven en heeft een goede cuisson. De mannen gaan voor de côte de boeuf, met béarnaise, gebakken aardappeltjes en groene sla. De lezers van mijn blog kunnen bij “volg me” lezen dat ik dit minimaal 2 keer in de week eet, maar bij deze chef (ex Le Hollandais en Pays Bas) kan ik nog wel even in de leer. Perfecte cuisson, mooi van smaak, braadvet opgehipt met wat knoflook, zonde om het vlees in de overigens perfecte saus te dopen. Top!

Genoeg superlatieven, waar gaat het over…, lekker goed gemaakt eten op een prima locatie, bereid en geserveerd door leuke mensen. Niet pretentieus, that’s it. In deze tijd van arrogantie, snelheid, poedertjes en gelletjes een rustpunt. We toppen af met een Hendricks met Fevertree, ik ga volgende week weer!

Terug bij Thoumieux na een geweldig bezoek deze zomer met vrouw en kids. 

Boven **, wederom vol, jammer want vandaag kon je kiezen uit kaviaar, coquilles, kreeft, tarbot, zwezerik en lamsvlees waar dan een heel menu omheen wordt gecomponeerd. Mooi concept, maar nu vol. Beneden dus in de prima brasserie, die ook al snel volloopt. Glaasje kir, spread van La-vache-qui-rit en sardines en prima brood en we gaan bestellen. 

Groene salade voor mijn vriend, met een gepocheerd eitje en wat later blijkt een creme van spek en een beetje foie gras. 

ik ga voor de huisgerookte zalm met creme van komkommer en fromage frais, met wat gevijzelde Indiase kruiden. Geweldig! Glas wijn erbij, L’Argile van Domaine de la Rectorie (F, 2008), een wereldzaak hier. Piece is de beste entrecote van de laatste 5 jaar voor Ron, en goujonettes van tong, noem het vissticks, maar wel perfecte, met een tartaarsaus uit de kidde. Beetje groene salade erbij, wat wil je meer? Een beetje kaas, en er komt een prima plateau op tafel, niet teveel keuze, maar ook weer top verzorgd. We worden allebei een beetje kriebelig, waarom kan dit niet bij ons, nemen een koffie’tje en racen naar La Maison du Mutualite waar we net op tijd aanschuiven voor de demo van Anne Sophie Pic.

En ik heb het gemist. Topchef 4, weer een rondje 12 provincies, kende na 2 dagen selectie gisteren de eerste dag. 45 minuten te laat, Kraan anderhalf uur wegens 2 kop-staart botsingen, dus de sfeer zat er meteen in. Deel oude garde dus da’s makkelijk, deel nieuwe mensen dus even inkomen. Leuke ploeg, we hebben Zuid Holland deze week, alleen moeten ze, zoals alle ploegen wat beter luisteren. Het concept is hetzelfde, why change a winning concept, maar er zijn wat belangrijke veranderingen waaronder coaching de eerste dag. Maar dan moet je wel je mond opentrekken…….

Zeg je in Parijs ijs dan zeg je Berthillon. Een ijsfabriekje op Ile Saint-Louis waar ik de laatste 4 keer vruchteloos aan de deur stond, iedere keer gesloten. Nu, op een maandag in januari, moet het goed gaan, toch? Ik kom hier sinds 1990, toen Ricardo me erop attendeerde. Als ik in die tijd naar Parijs moest voor de Maison & Objet dan reed ik op weg naar het vliegveld altijd naar Berthillon. Nougat au miel (noga met honing) en pignons de pins (pijnboompitten), van ieder 2 blokken, in een koeltas met vrieselementen, alles kon, zowel in de winkel als bij de KLM. Ik woonde in die tijd in Buitenveldert en redde het qua tijd net van deur tot deur. De volgende dag aten we in Juffrouw Jannie het lekkerste ijs van de wereld.

Als ik in Parijs ben moet ik altijd een keer naar l’Atelier, al was het maar om te kijken hoe het echt moet. Een wereldzaak, reserveren kan alleen om 18.30, daarna is het binnenlopen en wachten in de bar. Ron blijft in de taxi wachten, de maitre heeft het over anderhalf uur, maar een wijsneus die zich bemoeit met de maitre zegt dat we binnen een uur aan tafel zitten. 

We worden met een glas champagne “maison” in de bar gezet, er komt nog een glas en uiteindelijk gaan we maar aan de witte wijn, het is te laat om de koers te wijzigen. Pulligny Montrachet van Domaine de Carillon (F, 2007), zit in tussen de door Ron beoogde sauvignon blanc en de door mij geliefde Condrieu. Eindelijk mogen we om 23.30 aan tafel en we besluiten niet meer voor het tastingmenu te gaan maar voor wat kleine gerechtjes a la carte. En klein zijn ze! 

De foie gras is mooi, tikje addelijke smaak maar een wat korrelige structuur, en mist wat zout. De langoustine met een blad basilicum in een deegjasje is weliswaar perfect gebakken, mooie cuisson, maar is best wel weinig, 1 langoustine. 

Encornets van de barbecue, ingesneden reepjes inktvis, met gegrillde artisjokbodem, is het volgende gerecht, en superleker. 

We zijn ondertussen aan de rode wijn, buiten de kaart om en da’s vaak mooi in dit soort zaken, vaak zijn er dan wijnen waar ze maar weinig van hebben en waarvan de maker het een eer vind dat Robuchon ze schenkt. Vougeot Les Cras, (F, 2007), te gek lekker en inderdaad maar 5379 flessen van gemaakt. 

Door met hamburgertjes met foie gras en een te gek lekkere oosterse ketchup, waarna zwezerik met verse laurier en soubisse (zacht gegaarde ui). 

Terwijl onze buren in katzwijm vallen van een gebakken tongetje, die ze voor de helft laten liggen staat er ineens een niet bestelde zwarte berg voor onze neus. 12 uur op 70 graden gegaarde aardappel, geprakt met wat boter, en volledig bedekt met zwarte truffel. Het gerecht wordt aangeboden door de chef, wat dezelfde bijdehant blijkt te zijn die bij binnenkomst zei dat we met een uurtje wel aan tafel zouden zitten. Aardig gerechtje alhoewel ons ontgaat waarom je aardappels 12 uur zacht zou moeten garen, en ook dit gerecht mist weer wat zout, en liefde! En dat laatste is eigenlijk een beetje de rode draad door de gerechten. Ze missen liefde, spanning, smaak, de hand van iemand die zegt “ik ga van dit volledig uitgekristaliseerde gerecht de allerlekkerste maken”. Piece is duivenborst met foie gras, ingerold in groene kool.

Onze 4 Amerikaanse buurmannen worden steeds luidruchtiger en Ron raakt in gesprek en blijkt 1 van hen te “kennen”, de Amerikaanse sterrenchef Gary Denko uit San Francisco. Kennen is een groot woord maar hij heeft bij hem gegeten en het ijs is gebroken. We nemen nog een glaasje rood en betalen de rekening. Het vertrek is een beetje jammer. We hebben het lekker, het is best laat, er zitten nog 6 gasten en we willen nog een glas wijn. Kan niet, de kas is al opgemaakt, en daarbij mogen ze niet meer schenken, terwijl ze een minuut daarvoor de gasten naast ons nog eens bijschenken. Ze willen naar huis, da’s duidelijk. 2 uur wachten op je tafel, gaan voor de full monty en dan wordt je er sort of uitgezet terwijl er nog andere gasten zitten, wat ik zeg, jammer!

Het hoeft niet altijd kaviaar te zijn, ik ga ook weleens gewoon ergens zitten om puur een gezellige avond te hebben, dat het eten zeg maar op de 2de plaats komt. Ik wil wel lekker eten, dus de Mac valt af, maar altijd maar sterreneten hoeft helemaal niet. 

Dus..., afgelopen vrijdag met vriend Robert naar Docks in Hilversum. Ruim opgezet, prettig ingericht, geen volle bak maar prima bezet. Eigenaresse Wanda brengt ons lekkere wijn, Chenin Blanc van Stellenrust (SA, 2010) en we kiezen een sliert van gerechtjes van de “sjieke tapas” kaart (zo omschrijven ze het zelf). Amuse is een mosterdoepje en daarna komt er achtereenvolgens steak tartaar, 

een paar oesters 0000, pizza tonijn (niet van Joop, die is ultiem), krokant ei met San Danielle, gebakken gamba, zalm met gepocheerd ei, en coquille met spek. 

Het eten is prima, niet meer, niet minder. Alle gerechten zijn op smaak, maar gek veel meer dan bovenstaande beschrijving is er niet aan toe te voegen. Het is wat het is en we hebben een super-gezellige-avond. We dirinken nog een glaasje Chateau Capitoul (F, 2009) en ik zie thuis nog net de uitslag van The Voice of Holland.

Na 2 goede ervaringen in Bord’eau (en een vroeg afgelopen casting van Topchef) schuif ik om 2 uur op zondagmiddag aan in een mudvolle Hoofdstad Brasserie in hotel de l’Europe. De grote zaal is druk, dus we gaan naast de entrée zitten. De gewaarschuwde tocht valt mee, en het is hier wel zo rustig. We, ik ben met m’n vader, nemen een glaasje Billecart Salmon (F, NV), er komen wat Parmezaanstokken en wat smeersels, heavy on the garlic, en we zitten eigenlijk heel prettig hier aan het water. 

De kaart kent een menu-zijde, 3 gangen voor € 35,= en een a la carte zijde. Beide kanten kennen voldoende keuze, allemaal brasseriegerechten met een twist. Ik start met de garnalencocktail, deze week al een keer eerder super gegeten bij Bordjes in Naarden, en ook deze is prima. De presentatie is anders dan normaal, de portie is royaal, en de smaak is zoals hij hoort te zijn. Piece is kabeljauw met sauce Grenobloise, wie kent hem niet? Ik, althans niet uit mijn hoofd, en een snelle check, ideaal toch al die moderne hulpmiddelen, leert me dat het gebruinde boter met citroen, kappertjes en peterselie is. Perfecte cuisson, alle ingredienten zijn goed te proeven alleen is de spinazie wat koud. Glaasje chardonnay van Bernardus (USA, 2008) erbij en een prachtige millefeuile met rode vruchten voor mijn vader toe. Snel de auto weer uit de valetparking, vader naar huis brengen en racen naar Schiphol (aldaar kom ik er achter dat ik me een uur heb vergist waardoor jullie vandaag nog dit korte maar enthousiaste verslagje kunnen lezen....).

De grand finale, althans dat hoop ik, ik ben hier een jaar of 8, 9 geleden een keer geweest, met vriend Mike, en we waren er toen niet echt kapot van. Sindsdien heb ik de chef een paar keer ontmoet tijdens de Lomejor, maar ik kwam er nooit in. Het zou mooi zijn, na de toch licht tegenvallende lunch, om de trip mooi af te sluiten…

En dat hebben we gedaan! Holy sweet mother of Jesus, wat hebben we hier ongelooflijk gegeten, gedronken, zijn we gepampered, geholpen, geadviseerd, met een lach, een grijns, geduld en vooral liefde voor ons prachtige vak. Voor Giel, om maar even één van de tafelgenoten te noemen, de mooiste ervaring van de afgelopen 5 jaar, en misschien ben ik het wel met hem eens. Alle El Bulli’s, Noma’s, Quique Dacosta’s ten spijt, hier is een chef bezig die van een paar ingrediënten en wat verschillende technieken virtuoos smaken bij elkaar brengt. We hebben alle doorgeproefd, tegen het licht gehouden, besproken, vergeleken, echt super geconcentreerd “gewerkt” en we zijn unaniem; geweldig!

Zo, dat waren de superlatieven, dan kunnen we nu door. We nemen het tasting menu, what else, en in plaats van een stroom piepkleine amuses komt er meteen en gerechtje op tafel. Millefeuille van gerookte paling met foie gras, groene appel en bosui (1995, achter het gerecht zet ik het jaartal waarin het gerecht voor het eerst op de kaart stond, doet Martin ook!). Een prachtige combinatie, krokant gebrüleerd, waarna tartaar van wilde zalm met zeewier, gelei van komkommer, zalmeitjes, bosui en zeekraal(2011). Door met oester, met komkommer, kokosmelk en citroenblad (2011), waarbij je bij de eerste hap denkt dat de oester wordt weggeblazen door de krachtige citroenblad(jeruk purut)-smaak, maar dat gebeurt dus gewoon niet. Balans!

Ondertussen heeft de sommelier zich op ons gestort en komt met uitsluitend Spaanse wijnen die we niet kennen. Als we iets heel lekker vinden komt er een 2de, andere fles naast, want die moeten we toch ook even proberen. (later blijkt dat deze 2de flessen niet op de rekening staan). On niet in de war te raken som ik de wijnen niet op, ik plaats ze bij de foto’s van de gerechten op Facebook.

Door met geschaafde venkel, met een emulsie van en met risotto (2009). Ook weer een gerecht met niet teveel trucjes, maar echt eten. Vloeibare salade van biet met zachtgegaard ei en carpaccio van varkensnek (2011), lauwe salade van kleine groentetjes met crème van groene sla, gelei van tomaat en wat schaaldier-tonen (2001), curd van zeewier met een heldere bouillon van carabineer (mega grote gamba’s) en mosselen (2011), geroosterde rouget met gekristaliseerde schubben, zeewier, varkensstaart (!) en sesam (2011), en we besluiten het hartige gedeelte met gebraden entrecôte met chlorophyl van snijbiet, spruitjesblaadjes en kleine kaasbonbonnetjes (2011). Het is echt helemaal te gek, alles klopt.

We sluiten de avond af, tegen onze zin, we zouden nog uren willen blijven, met 2 desserts; limoensorbet met granité van jeneverbes, rauwe amandelen, haricots verts en essence van basilicum (2011), en een chocoladetaartje met acaciahoning, ijs van Irisch coffee en granité van Ierse whiskey.

Er komt, ondanks dat we niet aan de koffie gaan, een ingewikkeld frame met zoet lekkers, ook allemaal weer onberispelijk.

Een mooie avond, bij een grote chef!

foto's op Facebook

Don Pedro Subijana, de eminence grise van de Spaanse horeca, staat ons op te wachten als we klokslag 1 uur bij Akelare binnenkomen. De eerdere ervaring 3 jaar geleden was dramatisch, maar ja, dat was tijdens de Lomejordelagastronomia en dan is alles anders hier. Ik zag toen chefs Oriol (El Bulli) en Wylie Dufresne (WD50) regelmatig vertwijfeld naar hun bord kijken, maar van Ferry en Giel moeten we in de herkansing. Hartelijke ontvangst dus, alsof hij het nog weet, onze op de markt gekochte ansjovis en chuletas verdwijnen in de koeling, en we krijgen direct een tour door de keuken. Achter de keuken ligt het laboratorium, geen sterrenzaak meer in Spanje zonder een labo, waar 3 mannen in witte pakken (koks) bezig zijn met een kleine humidifier met kokoslucht. Het lab ruikt alsof ze zich net allemaal met Hawaiian Tropic hebben ingesmeerd, en we gaan na de groepsfoto aan tafel. We kijken spectaculair uit over de zee en starten met een glaasje Almalarga godello barrica en de amuses; oesterblad met siroop van txakolina, mossel van cacaoboter gevuld met.. mossel, sponsje met zeeëgel, groene kroketjes met sjallot en mais, en tempura van alg. Het geheel ligt op een bedje van zand gemaakt van paneermeel met gemalen kleine garnaaltjes, wat een verbetering is ten opzichte van de kartonnen doos van 3 jaar geleden.

Als we een nieuwe wijn hebben gaan we beginnen aan het menu Bekarki, wat start met een blini van het koraal van krab, krabgelei, krab van de plancha en een soort risinisalade met krab en zeekraal. De witte wijn, Ekam riesling van Castel d’Enclus (E, 2010) is super-lekker, het gerecht niet echt. Het is wel okay, maar de krab is droog en de blini te machtig. We gaan door met scheermes met merg en het probleem hier is de smaak. Die is er namelijk niet heel erg. De paddestoeltjes (sponszwam, net bloemkool) doen het er goed bij, vooral de bite, maar er zit weinig smaak aan en op de merg zit een hoop gelei. Het volgende gerecht is super. Een lob gebakken ganzenlever met “a lot of Salt’n’Pepper”. De lever wordt voor je neus gezet en vervolgens wordt er een volle bak zout en peper overheen gegooid. De grap is dat dat natuurlijk helemaal geen echt zout en peper is, maar peperkorrels gemaakt van brooddeeg, wat een aardige bite geeft, en zout gemaakt van…, ik heb geen idee, maar het lijkt briljant op fleur de sel.

Door met Quinta da Muradella, weer een nieuwe wijn, en een stukje tarbot, perfecte cuisson, met kokotxka, pil-pil en een chip van tarbot. Ook de chip is perfect, maar de van tarbot gemaakte kokotxa (eigenlijk het strottenhoofd van kabeljauw of heek) is een tikkie flauw. Laatste visgerecht voor het pièce is stokvis, vrijwel ongezouten kabeljauw, op houtwol van gefrituurd filodeeg en “zout” van fijngemalen kroepoek. Op de bodem weer wat gelei, deze keer van tomatenwater. We drinken er een witte Cacareaba (Rioja, 2008) bij, een wijn die qua neus en kleur zou vermoeden “over the hill” te zijn maar niets is minder waar.

Pièce…, is een keuze en goddank kies ik voor duif. Het varken van buurman Gijs smaakt ook echt naar varken, meer de gier van varken zullen we maar zeggen, en mijn duifje smaakt naar duif, mole (helemaal hip hier met al die Zuid Amerikaanse invloeden) en cacao. Super! In het glas een La Cima uit Ribeiro Sacra (2007), die we allemaal niet lekker vinden. We schakelen dus snel over op de Ferratus Sensaciones (2007, Ribeiro del Duero). Ik neem toe, ja we zijn nog niet klaar, de appeltaart die geheel uit appel bestaat. De saus, het garnituur, eigenlijk alles behalve het deeg bestaat uit appel, en uit eetbaar karton met een chocoladesmaak. Raar!

Laatste gerechtje is een aardbei gevuld met room en… aardbei, en we vragen ons af waarom iemand begin januari aardbeien serveert.

Lang verhaal kort, mooie middag, stukken beter dan 3 jaar geleden, niet echt onze keuken, beetje te Baskisch, en zo weten we er nog wel een paar. Na een door Don Pedro aangeboden après-dessert van Mojito nokken we af. Siësta en op naar de grand finale.

De foto's van het menu staan op Facebook.

Tja, wat moet je na dat geweld bij Etxebarri, je kunt moeilijk in bed gaan liggen, toch? We wilden eigenlijk gewoon in de stad hangen, biertje, cava’tje, tapasje, maar er is een change of plan. De lunchdate van morgen, waanzinnige vis bij Elkano, wordt verplaatst naar vanavond want de heren willen morgen in de rebount bij Don pedr in Akelarre. Elkano is niet te missen dus wordt verschoben…, het is een heel gedoe!

Na een bewogen afscheid van Victor, we zien elkaar overigens binnenkort weer, rijdt de taxi ons naar Gueteria, een vissersdorpje 15 minuten buiten San Sebastian waar we maar eens even wat aan beweging doen. Trapje op, trapje af, en voordat je het weet sta je weer met een glas Txakoli in de hand. Om half negen schuiven we aan bij Elkano terwijl de buitengevel al lichtelijk in de fik staat. We hebben niet echt honger, ondanks dat de lunchporties niet extreem groot waren, dus we gaan toch weer voor een oestertje, wat geconfijte kreeft, kokotxas (3 verschillende), wat kleine garnaaltjes, en een tarbot van 3 kilo!

Na 4 jaar weer terug bij dit ultieme grillrestaurant in de bergen buiten Bilbao. Wat ook terug is is de notering in de San Pellegrino top 50, en terecht!

We worden welkom geheten door de dames van de bediening en ik wordt direct in een soort houtgreep genomen door de voormalige sommelier van El Bulli die hier sinds mei woont en werkt. Een fantastische kerel die ons dooe de lunch heen “helpt” met uitsluiten betaalbare wijnen. Als we van zijn pas afwillen met bijvoorbeeld een Vega Sicilia (die hier voor onze inkoopprijs op de kaart staat) zegt hij “moet je dat nu wel doen, voor een kwart van de prijs heb ik iets wat zeker zo lekker is. Mister Vega Sicilia zit overigens aan de tafel naast ons, wat nog best wel link van hem is. Het menu is wer een wervelwind van prachtige gebarbecuede en gerookte smaken. 

Geitenboter, zijn eigen gemaakte mozarella, gamba’s uit Palamos, oesters, pulpitos, glasaal, steak en ijs van gerookte en ingedampte melk. Het is een feest, zowel van herkenning als van nieuwe smaken, omlijst met het mooiste van de Spaanse velden. We houden het rustig, want we moeten vanavond nog aan de vis….

Korte beschrijving van de ervaring, de rest staat op mijn Facebookpagina,