Het gaat gestaag hier, in het all-inclusive Gloria, dat voornamelijk Russen herbergt. Koud van de Колхоз (Kolchoz) mogen ze hier een weekje komen opwarmen, en warm is het!

Aan de Aegeïsche zee is het goed toeven kan ik je vertellen. Na een middagje op een steiger zo’n meter of 4 boven het water, ideaal want je kunt je zo van je bedje in het water laten storten, maken we ons op voor het eerste en enige sterrendiner van de week. Het is de laatste dag van Lucas Rive (De Bokkedoorns**), die hier net 5 dagen gekookt heeft. Buiten lekker eten is het dus goed opletten en luisteren, de do’s en de don’ts onthouden, want over 2 dagen zijn wij aan de beurt. Wat zeg ik, we beginnen vandaag al met de mise en place. Rond 8-en gaan we aan tafel in Le jardin de Printemps, het Franse restaurant van Gloria, en “we” zijn Ron en de vrouw en kinderen van Lucas. Eerste gerechtje is een salade van King krab met wat gemarineerde zalm en een vichysoisse van aardappel. Helemaal lekker gerechtje, en de Chablis van Michel Laroche (F, 2008) gaat er prima bij. Door met en stukje gebakken zeebaars met specerijen, wat crème van aubergine, zoetzuur van paprika en pesto van pijnboompitten. Perfecte cuisson en zachte smaken, en een glas R rosé van Sevilen (T, 2008). We hebben die ochtend de wijnen bij Ron’s menu uitgezocht en Sevilen scoorde daarin vrij hoog!

De chaos was compleet gisteren, 3 vluchten die tegelijk gaan (toch 3 x 162 man) en 2 incheckbalie’s open. 2 uur vantevoren aanwezig en uiteindelijk 3 km rennen om op tijd te zijn. Welkom bij germanskyairlines.com, een low cost carrier van Duits-Turkse origine. Uiteindelijk komt alles goed en zitten we zeiknat op de achterste rij. De plek is zo krap dat als ik zit er nog een telefoonboek van Amsterdam onder mijn kont past, ik hang ik mijn stoel. Een van de stewardessen ziet me worstelen en laat me later op de jumpseat zitten, haar collega stuurt me daar weer van af (wat ik niet doe). We gaan vandaag naar Antalya aan de Turkse rivièra, 5 dagen kokkerellen.

Ik blijf nog even in de buurt, ben d’er nu toch

 9.00 Ontbijt in het oer-klassieke hotel Duran. Ooit bekroond met een Michelinster, nu een tikkie sleets en vergane glorie. Ontbijt met zwarte koffie, Iberico, toast, zoute vis en membrillo (kweeperengelei). Of misschien een koffie’tje op de Ramblas…?

 9.30 Zorg dat je je tweede bakkie drinkt recht tegenover de ingang van het Dali museum. Als je met een paar mensen bent wissel je elkaar af zodat je niet te lang in de moordende zon hoeft te staan maar wel als eerste naar binnen kan.

10.00 Museo Dali. Hier ben je voor naar Figueras gekomen. Geniet van Mae West, zijn Cadillac, de beschilderde plafonds en nog veel meer. Als je het echt top vindt, ga dan ook naar zijn zomerhuis in Port-lligat, onder de rook van Cadaques, dit is eigenlijk nog leuker en bijzonderder…. (reserveer voor Port-lligat vooraf je tijd, www.salvador-dali.org).

13.00 Als je uit het museum komt maak je een links-rechtsje en kom je op een pleintje achter de Ramblas. Prima café’tjes en een soort Studio Bazar uit de middeleeuwen op één van de hoeken. Sla je slag in vijzels, paella-pannen en geglazuurd terra cotta.

 14.00 Motel Emporda ligt aan de oude Route Nationale (nu Ave. Salvador Dali) en wordt al ruim 20 jaar uitgebaat door Jaume Subiros, één van de aardigste Spanjaarden die ik ken. Klassieke eetzaal, klassieke kaart, helemaal lekker. Prachtige wijnen en bewaar vooral wat ruimte voor de toetjeswagen (tarte Tatin op een klein rechaudje).

 16.00 Even liggen onder een boom….., de mega Carrefour bezoeken, de overdekte groente en fruit markt naast de Ramblas waarna

 17.00 we rond 5-en, de ergste hitte is nu wel weg, op shop-expeditie gaan, tussen Ramblas en Dali museum. Super winkeltjes, maar helaas steeds meer merken die wij ook hebben, en dan alleen voor kleine Spanjaarden. Drink lekker een horchata de chufa (koude melk van aardamandelen) op de Ramblas en bezoek de geweldige speelgoedwinkel Imaginarium (C/ Sant Pere 10-12).

19.00 De beste vis koop je bij viswinkel Montjoi (C/ Peralada 16). Dagelijks hebben ze een mannetje op de afslag van Rosas zitten die wanneer hij klaar is direct met zijn koelwagentje naar de winkel rijdt. Hier staan al een man of 30 in de rij, die zich na het uitladen in de piepkleine winkel proppen. Rond 21.00 uur gaat hij dicht, en is de vis ook echt op. Iedere dag weer!

21.00 Dineren in Mas Pau (Avinyonet de Puigventós, 972 546 154), waar Toni en Xavier alweer 15 jaar de scepter zwaaien. Discipelen van Ferran Adrià maar niet blijven hangen in experimenten. De lekkerste salsa Romescu ever, beetje El Bulli eten van 20 jaar geleden (helemaal top dus). 5 km buiten Figueras, met een stuk of 10 hotelkamers.

23.30 Voor we gaan dansen nog even gokken in Perrelada. Prachtig oud kasteel met volwaardig casino. Vergeet je paspoort niet, en geen shorts, slippers of espadrilles.

01.00 Dansen in de enige surrealistische discotheek ter wereld, Le Rachdingue (www.rachdingue.com, tussen Vilajuïga en Pau), ingericht door de Master himself, jazeker, Salvador Dali tekende ooit voor het decor! Leuk…? moet je zelf beslissen, maar je moet er geweest zijn.

Ik ga de boel een beetje aanpakken, wat meer regelmaat brengen in de onderwerpen zodat ik niet 3 weken over vrijwel niets schrijf als ik met vakantie ben, of 10 dagen alleen maar over nieuwe restaurants als ik op reis ben. Vanaf nu dus iedere week een aantal vaste onderwerpen zoals Uit eten; Kokerellen; Heb ik nog wat lekkers gedronken….?; 24 uur opgesloten in….

 Vandaag maar even makkelijk beginnen,

24 uur opgesloten in…. Rosas (Roses in het Catalaans)

 8.00        Ontbijt in één van de barretjes met zwarte koffie, churros en croissants. Echte die-hards gaan na het dansen langs bij de bakkerij van Domingo Cusi (adres: Doctor Barraquer 19) in één van de straatjes achter de winkelstraat (open vanaf 4.00 uur)

9.00 Voor de koffie gaan we eerst eens even sigaren kopen, bij Estanc Yago op de avenida Pau Casals 152 (de Gran Via in de volksmond). Sancho Panza La Molina is wel een lekkere voor na de lunch.

9.30 Bij Cairo in de grote winkelstraat, met een lekkere Brazo de Gitano (arm van de zigeuner, cakerol met slagroom en bovenop gecarameliseerd).

10.00 Om de hoek bij Cairo is de oudste winkel van Rosas, espadrilles in 30 maten en 40 kleuren, uitgebaat door een oud vrouwtje. Je koopt hier de ultieme babykado’s.

11.00 La Mercata de Roses is de overdekte markt in het centrum van het dorp. Goede slagers en een uitstekende Spaanse traiteur. Escalivada (gegaarde en ontvelde paprika) en te gekke pollo’s à l’ast (gegrilde kip) voor € 5,99 per stuk. Vergeet niet de gebakken aardappeltjes die onderin de kippengrills in het vet garen.

12.00 Wijn haal je bij de Winepalace, achter de markt. Vrijwel alles wat Spanje te bieden heeft tussen € 3,= en € 900,= (Pingus). Heerlijke winkel met tegenwoordig ook een meer dan uitgebreide ham-worst-kaas afdeling.

13.30 Paella, hier noemen ze het simpelweg arroz (rijst) eet je uitsluitend voor de lunch, is te zwaar ’s avonds. Bestel het een dag vantevoren bij Marisqueria Cal Negre (+34 972 153334), in hetzelfde straatje als de bakkerij van Cusi. Ze hebben de traditionele, maar ook zwarte met inktvis(-inkt). Helemaal top, sièsta na afloop aanbevolen.

 16.00 Cultuur is hier niet echt, maar de oude citadel is de moeite meer dan waard, pal aan het strand.

17.00 nog maar even een rondje door het dorp. Havaiannas in alle soorten en maten, de Lacoste store met hun uitgebreide collectie èn polo’s in maat 10 (alleen in Spanje).

19.00 We slaan de thee over, Spanje is niet echt een thee-land, en gaan voor een gin tonicje op het terras van La Sirena, aan de boulevard. Bestel hier de beste calemares à la Romana (inktvisringen uit de frituur) en de pimientos de padron (gebakken groene pepers, op ieder bordje ligt er minimaal één die de bek uit brandt).

21.00 Pal achter La Sirena zit Raffa met zijn viswinkeltje (restaurant, +34 972 254 003). De beste vis ooit, maar uitsluitend à la plancha. Je begint met een keur aan kleine gerechtjes, caracolles del mar, espardenyas, tallerinas, gamba’s, waarna je een vis besteld. Sla kennen ze ook, friet en groente niet. Redelijke wijnkaart en gepeperde rekening, maar ja je eet dan ook uitsluitend vis en geen garnituur. Wild feest!!

23.30 T’is nog wat vroeg voor de Chic en de Pacha (Ampuriabrava) dus we drinken nog een drankje aan het het strand bij Si Us Plau, of slaan een balletje midgetgolf bij de (Belgische) buren.

Tja, er gebeurt hier niet zo gek veel, althans niet culinair (over de rest praat ik eigenlijk nooit), de ene dag volgt de andere op. Heerlijk! Wat helemaal super is hier is de Wine Palace, een winkel waar vrijwel alles wat Spanje maakt op gebied van wijn te verkrijgen is. Bekend wisselt zich af met onbekend en af en toe zit daar een verrassing tussen. Super! Verder naait Rafa de piraat nog steeds een oor aan als je daar vis gaat eten, maar oooohhhh wat was het weer goed eergisteren. Wauw! Onze Deense vrienden, ja, de Rice’jes, best verwende luitjes uit Kerteminde, waar de verse vis zich dagelijks aanbiedt, waren ook helemaal enthousiast over de caracolles del mar, espardenyas, rascasse en natuurlijk de Remelluri (E, Rioja blanco, 2007).

3 weken administratie inlopen, Ouderkerk Culinair, Taste, Rice, privé, best een hoop werk, niet leuk….

Weekend was wel leuk, zaterdag nog “even” naar Bolzano gereden, langer dan verwacht en nog 2 uur file ook, dus aldaar gekomen konden we èn de markt niet vinden, èn moesten we na 22 minuten weer terug. Toch nog een hammetje en een stuk Parmezaan gekocht bij een lieve mevrouw.

Het bevalt hier zo goed dat ik ondertussen en eigen zaak heb geopend…. Nee hoor, dit is een uithangbord wat Annemarie Pasquale zag hangen in Istanbul , blijkt een koffiemerk van een Engelse familie uit Wenen te zijn. 

Ben alweer 2 dagen in Innsbruck en het werk vordert gestaag. Bij het ontbreken van een “kokkie”, een chef dus, zijn we overgestapt naar een soort kleine kaart, die na een mise en place van een uurtje door de bediening kan worden afgemaakt. Plateau’tje kaas met vijgenmosterd, plateau’tje worst en ham met appelkappertjes, wat loempia’tjes en ga zo maar door. Alles volgens het KISS principe, keep it simple and stupid, zolang mensen maar wat lekkers kunnen bestellen, een drankje kunnen drinken en dat prachtige terras er maar niet doods en verlaten bij ligt. Gisteren na een lange dag met afspraken met leveranciers en een bezoekje aan de lokale Metro (Makro) lekker gegeten bij Senzei in Innsbruck. Sushi boven de Nordsee (bestaat dat nog? Ja hoor, en de Wienerwald er tegen over ook) bij een mevrouw die het eigenlijk helemaal niet leuk vond dat we (Leony, rechterhand Isabella, 2 oud-stagières en ik zei de gek) er waren. 

Donkere wolken pakken zich samen, de taxi zet ons aan het verkeerde kant van het park af, de door Taste of Amsterdam geregelde kaarten liggen niet klaar, maar de lieve mevrouw aan de courtesy desk matst ons, en zo lopen we om half 3 het uitpuilende terrein op. Er wordt overal gegeten, er staan redelijke rijen en iedereen heeft het naar de zin. We wandelen wat rond en verbazen ons over de presentaties. De keukens zijn allemaal potdicht en worden gedomineerd door foto-wanden, liefst met grote foto’s van de chefs, en de bordjes die er uit komen lijken wel onderweg even van de dienbladen te zijn gevallen. We proeven bij Le Gavroche** van Michel Roux jr, toch niet de eerste de beste (maar valt errug tegen....), kijken even naar de demo van Heston Blumenthal en gaan op zoek naar een glas wijn. 

Da’s nog best lastig, we vinden van alles, wodka, gin, bier, cider, maar een beetje een wijnbar kunnen we niet vinden. Uiteindelijk ploffen we neer in de meer dan verzorgde stand van Nyetimber, de grootste wijngaard van Engeland (Sussex), die een heel behoorlijk mousserende wijn maken. Er zijn 3 cuvée’s, allen begeleid door lekkere hapjes. We starten met de aanrader, blanc de blanc uit 1995, begeleid door een “zalmplankje”, waarna we overstappen naar een 2005, begeleid door in biet gemarineerde zalm, die veel frisser aandoet. We zitten helemaal top, maken kennis met de wereldkampioen zalm snijden, het regent ondertussen, maar 4 uur is 4 uur, en nadat we de aardige wijnschenker nog bijna laten ontslaan (de schat schenkt zijn laatste restje aan ons uit, na het ikmagnietmeerschenkenwantwegaansluitensignaal, wat iemand van Taste ziet…) lopen we in de motregen richting uitgang. Ook hier weer lange rijen, nu voor de taxi’s, maar een stukje omhoog lopen doet wonderen. Het was behoorlijk vroeg vanmorgen, dus het is richting hotel voor een powernapje. Daalijk naar Yaoutchou.

(ik weet, het is een beetje een kort verhaaltje, maar er was gewoon niet zo heel veel aan. Verschrikkelijk druk, dat wel, maar je zag geen keuken, geen chef, het eten was niet echt heel lekker, kortom een beetje hoog Remia-gehalte. Dan doen wij het in Amsterdam echt stukken beter. Wedden? Aanstaande donderdag van 18.00-23.00 en vrijdag-zaterdag-zondag van 12.00-17.00 en 18.00-23.00. Komt allen!!)

Een dagje naar London, eigenlijk om Taste of London te bezoeken, volgende week doen we het zelf in Amsterdam, maar we zijn hier ook een beetje ter lering en vermaak, en dan vooral voor Ferry die inspiratie wil opdoen voor zijn in aanbouw zijnde Bosch. De reis begint vroeg, ik ben om 5.45 bij het Bosch, dus zo rond 8.30 lokale tijd staan we op Paddington station, hartje London. We gooien de tassen af, drinken een paar bakkies en zijn klokke 10 bij de Apple store, de Bart Smit voor grote jongens. Na de nodige gadgets gaan we met witte rugzakjes via een kleine wandeling naar Chinatown, want daar is De Hems, de lokale Nederlandse kroeg, waar zich al een kleine rij ontwikkelt. 

Nee, na het geweld dinsdag bij Ron heb ik woensdag nog buitengewoon lekker geluncht en vooral gezellig met vriend Edwin van de Goor (Seinpost). Soort power-lunch, met het ene na het andere onderwerp op de agenda, ondertussen genietend van lekkere vis en aanverwanten bij Visaandeschelde. ’s Avonds een mie’tje van Lan Tin d’rin en Hemelvaartsdag op water en brood. De vrouw zit al in Denemarken dus met de kinderen een hamburgertje in de pan, tomaatje met balsamico erbij, veldsla met dressing van mamma en een flesje Ossian (E, 2007), want alleen is maar alleen!

Nu in de waaaanzinnige Privium lounge op Schiphol, nou, daar kan de KLM nog een dikke punt aanzuigen. Top verzorgd, prima ontbijt, lieve mensen, wat kunnen kleine dingen het leven toch veraangenamen. Vanavond een wild feest bij Rice, maar zal culi wel meevallen, morgen naar het eigenlijke doel van de trip……, culinair Copenhagen!!

Altijd een soort van thuiskomen hier, heerlijke stad met vele plekjes die een betekenis hebben, noem het sentimental journey. Ik kom hier exact 20 jaar, dus heb langzamerhand een soort vaste route. Uit het hotel rechtdoor even de nouveauté’s bij Prada bekijken (ideaal, ik pas toch niets), door naar Paul Smith (idem), Shanghai Tang (ik heb nog genoeg eau de toilette), daarnaast wat stempeltjes bestellen, boekwinkel in The Landmark waar ik het waanzinnige Momofuku boek van David Chang vind. Het is tijd voor een hapje lunch, ondanks de rommelende magen, en we nemen een klein snackje bij l’Atelier **, altijd prima. 

leven we richting de zondag. De zondag staat altijd in het teken van een uitje met de kinderen. Wat ooit begon als hand in hand naar de dierentuin 10 jaar geleden, zijn nu meerdere touringcars met in totaal 90 kinderen en 10 man (vrouw) leiding. De tocht vandaag is naar één van de hoofdstedelijke (fout Juul, Hanoi is de hoofdstad van Vietnam..) waterparken, waarvan net de kranten bol staan dat ze te vol zijn, het water vervuild is en er al meerdere casualties zijn geweest (zou ik daarvan aan de diarree zijn gegaan….?). Anyway, na een lange tocht, en een verkeerde drop off, dus nog een kwartiertje sjokken in de 39°, betreden we de gillende menigte en vinden we onze plek. Dit waterpark is uitgerust voor ongeveer 5000 man, maar op zondag proppen ze er met gemak 20.000 man in. Zwemmen is onmogelijk, praten ook, drijven in de lazy river lijkt door de traffic jams meer op verzuipen, kortom, de kinderen genieten. Na een uurtje en kapotte kniën is het opdrogen, flesje water, kids aan de lunch en even later weer het water in. 

Het was natuurlijk toch stiekem bij 2-en gisterenavond, dus we zijn even blijven liggen vanmorgen. Na een koude espresso op de kamer is het direct naar de Ben Thanh Market, alwaar de warme deken direct over ons heen daalt. Hoe dieper we de overdekte markt in gaan, hoe warmer het wordt en hoe meer het gaat stinken. Enfin alles went, en als we na een kwartier aanschuiven aan het barretje van vriend Long, zijn we bezweet maar gewend.