 |
Finito - 29/04/2008 - Reizen |
|
|
Nou, niet helemaal, maar een heel end gekomen de afgelopen week. Ik heb er zo'n 160 (recepten) gedaan, had al wat gedaan voor ik weg ging, en ben bezig aan de finishing touch, nog wat laatste gerechtjes, voor- en na-werk. Super-week dus, lekker opgeschoten en tijdens de rustmomenten lekker gegeten en gedronken. Ondanks dat het weer, zeker in het begin, niet top was, een paar keer lekker op het strand gelunch, o.a. de fameuze empedrat. Empedrat is een soort samengesteld gerecht, bestaande uit escalivada, langdurig gestoofde paprike en aubergine uit de oven, witte bonen met peterselie en bacalau, stokvis. Ondanks dat het op de kaart staat als voorgerecht een heel gevecht, dus samen met een paar stukjes pan con tomate y alioli een prima lunch. Glaasje chardonnay van Raimat (E, 2006) en weer op naar het werkhol (tafel, stoel, stekkerblok en uitzicht over de mediterranée...). I |
|
|
 |
|
|
k ben ook nog even in La Sirena geweest, icoon van de klassieke tapasbars, aan de oude visafslag van Rosas (nu parkeerterrein). Ik kom hier ruim 40 jaar, eerst natuurlijk met m'n ouders, toen de vis nog zo van de afslag binnen gedragen werd en de zaak voornamelijk bevolkt werd door vissers en arbeiders. Daarna met Isabel, toen het al een beetje sleets werd, maar de vis nog steeds, à la plancha, prima was. De laatste keer dat ik er at kroop er echter een worm uit mijn stuk gebakken zeeduivel en ben ik overgegaan tot het louter bestellen van drankjes. We zijn nu 10 jaar later, José is dood en Carlita, die ik niet anders ken als Maria (leuk bijbels stel) heeft de zaak verkocht. De Cemsto is er doorheen gehaald, de lokale Ruygrokken hebben wat nieuw gips tegen de muur geknald, en de oude chef van La Tiéta, Montze (12 jaar bij El Bulli) staat er nu aan de plancha, en het is er weer prima. Versgemaakte Calemares à la romana, caracolles del mar, boquerones en pata negra. Top!
Ondertussen ben ik natuurlijk alweer thuis en net 2 dagen ringmeester geweest op het strand van Almere tijdens het jaarlijkse concours hipique van RV Anydale. Bijzonder moment op de zaterdag, de onthulling van mijn eigen hindernis. Ik heb 'm speciaal in turquoise en bruin laten maken omdat het me is opgevallen op andere concours dat die kleuren vaak een bottleneck zijn voor de ruiters. Kwestie van attentiewaarde zeg maar....vals hè.
|
|
|
 |
|
|
 |
|
|
Reageer > | (0 reacties) |
|
|
|
Cal Sagrista - 28/04/2008 - Restaurants |
|
|
Waar ik bijna altijd wel een keer naar toe ga is Cal Sagrista in Perrelada. Perrelada is een soort oude vesting met kleine straatjes en pleintjes en een enorme burcht. In de burcht zit een prachtig casino, en in de tuinen worden regelmatig concerten gegeven, ik meen in de maand juli iedere dag, met vedetten vanuit de hele wereld. Er komen nog een paar aardige wijnen uit Perrelada, van het Castillo de Perrelada, en er schijnt een mooie golf(baan) te zijn. Ik golf niet (meer) en ik gok ook niet, dus we gaan het maar weer over eten hebben. Mooie oude tent in een soort gewelven, met prachtige kunst. Ik probeer al jaren een schilderij, pruimentaart (althans daar lijkt 't erg op) van de eigenaresse te kopen, zonder geluk. Hier geen culinair orgasme, gewoon prima boereneten in een coolle ambiance.
|
|
|
 |
|
|
Wat groentetjes met Romescosaus, carpaccio van tonijn met olijven en een stukje krokante geit. Recht toe, recht aan, glaasje Pesquera (E, 2004) erbij, prima. De toetjes zijn een belevenis, , een volledig afgeladen wagen met taarten, ondanks dat het allemaal een beetje naar elkaar smaakt. Toch nog even in het casino gekeken, gratis entrée èn een glaasje cava van het huis, dankzij een kaartje op de hotelkamer. Ondanks dat ik geen euro op de tafels leg, heb ik een prima tijd en kijk ik mijn ogen uit. Wat een type's, wazige blikken, mopperende monden, opschrijfboekjes met code's, gouden kettingen, afgetrapte plastic schoenen en leren jassen. Alles door elkaar heen, onder het wakend oog van camera's, zaalwachten en andere spionnen. Mooie avond, morgen vroeg weer op!
|
|
|
 |
|
|
Reageer > | (0 reacties) |
|
|
|
Rafa - 25/04/2008 - Restaurants |
|
|
In een klein achterafstraatje van Rosas (Roses voor Catalanen) is een soort mini-restaurant wat uit niet meer dan 5 tafeltjes, een koelvitrine en een bakplaat, de plancha, bestaat. Eigenaar en chef is Rafa, bijgestaan door zijn trouwe (ex-) vriendin Rosa. Vol is vol, reserveren is vrijwel onmogelijk en als je Duist spreekt kun je het al helemaal vergeten. Rafa doet in vis en eigenlijk in weinig anders. Er hangt een ham, vindt 'ie gedoe, en als je om sla vraagt begint Rosa een beetje te lachen, en vraagt of je niet liever wat meer vis wilt (want ze lijken dom, maar kunnen ondertussen verdomde goed tellen, wat kun je nu eenmaal aan een tomaat verdienen, nietwaar). Vis dus, in alle soorten en maten. Als de vissersvloot van Rosas stil ligt, dan nog heeft Rafa vis, en de mooiste van het dorp. Tong, natuurlijk, kabeljauw, what else, maar ook tarbot, zeeduivel, zeebaars, rascasse, zeeslakken, inktvis, calemaris, ansjovis, gamba's, espardeñas (zeekomkommer) en ga maar door. Rosa vraagt aan tafel wat je wilt, en Rafa gooit het eerst op de weegschaal en dan op de plancha. Ondertussen kijk ik een beetje naar het voetbal, want ook de pit ontbreekt hier niet, en sip van een glaasje Remelluri, rioja blanco (E, 2004). Ik houd het deze keer simpel, de ervaring leert dat ik hier namelijk altijd meer bestel dan ik wil (en dus een astronomisch hoge rekening krijg, want de visch wordt duur betaald...), en bestel gamba's en tarbot. De amuse bestaat vanavond (voor het eerst in m'n leven dat ik hier iets anders krijg dan wat ik b |
|
|
 |
|
|
esteld heb...) uit een plakje in olijfolie gedrenkt en langs een tomaat getrokken brood met een ansjovisje erop, waarna er 6 fantastische gamba's uit de baai van Rosas komen. Grof zeezout, verder niets, niet eens een citroentje. Ik ben normaal niet zo van de koppen, maar deze zijn helemaal top en supervers, dus alles gaat op. De tarbot hierna is een beetje een dissonant, tikkie droog en dat valt niet te camoufleren met een lekker vetje. Veel zwemuren zeker.... Ik geef Rafa een hand en Rosa en zoen en tuf weer naar m'n hotel. Carajillo en een sigaartje op het terras, 11 uur licht uit, geen romantiek F.! |
|
|
 |
|
|
 |
|
|
Reageer > | (1 reactie) |
|
|
|
Dag 4 - 24/04/2008 - Reizen |
|
|
Het gaat helemaal top, ik schiet er doorheen. De dag begint om half 8 met wat water over me heen plenzen, waarna ik de eerste 2 receptjes schrijf. 9 uur ontbijt beneden, paar toastjes, glaasje jus en een sloot koffie, waarna ik half 10 de mail doe, en de kop van de krant, als het internet het tenminste doet. 12 uur koppie koffie beneden, sinds vandaag in de zon in de tuin, en even een kwartier lezen in een boek, als het maar niet over eten gaat. Tussen 2 en 3 is het lunchtijd, als ik er tenminste 10 (recepten) af heb, liever nog wat meer. Omdat het tot nu toe slecht weer is lunch ik in het hotel, crudité's en een stukje St. Pierre met tartaarsaus, glaasje Belondrade Y Lurton van gisterenavond erbij, en snel weer door.
|
|
|
 |
|
|
De middag schiet om, voordat ik het weet is het 8 uur en mag ik, als ik tevreden ben over de moyenne, aan het apéritief, glaasje cava. Diner wederom in het hotel, amuse van mini-olijfjes en een pan con tomate met ansjovis, waarna ingelegde sardines op geconfijte aubergines. Hoofdgerecht is lamscoteletjes met gegrillde groentes, waarbij een Corullon uit Bièrzo van J. Palacios (E, 2001). Carajillo descafinado toe en om half 11 het licht uit. De baai krioelt 's nachts van de lampjes, allemaal bootjes die vangen wat we morgen eten. Romantisch hè?
|
|
|
 |
|
|
Reageer > | (0 reacties) |
|
|
|
El Celler de Can Roca - 23/04/2008 - Restaurants |
|
|
Het wordt tijd voor een ander glaasje, Nelin "Clos Mogador" uit Priorat (E, 2004), prachtige wijn maar de Ossian blijft toch veel beter overeind bij de verschillende smaken. Door, met de enige dissonant van de middag, een soort bal, parmentier noemen ze het, van olijfolie gevuld met aardappelpuree en tonijn. Het moet een variatie zijn op de ensalada Russa die hun moeder (ik ben in een restaurant van 3 broers) sinds jaar en dag maakt in haar dorpskroeg. Ik vind er helemaal niets aan, maar misschien mis ik het wel volledig, dit zijn van die momenten dat ik in ieder geval ontzettend aan mezelf twijfel, het zal dus aan mij liggen. Door maar weer, met een kleine soufflé van aubergine van de bbq in een ringetje van sardines, met kaviaar van azijn en houtskoolrook. We zijn weer terug bij het lekkere...., mooi!
Er komt een klein glaasje la Bota de Amontillado van Navazos (sherry, E dus, slechts 500 flessen gemaakt) met twee gamba's die gerookt zijn boven deze sherry, met velouté van de koppen, gelei van ui en geconfijte sinaasappel. Laatste voorgerecht, ik moet lachen als ik 't opschrijf, is bacalau, stokvis dus, in broodsoep, witte bonen, chiliolie en tripes. De rode wijn is top, Vall Llach (E, what else, 2000, weer uit Priorat, cabernet sauvignon, grenache en 60% carrignan), maar doet het niet helemaal bij de hoofdgerechten, geit met majoriro (kaas uit Fuerteventura), komijn en munt, waarna gans à la royale met artisjok en sinaasappel.
We gaan richting dessert, het lekkerste dessert van de wereld, althans volgens mij, wat ik hier altijd eet, adaptation of Eternity, de eau de toilette van Calvin Klein. Jordi (Roca) de patissier, heeft eternity moleculair helemaal uit elkaar geplozen en vervolgens eetbaar weer opgebouwd. Je proeft vanille, maple, sinaasappelbloesem, basilicum, mandarijn, sorbet van bergamot, bloemetjes, het is om helemaal gek te worden. Laatste gerechtje is het dairy dessert, bestaande uit verschillende toepassingen van schapenmelk, o.a. verwerkt tot dulce de leche (caramel van gecondenseerde melk), cottage cheese en daar dan weer ijs van, schuim, yoghurt, gelei en suikerspin van gedroogde melk, ben je d'er nog? Aan één kant een beetje stom om de week zo helemaal top te beginnen hier, aan de andere kant heb ik verder geen tijd, je snapt dat je na zo'n lunch niet heel veel meer doet!
|
|
|
 |
|
|
 |
|
|
 |
|
|
 |
|
|
Reageer > | (0 reacties) |
|
|
|
El Celler de Can Roca - 22/04/2008 - Restaurants |
|
|
Omdat ik niet teveel tijd wil verliezen, en de vrijdag toch een reisdag is, duik ik na aankomst in Gerona direct de stad in. Ik verdwaal verschrikkelijk, ideaal zo'n routeplanner op de iPhone, maar kom toch keurig een uur te laat bij de famile Roca..... voor een dichte deur! Ze zijn verhuisd, ik had het opgeslagen in m'n achterhoofd, maar niet geregistreerd. De nieuwe Celler is om de hoek, en ik kom in een oase van rust, design en mooi. De keuken is in een oud, typisch Spaans, vrijstaand huis, waar een moderne glazen doos omheen is gebouwd. Prachtig!! Nog net zoveel couverts, maar de patisseriekeuken is zo groot als de hele keuken op het oude adres. Het menu vandaag begint met een aantal amuses; chips van stokvis, crackers met rozemarijn, de stamper van de courgettebloem met azijn van cabernet sauvignon, baby worteltjes met sinaasappel en een glaasje Albet I Noya cava onder eigen label.
|
|
|
 |
|
|
Een mooi begin, maar daar komen alweer de volgende 3 amuses, mini doperwtjes met munt, gelei van velouté van schaaldieren met kaviaar, en een waanzinnige bonbon van duif met Bristol Cream sherry. Na een dry gambini cocktail, 5 texturen van gamba (reductie, destillaat, biscuit, vriesdroog en het beest zelf) gaan we beginnen. 2 oesters met een gelei van Agusti Torelló cava (maker van o.a. KRYPTO), appel, gember, ananas en geconfijte citroen. De gelei is op basis van xantana (textura uit de koker van Ferran Adria) en het bijzondere is dat hij bij het bottelen wordt toegevoegd aan de cava en dan nog een jaar bij Torelló in de kelder blijft. Ondertussen staat er een glaasje Ossian vino de la tierra, verdejo D.O. dus (E, 2006) voor mijn neus, een geweldige wijn die ik eerder dronk bij Moshik. Volgende gerecht bestaat uit witte asperges in een crème van Parmezaan, met gember en concentraat van mandarijn, waarna we voor vandaag, althans tekstueel, afsluiten met een combinatie van morilles en truffel onder een dekentje van schapenmelk. Wonderschoon!
|
|
|
 |
|
|
 |
|
|
|
|
|
Reageer > | (0 reacties) |
|
|
|
Spanje - 21/04/2008 - Reizen |
|
|
Ik ben sinds een paar dagen in Spanje, Marco is alweer oud nieuws (geintje..., maar het leven gaat door) en ik ben bezig aan een nieuw boek. De aandachtige lezer weet wat dat betekent, maar ik zal het nog een keer uitleggen. De voorbereidingen voor een nieuwe boek duren ongeveer een jaar, waarin ik plak, knip, scheur, verzamel, bedenk, noteer, bel, mail, fax en rooksignalen uitwissel. Het thema is er al vanaf dag 1, dit boek gaat over gezonder eten en leven, maar door het jaar heen vormt er zich een beeld en een overzicht van recepten. Als het zover is, meestal in het voorjaar, sluit ik me een week op in een ontzettend lekker hotel, alwaar ik gedurende 7 dagen eigenlijk alleen van de kamer kom om te eten en te drinken, verder zit ik de hele dag voor het raam en m'n laptop, met de deur al dan niet open.
|
|
|
 |
|
|
Terwijl ik dit tik, zit de deur potdicht, is het 11°C, zware slagregens en de wind giert om het huis. Prima, zo schiet ik lekker op, want ik doe er minimaal 20 (recepten) op een dag, en bij 25 mag ik 's avonds een mooiere wijn. De telefoon staat op zacht en ik neem eigenlijk alleen maar op als het Isabel of één van de kinderen is. Opperste concentratie dus. 10 recepten vóór de lunch, dan pas lunch eigenlijk, en minimaal 10 vóór het diner. Af en toe een writersblock, gelukkig kun je in dit land tot 11 uur 's avonds eten! Het gaat momenteel als een dolle, maar wat wil je, 2de dag. Ik heb al wel even bij El Cellar de Can Roca gegeten, waarover morgen meer.
|
|
|
 |
|
|
Reageer > | (0 reacties) |
|
|
|
Elzenduin beach 2008 , deel 3 - 20/04/2008 - Restaurants |
|
|
Gelei van roos met frambozen, coulis van perzik, passievrucht, viooltje en Haribo beertjes (echt waar..)
Verschillende structuren van cocos met aloë vera
Sorbet van guave met mango en poeder van groene thee, dragonfuit en gelei van bergamot
Chocolade "en texture", o.a. sorbet, brownie en een soort Bros-brok, met gelei èn spray van sereh
Kun je het nog volgen?? Gelukkig zijn het allemaal mini-hapjes èn bodempjes wijn, maar het is één grote belevenis. Wat een smaken, texturen en wijn-spijs combinaties. Natuurlijk ben ik bevooroordeeld, we zijn vrienden, we zitten helemaal top bij een ondergaande zon aan het strand, met nog meer vrienden, we hebben ongelooflijke lol, maar wat is dit bijzonder.
|
|
|
 |
|
|
 |
|
|
 |
|
|
 |
|
|
Reageer > | (0 reacties) |
|
|
|
Elzenduin beach 2008 , deel 2 - 19/04/2008 - Restaurants |
|
|
Ben ondertussen op mijn ideale "geheime" plek in Spanje, keihard aan het werk, waarover later meer, dus nog even een paar hapjes uit de keuken van Marco....
Pekingeend met Chinese oscietra kaviaar en gelei van komkommer en borage.
Margalit Binyamina cabernet franc (Israel, 2006, helemaal te gek....)
|
|
|
 |
|
|
Chun fang (chinees rijstflensje) met zachtgegaarde varkensnek, bok choy en char sui saus (Chinese barbecuesaus)
Chateau Bel-Air-Ouy, Saint Emilion grand cru (F, 2000, had Gilles meegenomen)
Pinot noir (kan niet meer lezen van wie, CH, 2005)
Zeeduivel met Colombokruiden (soort curry-mengsel) van de barbecue (green egg) met crème van rode biet, lamsoren, shii take en krokantje van biet.
Schwey Spätburgunder R. Strocken (D, 2004)
Rundvlees uit Spanje met kaantjes, bospeen, zeekraal en crème van bospeen.
Kahina van Bernard Magrez, de eigenaar van chateau Pape Clément (Marokko, 2005)
|
|
|
 |
|
|
 |
|
|
 |
|
|
Reageer > | (0 reacties) |
|
|
|
Elzenduin beach 2008 , deel 1 - 18/04/2008 - Restaurants |
|
|
Eten bij Marco in Elzenduin Beach is altijd een belevenis, en zeker in de eerste paar weken van het strandseizoen als de volledig nieuwe kaart net is ingegaan. Elzenduin Beach is gehuisvest in een strandtent net voor de duinen op het strand van Ter Heijde (tussen Kijkduin en Hoek van Holland) en is geopend van april tot oktober (Hotel Elzenduin, zelfde eigenaar, 50 meter achter de duinen, is het hele jaar geopend). Ieder jaar wordt de hut in maart weer opnieuw opgebouwd, helemaal geschilderd, waarna Marco en zijn (jonge) team vanaf april gaan knallen. Ik ben vandaag in goed gezelschap, Robbert (Aan de Poel), Ferry (Het Bosch), Gilles (Bacchantes wijnimport) en Henk Tuin (nestor, "voor alles & nog wat in verband met koken") hebben de tocht naar het Westland gemaakt en het is direct feest. Marco besluit vrijwel de volledige kaart in mini porties voor ons te koken en probeert bij iedere gang ook nog een passende wijn te vinden (dit levert veel halve flessen wijn op die retour gaan richting keuken, maar ik denk dat niemand er daar een probleem mee heeft). Om het verhaal een beetje leesbaar te houden noem ik in chronologische volgorde de gerechten en de wijnen op, anders zijn we zo de draad kwijt. |
|
|
 |
|
|
Rauwe coquille met lardo, ansjovis, borage (komkommerkruid) en vinnaigrette van oester en kaviaar.
Riesling van Herman J. Wiemer, Finger Lakes (USA, state of New York, 2006)
King krab met avocado, pomelo, rijst, gelei van yuzu, appelbloesem, krokantje van appel en vinnaigrette van citrus.
Riesling Smaragd van Loibenberg (A, 2006)
Rauwe makreel met appel, tamarinde, yoghurt, gelei van komkommer en "vintage" soja.
Pinot Blanc "Fossiles" caves Albert Duhr (L, 2004)
Langoustine met papaya, augurk, dashi, bonito en groene kruiden
Knipser Pfalz, Chardonnay & Weißburgunder (D, 2004)
|
|
|
 |
|
|
 |
|
|
 |
|
|
Reageer > | (0 reacties) |
|
|
|
Sophia's terras - 17/04/2008 - Restaurants |
|
|
Temidden van vrienden, collega's en pers hebben Ron Blaauw en consorten afgelopen zondag en maandag het terras van Sophia in gebruik genomen. Daar het waterkoud was maandag rond lunchtijd, hebben we alleen maar door de ramen naar buiten gekeken, terwijl we ons binnen te goed deden aan amuses van gefrituurde Gillardeau oesters met tartaarsaus en langoustines met crème van morieljes. Het terras staat er mooi bij, maar na een welkomstwoord van één van de heren van de HME groep, een woordje van Ron en van de speciaal ingevlogen chef Jean-André Charial (Ousteau de Baumanière **), vrij vertaald door Alain Caron, is het tijd om binnen aan tafel te gaan. Free seating, dus gezellig met Alain, Gilles en boer Ben (te Voortwis, Lindenhoff Baambrugge) aan het pallet van Provençaalse groenten. Jean-André zit natuurlijk in het hart van de Provence, dus niets mooiers dan met de top-producten van Ben, op z'n Provençaals, te beginnen.
|
|
|
 |
|
|
We drinken er een glaasje Chateau Fontainebleau bij (F, wit, 2006), waar ik sinds kort "ambassadeur" van ben. Tweede gerecht is een terrine van ganzenlever met compôte van gedroogd fruit, waarna een gebakken coquille bestoken met rauwe asperges. Ondertussen schakelen we over op één van de twee wijnen die monsieur Charial zelf maakt, rosé Les beaux de Provence "Affective" uit 2007, bestaande uit grenache, cinsault en connoise. Het wordt steeds gezelliger, ik raak o.a. in gesprek met Joris, entremetier bij Ron Blaauw, die de broer blijkt te zijn van Ramana, de nieuwe Uri Geller. Ramana, Wouter voor intimi, heb ik 2 jaar geleden op de Woonbeurs leren kennen tijdens een act met een zwevende mevrouw boven een Cocomat bed, en broer Joris blijkt al even creatief, maar dan in de keuken. De middag kabbelt door, o.a. met een inburgeringsquiz voor mannen uit Frankrijk die al jaren in Nederland wonen, waarbij we ondertussen genieten van een stukje rouget met salade van tomaat en basilicum. We stappen over op de rode variant van Jean-André, uit 2004, gemaakt van syrah, grenache, mourvèdre en connoise, prima passend bij de tamme duif met oosterse touch, waarna we nog een extra gangetje krijgen van lam "en croute" met tapenade van paddestoel. Na een stukje meringue met frambozen en wat chocolade is het tijd om het anker te lichten, er moet ook nog gewerkt worden.
|
|
|
 |
|
|
 |
|
|
Reageer > | (0 reacties) |
|
|
|
Square One - 16/04/2008 - Restaurants |
|
|
We slapen in het Park Hyatt, een hotel wat ik 15 jaar geleden al in de steigers zag staan, maar wat pas sinds 3 jaar open is. De ontzettend aimabele maar vooral kundige Jan Peter van de Ree was hier de general manager vanaf dag 1, maar is helaas overgeplaatst naar Dubai (Grand Hyatt en Hyatt Regency), waardoor de ziel een beetje uit de hut is. Geweldig hotel evengoed, met een lekkere brasserie, een prima lobby-bar en een geweldig restaurant op de eerste verdieping, Square One. Vanuit open keukens komen de gerechten van alle kanten naar je toe, rauw, gebakken, gegrilld, gestoomd, gewokt, gefrituurd, allemaal vanuit verschillende open locaties, redelijk spectaculair. Communicatie gaat natuurlijk deels via bonnenprinters, maar ook met walkie talkies zonder dat het hinderlijk is. Een gekoelde muur van glas gevuld met wijn, meter of 5 hoog, domineert de entrée, waar tijdens één van onze vorige diners in oktober een noodreparatie moest zorgen dat de hele kast niet in duizend stukken onderaan de trap kwam te liggen. We hebben hier meerdere avonden gegeten, niet alleen omdat er niet echt beter is in de stad, maar vooral omdat we helemaal uitgeteld van één van de vele expedities terug kwamen, even wilden douchen waarna eten.
|
|
|
 |
|
|
Meestal wat Vietnamese hapjes vooraf, natuurlijk Imperial rolls, de kleine loempia'tjes die je na frituren met wat kruiden in een blaadje sla hoort te rollen, maar ook garnalenpasta gerold om suikerriet waarna gegrilld, en stukjes pikant vlees gewikkeld in pakketjes van lotusbladeren. Allemaal even lekker, oh ja, oesters even op de grill, in de schelp, met munt en basilicum, soft shell gefrituurd, morning glory (groente) met crispy knoflook en gebakken tin ly flower. Niet alles tegelijk maar verdeelt over meerdere avonden. Chenin blanc Vinum Stellenbosch (SA, 2005, kan niet in de schaduw staan van de Chenin blanc van Jean Daneel), Marques de Riscal riserva (E, 2003), Mas la Plana van Torres (E, 200?), maar vooral de lekkerste rib eye van de laatste jaren. Gegrilld corn fed Omaha beef, medium rare, echt helemaal super. De laatste dag is het ons zelfs gelukt eindelijk wat sashimi van tonijn voor Eric te krijgen, door simpelweg de tonijnsteak ongebakken en gesneden te bestellen. Had veel voeten in aarde, maar is toch gelukt. Iedereen blij dus, in dit "home away from home".
|
|
|
 |
|
|
 |
|
|
Reageer > | (0 reacties) |
|
|
|
Xu - 15/04/2008 - Restaurants |
|
|
Eerst een verhaaltje over Xu, een krappe 100 stappen van ons hotel, en favoriet bij Theo en bij ons. Ze hebben er sinds kort een bar onder dus je hoeft niet meer via de brommerkelder naar binnen, die helaas volledig is uitgestorven. Boven is het niet veel beter, ik tel 5 andere gasten, maar de stemming is er niet minder onder. Vriend Jan is er vanavond nog bij, laatste avond, Theo heeft andere besognes, maar desalnietemin starten we met een glaasje viognier "the last ditch" d'Arenberg van McClaren Vale (AUS, 2006), een stukje brood, en de lekkerste korianderspread ever. |
|
|
 |
|
|
Voorgerecht is geroosterde makreel, niet te droog hoewel het er wel zo uit ziet, met bieten-sinaasappelpuree, smoky aubergine, king paddestoelen en bruine rijst. Lekker hapje, maar het hoofdgerecht is echt top; lamsfilet met kleine aardappeltjes met kruiden, rode wijnsaus en extra wat gebakken bloemkool met curry. Klassiek maar super van smaak. Glaasje pinot noir Hawke's bay van Sileni vineyard (NZ, 2006) erij, iedereen blij. Het toetje, passievruchtentaartje met meringue en confit van aardbie laat ik grotendeels aan me voorbijgaan, en na een laatste afzakkertje in de Q-bar, for old times sake, gaan we rustig naar de woonwagen. Morgen weer vroeg dag, bezoekje aan de WOCA en het huis van de Swiss father, en gisteren was het toch een beetje aan de late kant.
|
|
|
 |
|
|
 |
|
|
Reageer > | (0 reacties) |
|
|
|
Engeltjes.... - 14/04/2008 - Mensen |
|
|
Even een berichtje voor Els, één van mijn paardenvriendinnen, over de carrouselwedstrijden in Muiderberg gisteren. De trouwe lezer weet dat we de weekenden vaak vullen met paardenbezigheden, weet dat Okky 2 jaar geleden het NK carrousel heeft gewonnen (samen met 15 andere amazones hoor..) en vorig jaar in de hoogste poule 5de is geworden. Carrouselrijden is zeg maar even schoonzwemmen maar dan op paarden (pony's). Ingewikkelde figuren zoals het schuivend blok, "en bataille" en ga maar door worden afgewisseld met overgangen van stap, draf en galop, en dat alles op de maten van muziek. Een spektakel om naar te kijken, maar dat gaat niet vanzelf. Maanden trainen, vele ouders die in de gaten of iedereen wel witte blokjes in de stijgbeugels heeft, alle plastronspelden wel zilver zijn ipv goud, en of iedereen wel dezelfde laarzen aan heeft. Een enorme organisatie, een heuze d.j., en gisteren dus de generale repetitie, een onderlinge wedstrijd tussen de 5 carrouselgroepen van HCM (Hippisch Centrum Muiderberg, voorheen (en nog steeds) bekend als Anydale.
|
|
|
 |
|
|
De spanning begon al een beetje op zaterdag, is alles er nog wel (nee, 6 teugels verdwenen), is alles schoon (nee, meerdere wasmachines op meerdere adressen draaiden die nacht nog), zijn alle pony's in staat mee te doen (helaas ook nee, maar ook opgelost), en ga zo maar door. Wekkertje vroeg dus op zondag, 9.30 aantreden, poetsen, boenen, vlechten, stressen, en 13.30 op het paard. De dametjes moesten als derde, en brachten het er goed van af. Natuurlijk speelt er een aaibaarheidsfactor mee, en het feit dat er een team van ouders achter ze staat. Terwijl de volwassenen alles zelf moeten doen, staat hier een groep van minimaal 16 grooms (ouders) alles te regelen, tot en met het halen van een tosti kaas......Last but not least speelt ook nog het feit mee dat ik denk 12 van de 16 meiden zo maar 2 uur per dag op een pony doorbrengen, tegenover de meeste andere ruiters die die moyenne per week halen. Anyway, spektakel dus, en winst. Een verdiende eerste plaats, complimenten van de jury, en een mooie opsteker voor het NK in Maassluis op 25 mei. Als de meisjes nu maar niet naast de plastic laarsjes gaan lopen en denken dat die in de tas zit. De 26ste weet je meer.......
|
|
|
 |
|
|
 |
|
|
Reageer > | (1 reactie) |
|
|
|
Swiss father deel 2 - 13/04/2008 - Mensen |
|
|
Even opfrissen voor wie nu intuned (je kunt alles teruglezen via de kantlijn). De Swiss father was 11 jaar geleden mijn voorbeeld voor het opzetten van een weeshuis, is nu ernstig ziek, stuurt geen geld meer, huis is practisch failliet, en Eric, Ellen en ik hebben besloten er de schouders onder te zetten. Aangezien we met z'n 3-en (en met nog veel meer familie en vrienden) al 2 weehuizen bestieren, willen we dit huis anders gaan doen. Wie wil kan een bed sponsoren, wij zorgen voor de organisatie, logistiek, invulling en (transparante) administratie. Aangezien dit geen charity-site is maar meer een vertelling van mijn culinaire avonturen, openen we binnenkort een andere site waar we onze plannen volledig ontvouwen. |
|
|
 |
|
|
Wel laat ik vandaag even zien waarom renovatie en fondsen nodig zijn. Terug naar de orde van de dag. De ontvangst door de boys is meer dan hartelijk, de kleren, spellen en ballen worden met gejuich ontvangen, en de headmistress en educator schrikken zich rot van onze voortvarende aanpak. Na een tijdje merken ze dat we serieus zijn en raken ze enthousiast. Na de laatste plannen te hebben ontvouwd, en hun voors en tegens te hebben aangehoord, besluiten we het anker te lichten. Volgende stop is de locatie waar ik 2 jaar (!!) geleden al een keer heb gekeken om een kookschool voor kansarme kinderen te beginnen. Wat toen niet kon, kan ineens wel, ik wacht nog op het addertje..... Anyway, er is weinig verandert, beetje opgeruimd zodat het formaat en de grandeur van het pand nog beter tot zijn recht komen. Het is helemaal top en ik zie het helemaal voor me, maar ik bericht pas weer wat als er meer duidelijkheid is (o.a. over dat addertje). Het wordt donker en we gaan naar huis, worstelend door de heksenketel van bussen, auto's en vooral brommers. Duizenden brommers. Overweldigend veel brommers. Borreltijd weer in het hotel, kwestie van goed plannen, en daar is al de meneer uit de computerwinkel, met offerte en factuur conform de afspraak. We brengen het lichaam weer op een redelijk vochtniveau en begeven ons naar boven, naar het lekkerste restaurant van de stad, Square One, waarover morgen een uitgebreid verslag.
Poeh poeh.......
|
|
|
 |
|
|
 |
|
|
 |
|
|
Reageer > | (0 reacties) |
|
|
|
