 |
Savelberg - 31/03/2009 - Restaurants |
|
|
Na leuk en lekker (Blackbird), minder leuk en best lekker (Charlie Trotter’s) en supercool, hip, moleculair, bizar en erg lekker (Alinea) is het weer eens tijd voor wat klassieks. Samen met zwager Paul daal ik op een druilerige middag af in de kelders van Savelberg (Oosteinde 14 in Voorburg, bel 070 387 20 81), voor mij een grote naam in eigentijds klassiek. De chef’s table is hier helemaal top, je zit op een lange bank en je tenen raken het fornuis. Alle jongens in de keuken vormen tevens de bediening en leggen precies iedere gang uit, schenken wijn bij, terwijl de master toezicht houdt of er überhaupt nog wat in te schenken valt. We laten ons verrassen, wat ik iedereen kan aanraden. 1ste amuses bestaan uit een watercracker met zeewier en ansjovis, kerstomaatje met ricotta en wat Griekse yoghurt met crudité’s, waarna een tuille van appel met mouse van foie gras, Parmezaankoekje met salie en een flinterdunne kerrie baton. Er komt nog een Hollandse langoustine in philodeeg met Spaanse risotto en pestokoriander, en Henk schenkt na een glaasje champagne een Chassagne Montrachet, 1er cru La Maltoie van Vincent & François Jouard (F, 2005) in.
|
|
|
 |
|
|
Eerste gerechtje, nadat de chef zelf nog even het pièce van een tafel van 9 (kabeljauw) doorgeeft, is escabeche van kabeljauw met coquille en scheermes. Mooie smaken, lekker fris, precies wat we nodig hebben terwijl we verhitte discussies aangaan. Ik zie zwager Paul alleen maar op family-gatherings, dus grijpen we de kans 1 op 1 bij te praten volledig aan. Verder is er natuurlijk concentratie op het eten, volgende gerecht is kreeft met citrus…, en het spektakel voor onze ogen wat koken heet, dus ogen en oren tekort (later blijkt dat arme Paul zelfs 3,5 uur niet heeft gerookt!!). De stemming stijgt, alsmede de temperatuur, en we gaan door met zeeduivel à la plancha met gestoofde prei, jus van pijnboompitten, kappertjes, pancetta en gedroogde tomaat…. Helemaal super! We gaan over van wit op rood met een Chambolle Musigny 1er cru “Les Charmes” van Lucien le Moine (F, 2004), terwijl de chef een enorme vis uit de la trekt en à la minute fileert. Tarbot met krokantje van aardappel, compôte van Cevennes ui en (veel) truffel. Ik ben maar een reiziger, althans dat roep ik altijd, en geen criticus, maar zeg het wel altijd als ik iets heel lekker vind. Dit vind ik heel lekker!!
We nemen een stukje kaas, de A4 is toch één grote file, en ook nog een crème suisse met koud schuim van meloen, Lambada aardbeien, notencake en moscovado suiker, waarbij een glaasje Carmes des Rieussec (F, 2006). De keuken laat ons niet gaan als we niet ook nog de hangop van yoghurt met sinaasappelcompote met citroenschil, en granité van pink port (Croft) en een koekje van caramel proeven, nou ja, wat moet dat moet!!
http://www.facebook.com/album.php?aid=101254&id=689972577&l=6bd64db79d
|
|
|
 |
|
|
 |
|
|
 |
|
|
Reageer > | (0 reacties) |
|
|
|
Alinea, deel 2 - 29/03/2009 - Restaurants |
|
|
Het gaat allemaal lekker à tempo, kan ook niet anders, maar door de uiterst correcte en vriendelijke bediening (de zoon van Catweazle, een bebaard en kort geknipt lid van de secret service die heel langzaam ontdooit, een soort autistische slaaf die alleen maar opdrachten exact uitvoert, de reïncarnatie van J.C. en een kale Spaanse topper aan het hoofd die na iedere vertrekkende tafel er even de rolveger overheen haalt) valt dat eigenlijk niet op. Tijd voor een nieuw waterglas met filtered tapwater, en een kommetje soep van shizo, selderijwortel, en schuim van sudachi (Japanse citroen), waarboven een vorkje met geconfijte foie gras met kimchee van knolraap met shizo en koriander (lekkerste foie ever…?). |
|
|
 |
|
|
Hierna een beetje een bioscoop gerechtje, tikkie raar, popcorn met in boter gegaarde kreeft, inclusief een boterballetje wat je open moet prikken, met mango, mini paddestoeltjes, curry, uienringen en gesmolten cheddar. Wat ik al zei, tikkie raar…. Door met een lepel met gelei van gedestilleerde Spaanse peper, met geperste icebergsla met komkommersap en Thaise varkensbuik. Bij het volgende hapje moet ik wat rood drinken, Syrah La Sirene van Barret vineyards uit Calistoga (USA, 2004). “Truffle explosion”, raviolo van bouillon (tea) van truffel, met geschaafde truffel, Parmezaanse kaas en gecarameliseerde romaine-sla. Laatste hartige gerecht is “meat & potato”, bestaande uit sous vide bereid wagyu uit Japan (A-5), aardappelcustard met vlokken van chips, en poeder van A1-sauce (ansjovis-rozijnen-tamarinde-kruidnagel). Het center-piece wat al de hele tijd op tafel staat, een zwarte kleipot die van buiten steeds witter wordt, blijkt gevuld met droogijs, tijm, rozemarijn, knoflook en braadvocht (poeder) van het vlees, waar op het moment van serveren heet water in wordt gegoten. Resultaat is een soort bbq-rook die over de tafel heen trekt…. Beleving, weet je nog! Om de boel weer even op te schudden krijg ik een grape soda, poeder wat je doet geloven dat je in een Spaanse comestibles winkel rond loopt, waarna een yoghurtballetje met granaatappel en cassia (vlinderbloem). Topper van de avond, althans één van de, is een shooter in een hol buisje, bestaande uit gel van hybiscus, vanillecrème met crème fraiçhe, en tapioca in bouillon van…..bubblegum! (hierbij ook nog een scherf van framboos met yoghurtpoeder). Glaasje Bigaro (soort roze moscato d’Asti) van Elio Perrone uit Piedmonte (I, 2008) met brokjes cheesecake van geitenmelk, texturen van rabarber, suikerspin, gesuikerde ui, lavendelcrème, geitenmelkcrème op een kussen van lavendel. Kussen van…., ja, een kussen gevuld met o.a. lavendel, dat langzaam leegloopt terwijl je het bord wat er op staat leeg eet. Mooie grap, alleen heb je wel met al deze grappen dat als jij lavendel (of kaneel, of bbq) ruikt, de hele zaal dat ook ruikt ( ik at op een gegeven ment de yuba (gerecht 2), terwijl mijn buren, die een ander menu hadden aan de gloeiende kaneelstok begonnen). Laatste glaasje, moet van Catweazle, is een Monastrell dulce van Bodegas Olivares (E, Jumilla, 2004), en komt bij een vel van chocolade ganache met ijs van pijnboom (sap, pitten, naalden), soep van pijnboompitten, gesuikerde nootjes, puree van pruimen, poeder van olijven uit Nice en custard van olijfolie. Er komt nog een glas poeder van caramel (tapioca malto dextrin) wat zich gecombineerd met water, speeksel in dit geval, ontwikkelt tot een toffee, en het doek valt! Ook hier weer ongevraagd de rekening, whenever you’re ready, en na een bezoekje aan de keuken, Grant staat nog altijd keihard te zwoegen met zijn 21 maten…, val ik de taxi in, enkele kilo’s zwaarder, maar dat ligt vooral aan zijn prachtig mooie, dikke boek. Wauw!!
Meer foto’s op Facebook:http://www.facebook.com/album.php?aid=99743&id=689972577&l=6aa32b1669 |
|
|
 |
|
|
 |
|
|
 |
|
|
Reageer > | (0 reacties) |
|
|
|
Alinea, deel 1 - 27/03/2009 - Restaurants |
|
|
Alinea hanteert een maximale reserveringstijd van een maand als je via internet wilt reserveren, dus op mijn mailtje van eerste kerstdag hoor ik niets. Als ik 2 weken geleden in paniek bel sta ik gewoon keurig op de lijst en weet de lieve mevrouw nog alles van me van de vorige keer (2007). De reservering kan alleen om 20.45, maar als ik op de dag zelf daar nog even over bel wordt ik 2 uur later teruggebeld dat ik 3 kwartier eerder mag komen. Wat een organisatie… De ontvangst is hartelijk (het stinkt overigens wel een beetje naar eten bij binnenkomst), “nice to have you back, mister Jaspers’, en na 2 minuten wachten in de hall wordt ik naar boven naar m’n tafel gebracht. Ondertussen heb ik al een glimp van de chef, Grant Achatz, in de keuken opgevangen, wat mooi is. Mooi, omdat de man vreselijk ziek is geweest, maar er kennelijk weer bovenop aan het klimmen is. De zaal is onverandert vergeleken bij 2 jaar geleden, het menu niet. Ik heb door de telefoon al moeten melden wat ik ging eten, 12 gangen, of “the tour”. The tour dus, die begint met warme en koude aardappel die kunstig op een spiesje zitten geprikt. Het spiesje loopt door een bakje, en als je het spiesje uit het bakje trekt vallen de aardappels automatisch in een soepje van Périgord truffel met bieslook en Parmezaanse kaas. Glaasje champagne van H. Billiot uit Ambonnay (F, nv) erbij, wat een leven (ik heb een waanzinnig goede dag op de beurs gehad, ben niet vaak zo enthousiast…).
|
|
|
 |
|
|
2de gerecht bestaat uit yuba, het vel wat boven komt als je tofu maakt, gedroogd en gefrituurd, met rauwe garnaal er omheen gewikkeld, ui, sinaasappel en een miso-mayo als dip. Door met 3 verschillende bloemkolen, custard met verschillende coatings (ham, cheddar..), gefrituurde flinterdunne roosjes en gevriesdroogde stukjes, met 3 verschillende spice-gels en een warme applesauce. Tjemig wat een complexiteit. Ik ga niet voor het wijnarrangement (the pairing), want ben bang gek te worden van al die verschillende smaken, maar neem de Condrieu “Janrode” van Eric Texier (F, 2006, geen eiken maar acacia). Er komt een grote kom met een nog grotere cloche (logisch, ander zou hij erin vallen..), met een schep eucalyptus bladeren waarboven een lepel hangt met gelei van eucalyptus, Anjou peer, munt en olijfolie. Typisch Grant, beleving, je ogen, je neus, smaak, mondgevoel, helemaal top. Een transparant vel van kamille met wilde gestreepte zeebaars, stukjes mossel en andere schelpdieren, crème (pudding..) van pastinaak en knolselderij, crème van schaaldieren, tapioca met saffraan, knoflook en gember….ben je er nog? Gel van soya met eidooier, yuzu en verse wasabi is de volgende, waarna de chickenflight; 18 verschillende stukjes kip, allemaal met een andere, tikkie Indiase, smaak, borst, dij, hart, lever, maar ook aubergine, morilles, zaad van tomaat, op een soort streep van pistachepuree met sesamzaad. Ik krijg een nieuw stukje brood ( brood door de avond heen: kummel met fenegriek, gedraaide brioche met Picholine olijven, koffie met saffraan, donut met gepickelde daikon, light US breadroll. Koeien en geitenboter). Even chillen met een sorbet van passievrucht met mosterd, soya en allspice, en door met tempura van sweet potato met bourbon en kaneel, op een brandende kaneelstok en met aple-smoked bacon met butterscotch en “appleleather”. Morgen meer!! |
|
|
 |
|
|
 |
|
|
 |
|
|
Reageer > | (0 reacties) |
|
|
|
Charlie Trotter's - 26/03/2009 - Restaurants |
|
|
Tja, icoon van de Amerikaanse gastronomie, al 20 jaar de überheld van de keuken in de USA, dus het moet er maar van komen. Het is er overigens al een keer van gekomen, maar toen schreef ik nog niet. Je kunt hier uitsluitend reserveren via het reserveringssysteem van opentable.com, en op zaterdag was dat alleen mogelijk om 17.30. Ik ben qua jetlag toch een beetje in de war, stribbel niet tegen en ben er dus keurig om half 6. Shawl wordt opgehangen en ik wordt naar de eerste verdieping geleid, alwaar er een tafeltje voor 1 klaarstaat. Ik schuif nog even een kamerplant die boven mijn bord hangt opzij, en zie dat de tent al meer dan half vol zit. “Tjonge” zeg ik, “wat een drukte op de zaterdagmiddag”….. “Jaha”, zegt de ober, ”dat komt door de 2de seating op zaterdag, dan moet iedereen vroeg komen…….” Je voelt ‘m al, de toon is al een ietsiepietsie gezet. Enfin, ik start met een heerlijke Lillet blanc met een schijf bloedsinaasappel en bekijk het menu. Da’s alvast een zorg minder, à la carte hebben ze niet (“maar we kunnen wel alles maken hoor”) en er zijn 2 menu’s. Vegetarisch aan de linkerzijde en non-vegetarisch aan de rechterzijde. Ik aarzel (serieus) maar neem toch de vlees-visvariant, die begint met een amuse van Kumomoto oester met bleekselderij en sorbet van cherimoya, die helemaal top is. In het gestapelde bento-boxje zitten ook nog wat slakken uit de Bourgogne met wortel en erwtencress (flauw) en wat krab (pikitoe..?) met gepickelde radijs die prima is. Ik drink ondertussen een glaasje Remelluri (E, 2006), nadat ik eerst 2 andere wijnen uit de wijnbijbel heb uitgezocht, die er beiden niet zijn. Eerste echte gerecht is een terrine van Japanse zoetwateraal met geroosterde banaan, crème van banaan, de lekkerste koriander die ik ooit heb geproefd en schuim van soya. Prima gerechtje, feast for the eye, hoewel ik gisteren al redelijk aan mijn bananentax ben gekomen. Kunnen zij ook niet weten! |
|
|
 |
|
|
Door met een prachtige handgedoken coquille St. Jacques met emulsie (schuim) van jeruk perut en manila mosseltjes. De coquille is top, zo ook de cuisson, de mosseltjes zijn lekker, maar na een klein hapje schuim proef je helemaal niets meer. Er ligt qua deco ook nog een groen bobberano cressje op je bord, maar die is zo ongelooflijk bitter dat je ook die beter kunt laten liggen. We gaan naar de geroosterde squab (klein vogeltje) met een geconfijt boutje (geen fingerbowl), met puree van trompettes de la mort, een reductie van Merlot, gelei van devils club (soort cactus uit Alaska), en gebakken crosnes. Lekker, de keuken doet zijn best en is goed, maar ik verbaas me langzamerhand over wat anders. Ik houd best van een beetje à tempo eten, maar het gaat wel erg snel. 17.30 binnen, kijken-bestellen-wijn-aperitief-amuse en om 18.00 aan de aal, 18.30 aan de squab, 18.36 aan de gestoofde lamsschenkel met zwezerik (da’s een uur en 6 minuten na binnenkomst aan het pièce…), thumbelina wortels (kleine wortels) en mierikswortel (die om 18.40 weer wordt weggehaald, ja, hoe lang kun je over 3 happen doen?). Ik maak er een opmerking over en de jongen die mijn lam inzet schrikt zich helemaal dood, dekt 6 minuten later nieuw bestek in, waarna hij om 18.50 (ja, ik let nu echt op de klok) met blackbuck venison (helemaal geen hert, maar van origine antiloop uit India, dat nu gefokt wordt in Millbrook Farms, wat zouden we toch moeten doen zonder Google?) met butterscotch puree, reductie van rode wijn en getoaste zwarte walnoten komt. 18.58 komt de mevrouw die mij ook helemaal in het begin hielp met de wijnkaart me vragen of het goed met me gaat. Op mijn vraag wat de antiloop ineens voor mijn neus deed zei ze dat de chef dacht dat ik nog wel wat meer wilde proeven….Ja ja!! Maar om haar een antwoord te geven, en dat is ook meteen een soort eindconclusie van deze 10.000 meter; de keuken kookt, op een enkele uitzondering na, prima, maar ik voel alsof ik in een “culinary gourmet factory” ben. Enfin, we praten al weer veel te lang, want om 19.03, ja je rekent goed mee, komt er een crème van kruidnagel met gelei van sauternes en clementines. Goddank pik ik eerst wat door de goddelijke clementines, en de heerlijke gelei, alvorens ik een klap in het gezicht krijg van de crème. Werkelijk niet te eten!! De gepocheerde kweepeer met shortbread van rozemarijn, sesamijs en olijfolie maakt een hoop goed, zo ook de ongevraagd ingezette Tokaji-Azu 4 puttonyos van Disznoko (H, 2004).
Ik zie ondertussen mijn buren worstelen met hun bestek, altijd heerlijk om naar Amerikanen te kijken die met hun vork heen en weer goochelen. De man durft zijn squab boutje niet uit de hand te eten, en bang om hem over de tafel te laten vliegen laat hij hem maar liggen. Jammer! Laatste gerechtje, de 2de shift staat waarschijnlijk al in de bar, is ijs van olorosso met sultana’s, chocolade cotton cake en bouillon van hazelnoot en tijm. Prachtige bouillon, maar als ik aan het einde een laatste lepel neem wordt ie volledig weggedrukt door de chocolade en de sherry. De ongevraagd ingezette, ze proberen het serieus goed te maken, Pedro Ximenez “Solera 1927” van Bodegas Alvear uit Spanje, gaat er in ieder geval prima bij. Als om 19.30 het laatste bordje wordt weggehaald (bij het tweede dessert, om 19.10 blijkt al dat ik geen koffie wil), ligt daar ongevraagd om 19.32 de rekening, “whenever you’re ready for it”, met 4 mini-zoetjes; cactus-peer met kafir lime, nougat met pistache en lavendel, amandel dragée met chocolade, en ganache met Thaise basilicum. Ze heeft er voor het gemak, de schat, ook maar vast 18% tip bij opgeteld….
Oh ja, Facebook; http://www.facebook.com/album.php?aid=100161&id=689972577&l=8ebf9462b0 |
|
|
 |
|
|
 |
|
|
 |
|
|
Reageer > | (1 reactie) |
|
|
|
Blackbird, revisited - 25/03/2009 - Restaurants |
|
|
Ik was hier 2 jaar geleden met Arthur voor het laatst en keek toen ook al likkebaardend bij de buren, “a restaurant called AVEC” (avecrestaurant.com), naar binnen. Zelfde eigenaars, super cool, helemaal van hout (vloer-wanden-plafonds) en afgeladen vol. Volgende keer! Nu weer naar binnen bij Blackbird!
Ik ben net aan, dus een Gin Rx (prescription..) van Hendricks gin, lavendel, sinaasappel-bitters, citroen en salieblad, gaat er prima in. Ik ga maar meteen voor het tasting menu, uit is uit, en begin met een soepje van knolraap (meer een druppel) met een dunne spare rib zonder been, en guave. Mwah…., best. Ondertussen komt er een viognier van Bridlewood van de Central Coast (USA, 2007) en een stukje gegrilde confit van octopus met een mierikswortelmayo en gesuikerde zwarte olijven, die het soepje doen vergeten. |
|
|
 |
|
|
Door met tartaar van eend, die eerst vacüum 5 uur langzaam is gegaard op 105°F (40,5555555556°C), met gedroogde aardbeien en een reductie van A1 sauce met honing en agar agar. Helemaal lekker en kennelijk nogal hip, wat A1 komt later in de week nog een keer terug in poedervorm (rara waar..?). Ondertussen gaan we door met crispy kalfsszwezerik die eerst even is gegaard in een courtbouillon, waarna gebakken en door bananenpoeder is gerold, met bananenpuree, tapioca van banaan, rode kool en gepickelde rozijnen. Hoewel ik niet heel dol ben op bananen, ook die zien we later in de week terug, een prima gerecht. Laatste voor het pièce is slow cooked (and slightly smoked als je het mij vraagt) Tasmanian sea trout met appelmoes, kale, linzen en een bearnaise met stukjes ei en pijnboompitten. Ontzettend lekker, vooral die seatrout. Ik kijk ondertussen wat om me heen, alleen is ook maar alleen, en zie de totaal verveelde receptioniste over haar computer heenhangen, terwijl er op de voorgrond, want keihard, een soort luide k..muziek wordt afgespeeld. Het schijnt niemand te deren, want overal om me heen babbelen de qrabpoC’s (quit rich and beautiful people of Chicago) er lustig op los. Pièce is (of zijn) runder short ribs, 18 uur slow cooked (zijn ze hier wel dol op) met een crème van venkel met pijnboompitten, gerookte rode grapefruit en angostura, en komt met een glaasje “old vines” zinfandel. Heerlijk ook weer. Ik laat de grapefruit-campari sorbet voor wat ie is en ga door met 2 mini donuts gevuld met puree van butternut squash (veel te veel deeg), gepickelde rozijnen en hazelnoot ijs, waarna witte chocolademouse, met de consistentie van cheesecake, met kumquats, kruimels van groene thee en sorbet van cara cara (lijkt op grapefruit en bloedsinaasappel. Bij de rekening komt nog een geleitje van litchee en jasmijn en een macaron van witte chocolade en gember….erg lekker allemaal, maar ik ben goed moe (ik weet dat het niet mag, maar in Holland is het nu kwart over 4 in de nacht….) dus reis af naar de Club…. |
|
|
 |
|
|
 |
|
|
 |
|
|
Reageer > | (1 reactie) |
|
|
|
Sergio Herman (KL 611) - 23/03/2009 - Reizen |
|
|
Tuurlijk niet helemaal eerlijk wat ik nu doe, maar ja, hoge bomen vangen nu eenmaal veel wind. Ik zit aan boord van de KL 611 naar Chicago, laatste beurs van het seizoen, en ik kijk naar het lachende gezicht van Sergio. Ja, het is echt waar, 3-sterren eten op 10 kilometer hoogte. Sergio verzorgt, althans qua idee, momenteel de menu’s in de business class van de KLM (als je veel vliegt “krijg” je als je geluk hebt af en toe een upgrade). Voorgerecht bestaat uit gerookte zalm met kerriemayonaise en limoengelei, wat best een prima combinatie is ware het niet dat het veel zalm en weinig mayo en gelei is. De zalm is verder redelijk aan de zoute kant maar dat zal komen omdat in de lucht alles anders smaakt dan beneden (is echt waar). |
|
|
 |
|
|
De chardonnay van Bernardus (Ben Pon, USA, 2007) gaat er prima bij en zo is het een beetje een Hollandse middag. Er zijn meer Nederlandse wijnen, althans van origine (Kleine Schorre uit Zeeland, Salentijn van de andere Pon, Duijn) maar die zijn allemaal niet “gecatered” zodat ik later overstap op Cuatro Pasos uit Bièrzo (E, 2007) die ook prima is. Pièce is paella met garnalen en chorizo, die lekker is. De paella is wederom wat aan de zoute kant, maar heeft een goede saffraan smaak, terwijl de ganalen bovenop nog lekker knapperig zijn. De jus van rivierkreeftjes is er aan de randen een beetje ingetrokken maar smaakt prima, aleen is de compôte van groene olijven me te heftig, dus die swiep ik eraf. Alles bij elkaar prima vliegtuigeten, en na een stukje kaas is het tijd voor een fillempie, Slumdog Millionaire, wat een geweldige film, een aanrader. Vlak voor de landing nog een gevuld pitahbroodje met lamsgehakt en we landen om 17.05 uneventful in de Windy City. |
|
|
 |
|
|
Reageer > | (1 reactie) |
|
|
|
Supper club - 22/03/2009 - Koken |
|
|
Ik ben vanavond (zondag j.l.) te gast, met Isabel, in Bert van der Leden zijn Supperclub, alwaar een gastkok-event plaats vindt. Gastkoks vanavond zijn tovenaar Pascal Jalhaij (ooit in Vermeer **) en zijn leerling Mohamed El Harouchi (Solo in Gorinchem*). De ontvangst is in de Bar Rouge met Bulle de Blanquette van Gilles, die op dat moment nog lekker in London bij een rugbywedstrijd zit, en Mohamed begint met een crème van vlierbloesem met gerookte paling, sorbet van vlierbloesem met basilicumolie, die ik al eens eerder heb beleeft in Solo. Top! Zeker zo top is Pascal zijn coquille Saint Jacques, in de schelp, met pommes Maximes en romige linzensaus met fenegriek. De heren schudden meteen iedereen even wakker. We worden naar boven geleid, en hoeven goddank niet te liggen, hoewel dat na gisteren, het KIDS diner, wel lekker zou zijn geweest. Toch eet het minder lekker, hoewel Ron daar anders over denkt. Ik zie trouwens meer gasten van gisteren, die zich allen in de kussens storten. Wij dus lekker aan tafel, met een glaasje viognier van Gayda uit de Languedoc (F, 2008) en dun gesneden tonijn met citrus salsa, eendenlever, gebakken inktvis afgeblust met inktvisinkt en saus van citroengras, van Mohamed. De gangen worden afgewisseld met optredens van mooie dames, de ene gehuld in 100 meter plasticfolie, de ander gehuld in vrijwel niets! |
|
|
 |
|
|
Het tweede gerecht, weer van Pascal, is gebakken zeeduivel op een taartje van komkommer en tomaat, met een salade van zoetwatergarnaal. Alles komt uit de betrekkelijk kleine keuken van de Supper Club, en ieder keer staan de beide chefs met een 5-tal koks te buffelen om de 196 bordjes door te geven. De enige vorm van kritiek is, ondanks de waanzinnige smaken en de cuissons, dat het allemaal wat lang duurt. Dit ligt niet alleen bij de keuken, ook de bediening moet zich door de menigte wurmen, of via de bar de bordjes aangeven richting balkon. We gaan over op het rood, met de 100% cabernet sauvignon van chateau Musar (Libanon, 2006) en Mohamed is weer aan zet met op karkas gebraden duivenborstfilet met mango en passievrucht, crème van venkel en gebakken zonnebloempitten, waarna Pascal als laatste pièce een stoofschotel serveert van gegratineerde kalfsschenkel met mierikswortel vinaigrette, geitenkaas en chorizo. Het is ondertussen tegen 12-en gelopen, en wij zitten er een beetje doorheen. Geheel tegen de regels, èn de polythèse, haken we af en rijden we naar huis. Totaal gesloopt, maar wel een mooie avond. We missen dus de comté met marmelade van kweeperen en rucola, en de gesuikerde groente met Noord Afrikaanse kruiden en specerijen en een sorbet van yoghurt en munt, maar die halen we nog wel eens in. Morgen om 9 uur weer de eerste vergadering…… |
|
|
 |
|
|
 |
|
|
 |
|
|
Reageer > | (0 reacties) |
|
|
|
Beluga - 21/03/2009 - Restaurants |
|
|
Zoals altijd hangt er een swingende sfeer in Beluga. Het is Tefaf, feestje dus, en de zaak is prachtig verbouwd, ik zou bijna willen zeggen on-Nederlands, met veel ruimte, heerlijke stoelen en coole halfronde bankjes. Hans trekt ons de keuken in en we moeten direct aan de pas de eerste amuses eten. Het gaat zo snel dat ik niets heb om op te schrijven en ternauwernood nog een foto’tje kan maken. Marshmellow van jeruk perut is het enige wat is blijven hangen, met een glaasje Heidsieck. Aan tafel keert de rust weder en starten we met een glaasje Riesling van Dr Bürklin-Wolf, van Cristian von Guratze of simpelweg Grand Cru… (D, 2003). We beginnen met vegetarische caviaar gemaakt van tapioca, met crème royal en zijn garnituur, waarna pizza Marguerita, ofwel chutney van tomaat met schuim van Parmezaan en een baton.
|
|
|
 |
|
|
Mooi begin, zo ook de cilincer van inktvis met tartaar van krab, kaviaar en een galette van kokos. Tjongejonge…. De verbouwing is niet de enige verandering in de zaak, er is ook nieuw servies, moet ook eigenlijk wel, op de plek waar al honderden jaren porselein wordt gemaakt. Grote ronde onderborden met opataande rond en een deukje op 12 uur. Alle gangen komen op matching borden die hier weer inpassen. Ik vind het op zich wel cool dat je niet 12 verschillende soorten servies (Coquet, nep-Coquet, Wedgwood, Villeroy….) op tafel krijgt, maar één doorgevoerde stijl. Heb ik ook een beetje met wijn tegenwoordig, ik wordt gek van die wijnarrangementen waar je bij ieder gerecht een ander glas krijgt. We komen toch om te eten…? Door dus met krab à la plancha met mousse van zeeëgel en gelei van snijboon, waarna opgerolde tonijn met oester, beignets van oesterbaard, vinaigrette van groentetjes met gember en bieslook. Top! De Riesling houdt het niet meer vol, we raken in de wat zwaardere gerechten, en we stappen over op een chardonnay (met 20% viognier, dus fris) uit Toscane van het estate La Solatia van Ruffino (I, 2007). Het lieve meisje aan tafel dekt nog eens bestek in, met een handschoentje zodat er geen vette vingers op het blinkende zilver staan, het gaat allemaal om de details (en de smaak!!) voor terrine en mousse van foie gras met gelei van olorosso, flan van ganzelever, bittere chocolade met foie gras, gebakken foie gras en zoetzure asperges. Helemaal niet zwaar, maar niet heus…. Hans had ons al gewaarschuwd, “ik ga niet moeilijk lopen doen vanavond, ik maak gewoon de lekkerste dingetjes van de kaart, dingetjes die ik zelf zou willen eten….” Hoe blijft die man zo mager?? Laatste voorhapje is gebakken rode mul en langoustine met puree van venkel, geschaafde venkel en een curry-citrussaus, waarna we overstappen op rood. Syrah van La Rosine van Michel en Stéphane Ogier, een vin de pays Collines Rhôdaniennes (F, 2007) met een stukje Wagyu beef met paksoi, taugé, pommes soufflé en zijn eigen jus. Wonderschoon! We drinken nog een portje bij de kaas, Quinta do Passadouro van Pieter Bormann (P, 2005), en het wordt te gezellig om nog te schrijven. Hans komt erbij zitten en het wordt ouderwets laat…..Topavond!!
foto's van het hele menu staan op : http://www.facebook.com/photo.php?pid=2331738&l=f6c451f89a&id=689972577 |
|
|
 |
|
|
 |
|
|
 |
|
|
Reageer > | (0 reacties) |
|
|
|
persbericht - 20/03/2009 - Spullen |
|
|
Nederlandse stokerij internationaal viervoudig bekroond. Vrijdag 13 maart, Wenen Tijdens het Destillata Gala 2009, het jaarlijks internationaal Meesterschapsconcours van Ambachtelijk Gedestilleerd, ‘Prämierung der weltbesten Brände’ , dit jaar in het elegante Grand Casino van Baden bij Wenen in Oostenrijk, ontvingen de Nederlandse destillateurs Bas Lubberhuizen en Henk Raaff de onderscheiding ‘Edelbrand des Jahres’ voor hun eau-de-vie van kweeperen. Bovendien werden nog drie van hun destillaten - hulstbes, appel en kornoelje - bekroond met een gouden en twee zilveren medailles. Deze onderscheidingen zijn voor de destillateur wat een Michelinster is voor een restaurant. Het is de eerste maal dat een Nederlandse stokerij deze eer te beurt valt. Lubberhuizen & Raaff is gevestigd in het voormalige brandweerhuis van het Betuwse Varik. |
|
|
 |
|
|
Meer dan 400 gasten/vakgenoten woonden de prijsuitreiking bij. De concurrentie was groot. Aan het concours (Wettbewerb) werd deelgenomen door 188 destilleerderijen uit dertien landen: behalve Nederland, Oostenrijk, Duitsland, Italië, Hongarije, Zwitserland, Griekenland, Zweden, Slowakije, Australië, Argentinië, Nieuw-Zeeland en Thailand. In totaal werden meer dan 1600 producten beoordeeld. Aan de competitie mocht alleen deelgenomen worden met ambachtelijk gestookte dranken. De ingezonden dranken werden door een vakkundig panel blind beoordeeld en daarnaast onderworpen aan een laboratoriumonderzoek om vast te stellen dat geen kunstmatige smaakstoffen of andere toevoegingen zijn gebruikt. Uit het juryrapport: ´De destilleerderij Lubberhuizen & Raaff overtuigde met een zege bij de kweeperen. Onder de meer dan zestig beoordeelde producten (in deze categorie) werd de kweepeer als Edelbrand des Jahres bekroond.’ De jury beoordeelde de kweepeer als ‘een levendig, aromatisch product, met een opwekkend kruidig, citrusvers geurbeeld; elegant, complex gestructureerd en aangenaam volhardend ook in de duurzame afdronk’. (Lebendiges, aromatisches produkt mit animierend würzigem, zitrusfrischem Duftbild, elegant, komplex strukturiert und angenehm persistent auch im anhaltenden Finale). Over de bekroonde hulstbes oordeelde de jury: ‘een complex, intensief aroma, met opwindend exotische noten; dicht en krachtig, vol finesse en goed gestructureerd, uitgeluid met fijnzinnige, teder-bittere accenten.’ De kornoelje van de Betuwse stokerij had een ‘zuivere; beschaafde, nadrukkelijke kruidige aromatiek, wat decent in de neus maar aan het gehemelte stimulerend en aangenaam pikant, met de juiste lengde uitgeluid’. De appel was naar de smaak van de jury een ‘zuiver; elegante, frisse appelvrucht, met levendige citrusnoten, opwekkend in de neus; aan het gehemelte iets terughoudend maar complex en vol; met een licht zurige, lange nasmaak’. Stokerij Lubberhuizen &-Raaff – www.lubberhuizen-raaff.nl – destilleert als enige in Nederland eau-de-vie van vers fruit uit de Betuwe. Het NRC schreef: ‘lekkerder eau-de-vie dan van Lubberhuizen-Raaff kan er op de wereld niet bestaan’. De krant heeft gelijk gekregen. |
|
|
 |
|
|
Reageer > | (0 reacties) |
|
|
|
Marco’s nieuwe kaart, deel 2 - 19/03/2009 - Restaurants |
|
|
Door maar weer, het is een hele zit, maar er is iets wonderlijks met de gerechten, je raakt totaal niet vol. Ik kan best wat hebben, maar later zal blijken dat we geen van allen bommetje van tafel lopen. Enfin, door met prachtig rund, briljant vlees van vriend Max, met wat tartaar, beukzwammetjes, shiitake, chlorofyl-crème van spinazie, peterselie en waterkers, gefrituurde aardappel en zijn eigen jus. Tjongejonge (ik zeg verder niets…). |
|
|
 |
|
|
Dit was het laatste hartige gerecht, even voor de duidelijkheid overigens, we eten de hele kaart, denk dus niet dat als je komt je dit allemaal moet (of mag..) eten. Zodoende komt het dus voor dat we bijvoorbeeld 3 x iets met yoghurt hebben gegeten en nu dan 2 keer achter elkaar citrus. Tja…. Dessertamuse is granaatappelzaad met basilicum en muntbouillon en granité van citrus, waarna een sorbet van basilicum met verse bosbes, coulis van bosbes, gelei van framboos, granité van citrus en sorbet van citrus, en goji bessen (rode bes uit de Amazone vol antioxidanten). We stevenen langzaam op het einde af, met coulis en brunoise van papaya, crumble van groene thee, gezouten karamel, sorbet van passievrucht en mousse van lavendel, waarna cremeux van mascarpone met koffiecrème, kokoscrumble, cremeux van meloen en limoen, sinaasappelgelei en gelei van zoete wijn. Allemaal verschillende texturen en vormen, supercool. Laatste gerecht van vandaag is…… cremeux en brunoise van mango met pistachecake, yoghurtsorbet en chocolade cremeux. Het is allemaal, zoals eerder gezegd, wonderschoon. Natuurlijk hebben we wat puntjes, maar die zijn zo minimaal, kleine details, niet waard om hier te vermelden. Wat ons betreft, en niet omdat het een vriend is, is het één van de mooiste lunches van de afgelopen jaren. We slaan de eerste ster over en gaan meteen naar de 2de. In onze optiek hè…., momentopname, maar helemaal top. We karren terug naar Amsterdam, en komen er in de auto achter dat we totaal niet vol zitten…. Serieus!!
Oh ja, alle foto’s staan op Facebook: http://www.facebook.com/album.php?aid=98240&id=689972577&l=3a2fff311b |
|
|
 |
|
|
 |
|
|
 |
|
|
Reageer > | (0 reacties) |
|
|
|
Marco's nieuwe kaart, deel 1 - 18/03/2009 - Restaurants |
|
|
Het is half een, the day after the night before, als ik de hal van Hotel Elzenduin binnen loop. Het hotel is de afgelopen maanden volledig gestript en weer opgebouwd en heeft een totale metamorfose ondergaan. Mooie warme kleuren en een “less is more attitude”, royale entree met balie, lounge met hoge tafels en comfortabele krukken (de bar is nog in de maak), en een soort loungehoek (naar woord eigenlijk, tikkie passé) met een open haard. Er is een brasserie voor het ontbijt en de Elzenduin klassiekers voor lunch en diner (caesar salade, steak tartare, steak frites), en een “fine dining” gedeelte met uitzicht op de open keuken. De weg naar het restaurant, door de lounge, wordt gedomineerd door een gigantische walk-in closet, geheel van glas met grind op de vloer, waar de prachtigste wijnen op temperatuur worden gehouden. We zijn hier met een doel, Marco wil dat we de nieuwe menukaart “doorproeven” en meteen ook kijken naar de wijn-spijs combinatie. Alain is met me meegereden, licht brak na een avondje feesten met Ron, Gilles staat al te popelen, net als ik ook zo fris als een hoentje!! De chef zelf is ook niet geheel fris, toen ik om 11 uur gisterenavond wegging begon het feest pas goed, maar zijn boys, die om 2 uur nog even een Chineesje pakten, staan helemaal scherp en hebben er zin an (de jeugd zullen we maar zeggen…). |
|
|
 |
|
|
Voordat ik verder ga meld ik eerst even dat ik vandaag de opsomming van de wijn over sla. Een beetje lullig richting Gilles misschien, hoewel die hier al zo vaak aan de beurt is geweest, maar ik concentreer me (schrijvend) alleen op het eten. Ik moet ook zeggen van Alain, en dat is eigenlijk het grootste compliment van de middag, dat Marco’s eten vaak helemaal geen wijn nodig heeft. Natuurlijk is het lekker, natuurlijk voegt het wat toe, maar de smaakexplosies en combinaties hebben al zo’n eigen signatuur……
We starten met een amuse van verschillende texturen van tomaat, waarna een ijsje van Chinees 5-spice poeder met brunoise van bleekselderij en puree van tamarillo (boomtomaat). Eerste gerecht is een “oude” bekende, hoewel echt oud is het niet, rauwe tonijn met rolletjes courgette gevuld met gelei van borage (komkommerkruid), het binnenste van komkommer, roze grapefruit, zeewier en Noordzeekrab, wat Marco ook op de Wine Professional maakte. Typisch Elzenduin gerecht, prachtig in balans, net zoals de volgende topper (nu al een klassieker, gaat nooit meer van de kaart) makreel met tamarinde, crème van… en oude soja. Holy meck wat lekker. Ondertussen schenkt sommelier Allard de ene na de andere mooie en ook af en toe minder mooie wijn, wat nog een enorme kunst is bij dit uitgesproken eten. Alle wijnen zijn hier in principe mooi, maar af en toe gaat de combinatie met het eten gewoon niet helemaal goed. Door met een combinatie van rauwe platgeslagen langoustine en gebakken langoustine met crème van spitskool, rabarber, marshmellows van yoghurt met Parmezaanse kaas en wat yuzu. Wauw…. We kunnen overigens 2 dingen afspreken, dat ik bij ieder gerecht oeh en aaah roep, wat namelijk zo was, of dat ik gewoon de gerechten stuk voor stuk beschrijf en dat aan het einde nog eens roep. Ik kies zelf overigens voor de laatste… Door met gebakken coquille op tartaar van coquille met schuim van chorizo, crème van bloemkool en geglaceerde lente ui, waarna gebakken Mieral eend met koolrabie, Cevenne ui, appel, peterselie en puntpaprika. Lijngevangen zeebaars op de huid gebakken, met ansjovis, snijboon, venkelcrème en vadouvan vinaigrette is er weer zo een om de vingers bij af te likken (doe ik ’t weer…), hoewel ik moeite heb de ansjovis eruit te halen. Laatste voor vandaag is op lage temperatuur gegaarde boerderij duif (niet uit de Roner, die staat ergens verscholen op een plank) met bospeen, jonge prei, rode biet, bundelzwam en zijn eigen jus, op smaak gemaakt met raz el hanout. Overigens staan alle foto’s van het menu ook op Facebook http://www.facebook.com/album.php?aid=98240&id=689972577&l=3a2fff311b |
|
|
 |
|
|
 |
|
|
 |
|
|
Reageer > | (0 reacties) |
|
|
|
Oh jongens, wat een feest! - 17/03/2009 - Koken |
|
|
En dat was het, tjemigdepemig. 2 weken geleden dacht ik nog “waar ben ik aan begonnen”, maar ineens begon het te lopen. Uiteindelijk zaten we op 206 man, en 40 crew! Lange tafels met papier, veel rode slingers en servetten, de ongelooflijk coole film van Alain en heerlijke “bulles” van Gilles. Lange rij voor de deur, natuurlijk gaat 1 van de 2 pinmachines in de shit, maar geen nood, met een glaasje bubbels in de hand komt alles goed. Half acht iedereen binnen, tijd voor de film, tijd voor het diner. Ron heeft 2 dagen zelf in de keuken gestaan en de heerlijkste warme en koude Vietnamese happen gemaakt. Heerlijke rolletjes met crabsalade, gefrituurde loempia’tjes, rauwe loempia’tjes en een superdippie. Eerste echte gerecht aan tafel is à la minute gemarineerde zalm met zoetzure groente en de lekkerste dressing ever. Citroengras, citroenblad, een zuurtje, een zoetje, alsof ik midden in Saigon sta. Zo lijkt het ook wel aan tafel, het is direct een wilde boel. De zonen van Alain, Tom en Andres draaien met 2 vrienden plaatjes, afgewisseld met optredens van een super- band met zangeres Sabien Jilesen. Gilles schenkt ondertussen een speciale KIDS cuvée uit Limoux en de meisjes van het ROC rennen af en aan. Eerste gerechtje was koud, tweede is warm, dus aan de bak. Zeebaarsfilet uit de oven op in soja gegaarde witte kool, met zwarte bonen en ander lekkers. Het gaat als een raket, onder aanvoering van dirigent Ron, die zich ontfermt over de saus (de chef doet altijd de saus, Alain….). het blijkt ondertussen dat we gatecrashers hebben, want bij 206 gasten aan tafel, en 210 zeebaarsfilets komen we er toch 4 tekort. Rara….. |
|
|
 |
|
|
De dj’s hebben pech, maar we maken het goed met gedeelde vis en extra kool. Pièce is een originele Pho, ofwel de nationale trots van Vietnam. Krachtige kippenbouillon met citroenblad, citroengras, gember en garnituur van gegaarde kip, wortel, noodles, bosui en grote garnalen. De borden gaan droog maar warm naar tafel waarna sur place de bouillon er overheen gegoten wordt. Even over de bouillon, ere wie ere toekomt, Alain, is de koning, wat zeg ik de keizer van de bouillon. Hij is werkelijk briljant en Ron en ik hebben voordat het diner begint de man al een liter op tijdens het proeven. Die liter komt ons duur te staan als we aan het einde bijna niet uitkomen, maar gelukkig zwerven er nog wat kannen door de zaal. We hebben Alain een beetje geplaagd met zijn bouillon, maar vraiment chèrie, merveilleux!! Door met grote plateau’s Franse kaas, typisch Vietnam (serieus, evenals stokbrood!) waarna een vanilleijsje met amandelroom en jam van bloedsinaasappel en earl grey thee. Ondertussen hebben de aanwezige kinderen, met Max Deenik als de grootste verkoper, loten verkocht voor de loterij en nadert het uur U. Achtereenvolgens gaan alle prijzen er uit. Dineren bij Eau de Vie, dineren bij Visaandeschelde (2x), varen met een sloep van Het Bosch (fully catered), dineren bij Aan de Poel, slapen en eten bij Lute, slapen en eten bij Marco aan het strand, slapen eten en skiën bij Hotel Wetterstein in Seefeld, kookboeken van de chefs, kadobon van € 250 van Studio Bazar, en als klap op de vuurpijl een diner aan huis gekookt door Alain, Ron en mij. Carlos wint de hoofdprijs en gaat volledig uit zijn dak (“ik heb nog nooit wat gewonnen…”), goddank blijkt hij over een fantastische keuken te beschikken. De band zet weer in, de zangeres, alsmede alle Gooische meisjes, klimmen weer op de tafels en het feest gaat weer lekker door. Wauw!!
Onze dank gaat uit natuurlijk uit naar Ron en Alain, helemaal top wat deze mannen hebben gedaan. Maar ook Menno, Barry, Joris (koks), Gilles (Bacchantes), John (Heman verhuur), Sabien, Vincent en Werner (The Band), Tom, Andres en Damian (de d.j’s), Erna (van het ROC) en haar dames en heren, Isabel (deco en steun en toeverlaat), Janine en Inez (Smart Kitchen gastvrouwen), Sandra en Jessica (dames uit SB3-Laren), Martijn (gastpresentator), Maarten, Florine en Elisabeth (Smart-crew), Douwe (de afwas), Rooslinde en Roel (opruimen de volgende dag) en Dennis (fotograaf, alle beelden zijn van hem!), en natuurlijk alle gasten!!!
DANK-DANK-DANK-DANK-DANK-DANK |
|
|
 |
|
|
 |
|
|
 |
|
|
Reageer > | (1 reactie) |
|
|
|
Beloofd is beloofd - 15/03/2009 - Mensen |
|
|
Er was een lieve mevrouw gisterenavond op ons “feest” die elke dag haar computer opstart en meteen automatisch naar Smartday wordt gebracht (wat jullie allen doen zeg maar). Ze was een beetje verdrietig dat het deze week wat stil was geweest, want zegt ze “morgen natuurlijk ook weer niets, want je zal wel gesloopt zijn”
|
|
|
 |
|
|
Lieve schat, dat klopt!! Mijn mind en spirit zijn helemaal top, en ik leef op adrenaline. Wat een geweldige party, wat een feest. Het dak van de Kauwgomballenfabriek ging er na de djembé solo van Alain volledig af, helemaal toen de prijzenregen van de loterij neerdaalde over het Amstel Business Park. Morgen een uitgebreid verslag, nu snel, met het sop nog aan de handen, naar vriend Bert zijn Supperclub…… (het gaat maar door…….). Boven en onder alvast de eerste beelden van tevreden gasten……
|
|
|
 |
|
|
Reageer > | (1 reactie) |
|
|
|
Te veel..... - 12/03/2009 - Mensen |
|
|
Krankzinnige week…… Maandagavond een briljante party bij Marco, zie het vorige stukje, waardoor ik helaas niet bij het vriendendiner van Ron (Blaauw) kon zijn. Shit! Gelukkig wel lekker op tijd naar bed want de volgende morgen moest ik weer fris en fruitig terug naar Ter Heijde aan Zee om met Alain en Gilles de hele menukaart door te proeven. Alain, die wel bij Ron was maandag, was iets minder fris, laat staan fruitig, en heeft zich er door heen moeten vechten, terwijl hij ondertussen prachtige foto’s maakte. Een ongelooflijk feest, heel bijzonder, top-top-top, na het weekend een uitgebreid verslag. Ondertussen nog 3 nieuwe plannetjes opgetuigd met Melanie van uitgeverij Terra Lannoo, een charity event aangenomen voor 14 november, kilo’s kip opgezet met Alain vanmorgen voor de Pho, en dingetjes regelen voor Proef de Stad waar we zondag in het Lloyd hotel aan meedoen.
De zaterdag nadert en zit ik rammend vol voor het Vietnam Feest (201 man). Ongelooflijk! Het dak belooft er vanaf te gaan, en momenteel zit ik alleen maar te puzzelen hoe ik het erin krijg. Heman krijgt iedere 2 uur een lijst met extra mastiek, dus die zullen blij zijn…. Vanavond naar de Tefaf, beetje cultuur erin, en morgen de hele dag met Alain mise en place draaien voor zaterdag. Zaterdag versieren, verbouwen, dekken en voorbereiden und dann geht’s loss…..!!! (ter illustratie alvast een paar Marco’tjes……) |
|
|
 |
|
|
 |
|
|
 |
|
|
Reageer > | (3 reacties) |
|
|
|
Elzenduin pre-opening - 10/03/2009 - Restaurants |
|
|
Marco zijn verbouwde hotel gaat ergens in mei officieel open, maar ja, sta je daar straks met een flesje sjampie en een bos bloemen. Niet echt origineel, dus hadden Edwin (van de Goor) en ik bedacht dat het mischien leuk was hem te verrassen in z’n eigen hut, een paar weken voor de opening, met lieve mensen, lekkere hapjes en mooie wijnen. Fluitje van een cent zou je denken, ware het niet dat we hem ook nog wat blijvends wilden geven. Deel 1, het inschakelen van wat bevriende chefs, Moshik (Brouwerskolkje), Henk (Savelberg), Jacob Jan (De Leest), Jennie (Asian Glories), Gerrit (Chalet Royal), Imko (Vis & Ko), Edwin (Seinpost) en schrijver dezes ging van een leien dakje, iedereen meteen enthousiast, zelfs de mannen van AdBibendum die voor de wijnen moesten zorgen, deel 2 daarentegen was wat lastiger. Wat is er leuker dan voor de man die ons altijd zo verwent een film te maken van alle eerder genoemde culimannen, met een verhaaltje over Marco en een paar minuten over het gerecht. In hun eigen keuken. Edwin zou dat wel even doen en is dus met Robert Kranenborg (de presentator…) het hele land doorgereist om alle eerder genoemde keukens te bezoeken. Een helse klus!!
|
|
|
 |
|
|
Een verrassing moest het zijn, en terwijl Judith met haar Marco ergens in de buurt van Rotterdam reed, vulde Elzenduin zich stiekem met de chefs, en Marco’s 40 beste vrienden. Een overval in de spiksplinternieuwe keuken, waar Marco zijn mannen niet wisten wat hen overkwam. Chefs zijn rare jongens, komen binnen en nemen meteen een paar vierkante meter werkbank in beslag. Zonder enig overleg, ze zijn immers allemaal zelf de baas, beginnen ze geconcentreerd aan hun werkjes, om na een half uur, volledig ongestructureerd, hun eerste gerechtjes in het publiek te duwen. Ondertussen was het feestvarken naar zijn tent terug gelokt, en wist hij niet wat hij zag. Terwijl hij eenieder om de hals viel kwamen daar de eerste bordjes kabeljauw met inktvis en vadouvan (Henk) door, terwijl er een dikke man aan de pas (ik zei de gek) probeerde overal vorkjes bij te leggen en structuur aan te brengen. Langoustine met wasabi en papaja (Gerrit), salade Niçoise (Imko) en kreeft met wortel (Jacob Jan), wisselden af met coquilles met mosselvocht en linzen (Edwin). Er waren tarokroketten (Jennie), cappucino van truffel en aardappel (Moshik) en chippies van courgette (moi!). Een wild feest, dat moge duidelijk zijn. Na het heerlijke eten en de bijpassende wijnen was er een rustmoment in de vorm van de film, waarna de dj zijn repertoire uit de 7-ties en 8-ties uit de hoezen haalde. Het bleef nog lang onrustig in Terheijde aan Zee….. |
|
|
 |
|
|
Reageer > | (0 reacties) |
|
|
|
