 |
La Coupole - 31/07/2009 - Restaurants |
|
|
Waar moet je je kinderen mee naar toe nemen als ze voor de eerste keer in Parijs zijn? Arc de Triomphe, Champs Elysee’s, Eiffeltoren, Notre Dame, Boulevard Saint Germain, Place Saint Michel, Hèrmes….. we hebben bijna alles gedaan in de 18 uur dat we er waren, grotendeels lopend en een stukje rijdend, en stoppen voor het diner in La Coupole. Authentieke Parijse brasserie op de boulevard Montparnasse, bakermat van de Franse gastronomie. De zaak zit vrij vol, maar onze tafel is er nog ondanks een beetje vertraging. Ik wist bij de reservering al wat ik ging eten en drinken, t’is zomer dus het wordt foie gras en steak tartaar (in de winter zou het de beroemde uitgebreide zuurkool zijn geweest). De Condrieu van Guigal (F, 2006) is al jaren top, èn betaalbaar, het brood is goed en de boter zout. Tegen beter weten in nemen we een paar Gillardeau oesters bij het apèro, maar die zijn toch wel erg milky.
|
|
|
 |
|
|
De foie is top, de gelei van Jurançon valt tegen (doet ‘ie al jaren), er is warme toast en de zaak leeft. Achter ons zit een gezelschap Chinezen, die achter elkaar de ene na de andere magnum “adje” naar binnen klokken en steeds dronkener worden, naast ons rechts zitten 3 oudjes die zich daardoor steeds meer beginnen te ergeren, en links een oude dame met haar tweeling-dochters die jarig zijn. Dat jarig zijn moet je hier overigens niet te hard zeggen want voordat je het weet gaat het licht uit en komen er 10 zingende obers naar je tafel, met een neptaart en een vuurwerkfontijn (Wondercandle, verkrijgbaar bij o.a. Studio Bazar). De steak tartare is zoals hij moet zijn, ondanks dat ze niet vragen hoe je haar wilt, maar natuurlijk niet zo lekker als wanneer vriend Erwin haar maakt in Le Garage… We kunnen niet weg voordat er nog een ille flotante (eiland van eiwitschuim drijvend in de crème anglaise) naar binnen is en rijden uiteindelijk, via de Eiffeltoren, naar het futuristische Kube hotel.
|
|
|
 |
|
|
 |
|
|
Reageer > | (0 reacties) |
|
|
|
22 uur Parijs - 30/07/2009 - Reizen |
|
|
Sinds een paar jaar slaap ik in Parijs in het Kube hote, vlakbij Port de la Chapelle. Niet de leukste buurt, wel een leuk hotel, en ongelooflijk makkelijk als je dagelijks naar de beurs in Villepinte moet. Deze keer geen beurs, maar een afgeladen vakantie-auto, en het Kube heeft een garage. Met de metro zit je in no time in het hart van de stad, en het Kube is nog te betalen ook. Tikkie aan de hippe kant, de receptie annex ontbijtzaal wordt later op de dag omgetoverd in een bar en nog later in een discotheek met DJ. Op de eerste etage is de Ice Bar, gesponsord door Grey Goose, waar je voor een vaste prijs je in 45 minuten kunt laten vollopen met wodka.
|
|
|
 |
|
|
Ze maken beneden in de bar overigens één van de lekkerste caipirofska’s (caipirinha met wodka) die ik ooit gedronken heb, die met rode vruchten. Receptje: plet met je caipirinha-stick, wie heeft hem niet, een in 8-en gesneden limoen fijn met 2 lepels rietsuiker, 2 aardbeien, een paar blauwe bessen en een scheut cranberrysap. Vul op met Grey Goose wodka, sinaasappel of naturel, en top met crushed ijs. Enfin, na een niet geweldige lunch is het vanavond tijd voor ouderwets brasserie eten. Morgen nog even een foodwinkeltje of 2 en dan richting huus……… |
|
|
 |
|
|
Reageer > | (0 reacties) |
|
|
|
Market - 28/07/2009 - Restaurants |
|
|
Ik was hier al eens, een jaar of wat geleden, bij de Europese vestiging van Jean-Georges Vongerichten, maar ook deze ezel stoot zich wel eens….
We zijn in Parijs, bliksembezoekje, en na de beklimming van de Arc de Triomphe (geen lift) en het afdalen van de Champs Elyssees is het tijd voor een snackje. Aangezien ik Okky het suikerklontjesbewaardoosje van Hèrmes wil laten zien brengt de route ons langs Avenue Matignon en dus langs Market. Heerlijk terras, volle zon, wie houdt ons tegen…. Niemand, want er zit anderhalve man en een paardenkop op deze heerlijke zaterdagmiddag dus we vleien ons in de zon, bestellen, cola’s, water en een sauvignon blanc van George Michel uit Marlborough (NZ, 2006). Er is een “formule”, 2 gerechtjes voor een prix fixe, en ik start met een salade van lauwe biet met avocado, hazelnootcrunch en smakeloze yoghurt. Lekker hapje maar als je net nog met RON een demo’tje biet met Pierre Robert op Taste hebt gemaakt is dit een tikkie saaie hap (als ik het later op de foto terugzie lijkt het net of het bord onderweg is gevallen). |
|
|
 |
|
|
Als 2de gerecht neem ik Jabugo 5J (pata negra) met 3 soepstengels. Ik vraag er wat toast bij, “oh u bedoelt pan grillé….”, wat inderdaad komt als alles op is en de rekening al is gepresenteerd. Da’s overigens ook nog een hele toestand en duurt en duurt…. maar ach, t’is zaterdag! We lopen inderdaad langs Hèrmes, Todd’s, Paul Smith, Ladurée (te lange rij voor de macarons) en kopen niks. Pas bij Colette gaan we los en is Okky nu de trotse eigenaar van een paar Bape’s, vanaf morgen te zien in de iglo…… |
|
|
 |
|
|
 |
|
|
Reageer > | (0 reacties) |
|
|
|
Vakantie deel 6 - 24/07/2009 - Koken |
|
|
De Deenikjes zijn vertrokken naar San Sebastian en er is een saai soort rust neergestreken over de haciënda. We doen een dagje strand maar daar aangekomen blijkt er een orkaan te razen dus na een nietszeggende lunch bezoeken we de Champion en keren we huiswaarts. Heerlijk een beetje rondhangen, beginnen in een nieuw boek, Lillet’je rond de klok van 5-en, prima…..
Lillet is een apéritief uit Bordeaux gemaakt van versterkte witte wijn en kruiden. Je kunt het bijna nergens krijgen behalve in deze buurt en af en toe loop ik tegen een fles aan in Parijs (Nicolas op de Place de la Madeleine, of Le Grand Epicerie). In Nederland kom je het sowieso al niet tegen, hoewel ik het vroeger per doos nog wel kocht bij die aardige meneer Rutte (ex Swaen) van Jean Arnaud in Tilburg. Het bestaat in rood en wit, de laatste heeft mijn voorkeur, met 3 blokjes ijs en een schilletje sinaasappel of citroen. Top! |
|
|
 |
|
|
Er moet vandaag ook nog gekookt worden, en na het geweld van van Houten en Deenik laat ik me inspireren door een andere grootheid, deze keer uit de Franse gastronomie. Al jaren mijn held, ik heb ooit bij hem mogen eten in Jamin, waar ik een andere keer nog wel een leuke anekdote over heb, en als ik in Parijs ben staat zijn bedachte Atelier ook altijd hoog op mijn lijstje, Joël Robuchon! Supermarktverslaafd als ik ben loop ik altijd in Frankrijk langs de muur van yoghurt, en wie hebben we daar, monsieur Robuchon die zijn kip met spaghetti en basilicum staat aan te prijzen. De kip van Giel zweeft nog vol door mijn korte-termijn-geheugen, dus geen kip, het wordt tagliatelle Bolognaise. Receptje…? Hoeft toch eigenlijk niet, iedereen kan dit toch…, okay, voor de zekerheid; fruit een gesnipperde ui aan in wat olijfolie tot ze glazig is en voeg een teen (of meer) gehakte knoflook toe. Voeg 600 gram gehakt (half om half) toe en bak dit met een vork tot rulle korrels. Blus af met een staartje rode wijn, voeg een blikje ontzuurde tomatenpuree toe alsmede een ½ liter tomatensaus (Heinz is prima). Paar takken gehakte tijm doet wonderen en laat maar lekker pruttelen op het laagste pitje, hoe langer hoe beter. Ik breng de saus pas 10 minuten voor het eten op smaak met zout en peper en een scheut Heinz tomatenketchup (kinderen zijn vaak dol op zoet, en ik ook) en kook er tagliatelle bij. Oh ja, beetje geraspte kaas, Emmenthaler weer voor het zoetje (en het vet) en Parmezaan voor de smaak, zelf geraspt natuurlijk met de Microplane (don’t leave home without it…!) |
|
|
Reageer > | (0 reacties) |
|
|
|
Vakantie deel 5 - 23/07/2009 - Reizen |
|
|
Gisteren een heerlijke kip op de barbecue gegooid, onderhuids gevuld met tijm, knoflook en zeezout, maar het geheim zit hem vooral in het prachtige eikenhout waar we de houtskool van maken. Een sublieme licht rokerige smaak is het resultaat, en de Marques de Riscal (E, 2004), nog altijd in het metalen netje, doet het er waanzinnig bij. Toe mijn inmidels beroemde in Tarriquet gestoofde perzikken met geklopte crème fraiçhe…., heerlijk. Omdat de hele vakantie aan het strand liggen ook weer zo wat is besluiten we vandaag een dagje Arcachon te pakken. Hier, in de 2de badplaats van Frankrijk, onder de rook van Bordeaux, is onze vriend Gilles (je weet wel, de wijnman van Bacchantes) geboren en getogen. Zijn ouders wonen er nog steeds en zo komt het dat hij hier met vrouw en kinderen vakantie viert. We gaan met zijn allen op een lokale pinasse, een lange open boot die speciaal is gebouwd om over de ondiepe oestervelden te varen, en kapitein Christophe vaart ons tussen de zandbanken door het bassin d’Arcachon. Het is eb aan het worden en eenmaal aan de rand aangekomen, vlak voordat de oceaan begint meren we af tussen de droogvallende oesterbanken.
|
|
|
 |
|
|
Arcachon blijkt de kweekvijver te zijn voor alle oesters van Frankrijk, en als de kleine krengen een jaar oud zijn worden ze vaak naar andere plaatsen gebracht, Marenne, Oleron, om verder te groeien. Tot die tijd liggen ze hier met een aantal vrienden in grote zakken op de metalen rekken te groeien, en worden dagelijks door elkaar geschud en omgedraaid (met zak en al). Gilles heeft een gigantische berg fruits de mer meegenomen, dus na een tochtje over de drooggevallen banken wordt het tijd voor de picknick. Er zijn helaas geen lokale oesters bij want gisteren is de muizenproef niet goed uitgevallen. Sorry….muizenproef…? Iedere zoveel weken doet de Franse overheid een test door een muis in te spuiten met wat stofjes uit de oester. Blijft Mickey leven dan is alles goed, maar gaat ie dood….. Gisteren ging hij dood en stopt alles, de lokale handel ligt dus op zijn reet en wij zijn veroordeelt tot oesters uit Galicië. Enfin, we hebben king crab, bulots, baby garnaaltjes, grote garnalen, langoustines, charcuterie, meloen, en natuurlijk wijn. We starten met een Tursan, secrets d’Eugenie, maar stappen halverwege over op een Chateau du Tertre, een heerlijke witte Pessac Léognan van 80% sauvignon blanc en 20% semillon (F, 2007, Graves, 2de wijn van Chateau Carbonnieux). Het is een wild feest wat we besluiten met een rondje zwemmen en een tochtje langs de mooie huizen van Cap Ferret, het Bloemendaal van Artcachon. We drinken nog een laatste glas aan de kant, bestormen de Hyper U en zijn om 9 uur terug in Les Landes. Lamscarbo’tjes à la minute gemarineerd in olijfolie, knoflook, tijm en piment d’Espelette, aardappeltjes gegaard in de braadsappen van lokale ham, mache met gekookt ei en balsamico, wat wil een mens meer na een dagje varen tussen de oesters….. |
|
|
 |
|
|
 |
|
|
 |
|
|
Reageer > | (0 reacties) |
|
|
|
Vakantie deel 4 - 21/07/2009 - Koken |
|
|
De ene dag loopt geruisloos in de ander over, het is echt vakantie! Na de licht teleurstellende ervaring in Saint-Jean-de-Luz besluiten we het heft toch maar in eigen handen te houden wat inhoudt dat we overdag een sandwich op het strand eten en ’s avonds lekker zelf koken. Ik heb in Saint Sebastian een waanzinnig stuk koe gekocht wat dan ook de eerste avond dat Giel, Sas en Max er zijn op de binnengrill gaat. Pluk’s potato’tje erbij en salade met de laatste vinaigrette van Ferry, wat wil je meer? De volgende dag probeer ik een ei te bakken voor Giel, maar zijn antwoord:” nee, vriend, ik probeer het wat rustiger aan te doen” belooft weinig goeds….. Met angst en beven gaan we een uur later de vismarkt van Mimizan op (niet veel soeps) en weten daar 2 zeeduiveltjes te scoren. Als ik nog even een stukje lokale brebis (schapenkaas) koop koopt meneer ook nog even garnalen, gamba’s en mosselen. Vandaag geen recepten, maar als we ’s avonds na thuiskomst aan de ‘pomada Landaise’ gaan, Schweppes agrumes met een goede scheut Tanquaray, transformeert de rustige strandvader in de gedreven cuisinier, noem het Dr. Jekyll & Mr Hyde…… De zeeduivel steaks worden even aangezet en gaan op een bedje van ragfijn gesneden prei, daar komt nog wat gremolata (peterselie-citroenrasp-knoflook) overheen, straks even de oven in,
|
|
|
 |
|
|
de gamba’s worden à la minute gebakken met wat knoflook en piment d’Espelette, de mosselen worden à la minute gekookt met wat witte wijn en de garnalen zijn voor bij de borrel met wat huisgemaakte mayo (goed dat ik een staafmixertje heb meegenomen). Ik refereer nog even aan het ontbijtmoment (“Eitje…, Giel?”) als de chef vraagt of er nog boter in huis is en er een pond gesmolten over de zeeduivel wordt gegoten. We drinken er een glaasje Albariño bij van Santiago Ruiz (E, 2008), een glaasje Gran Feudo chardonnay van Julian Chivite (E, 2008) en bij de kaas, Conté, brebis d’ici en Crotin de Chavignol, een glaasje Châteauneuf-du-Pape cuvée des Antiques van Leonce Amouroux (F, 2006). Life’s good in Les Landes, morgen zwemmen we het er allemaal weer af….. |
|
|
 |
|
|
 |
|
|
Reageer > | (0 reacties) |
|
|
|
Tomatentaart - 20/07/2009 - Koken |
|
|
Ik heb nog nooit zoveel gekookt op een vakantie, althans niet in de zomer, maar er is hier in de wijde omtrek niet één lekker eettentje. Ik vind het overigens heerlijk en kan me ’s ochtends aan het ontbijt al verheugen wat ik s’ avonds ga maken. Een ritje naar de slager is een uitje, en gisteren naar de ochtendmarkt 10 kilometer verder maakt het weekend tot een onvergetelijke. Lekkere gebraden boerderijkip gescoord, en hoewel wat droog was er na de lunch weinig van over, idem ditto met de linzensalade (homemade). Voor de avond ligt er een kleine zeeduivel te wachten, met een tomatentaart. Hoewel ik niet heel dol ben op warme tomaten is deze verrukulluk….
|
|
|
 |
|
|
Receptje; koop een rol bladerdeeg bij de Super-U in Morcenx (of in een ander Frans dorp) en rol dit uit over een met boter ingesmeerd bakblik. Vouw de randen 1 keer naar binnen, plak vast met water en druk licht aan met een vork. Prik de bodem een keer of 80 in met dezelfde vork. Bak 100 gram spekdobbelsteentjes uit met wat boter en olijfolie en smoor hier een halve in ringen gesneden ui in tot ze glazig ziet. Voeg een flinke lepel Amora mosterd toe, alsmede 100 ml slagroom en roer tot een homogene saus. Laat iets afkoelen. Bedek het deeg met dunne plakken tomaat (coeur de boeuff) en verspreid hier 2 handen (lekker duidelijk hè, maar ik heb geen weegschaal) in 2-en gesneden kerstomaatjes over, alsmede de spek-ui-mosterd saus. Breng op smaak met zout en peper en bak 25 minuten in een voorverwarmde oven op 200°C. Voor het zicht kun je voor het bakken de randen van het deeg nog insmeren met eidooier. Laat de taart afkoelen en bestrooi haar met 50 gram Parmezaanse kaas en wat komijnpoeder. Warm de taart à la minute 10 minuten op in een voorverwarmde oven op 180°C
|
|
|
Reageer > | (0 reacties) |
|
|
|
Vakantie deel 3 - 19/07/2009 - Reizen |
|
|
Het regent pijpenstelen vandaag, maar gelukkig duurt dat in Les Landes nooit lang (behalve als je besluit een tochtje te maken, dan gaat de regen lekker met je mee…). Tochtje dus maar, voordat we alweer op de terugweg gaan. Onze trouwe vierwieler brengt ons uiteindelijk naar San Sebastian, alwaar de regen ook in vlagen verschijnt. De “ocean”, je praat hier niet over la mer, is spectaculair, de markt leuk, en de kinderen kunnen eindelijk na een week weer eens een Big Mac eten… Tijdens een wandeling door de oude stad belanden we eerst bij Taberna Astalena, waar ik eerder met alle culi-boys was en eten daar gamba’tjes, pimientos, kaascroquetjes, pintxo jamen y foie, en andere lekkere tapas. Glaasje verdejo erbij, prima! We kijken even in de haven maar worden daar bijna weggeblazen door wind afgewisseld met water, waarna we nog wat snacken bij bar-asador Ganbara die zijn gespecialiseerd in cepes. Gamba’s al ajillo, calamares à la Romana, meer pimientos en gegrillde cepes (hongos, waar ze ze vandaan hebben is me een raadsel, want het seizoen moet volgens mij nog beginnen, maar ze zijn super).
|
|
|
 |
|
|
We wandelen nog wat verder en gaan uiteindelijk via de Eroski (waanzinnige mega-super) weer richting La Douce… Over de grens staan we direct in de file zodat we uiteindelijk stranden in het pittoreske Saint-Jean-de-Luz. Enig stadje met een hoop mensen, dus ook een hoop winkels. Vader en moeder checken na een week weer es even de mail, de kinderen rommelen een beetje door de straten om uiteindelijk te belanden bij Le Kaïku, een restaurant in het oudste pand van de stad (uit 1540). Prima tentje, aardige ontvangst en correcte bediening, alleen een kok die meer aandacht aan de presentatie geeft dan aan de smaak. Grote stukken leisteen met hele schilderijen erop, hoewel de kinderen zeer te spreken zijn over hun caprese (3 torentjes tomate concassée met op iedere toren een klein bolleke mozzarella). Ik ga voor de foie, “when in Rome” hè.., en krijg een mooi lobje op een gloeiende steen zodat ‘ie’ nog lekker even doorgaart…, met dunne broodstengels met een soort truffelsuiker (get..) en een kommetje crème fraiçhe met truffel (?). We drinken er een glaasje Albariño Lagar de Cervara (E, 2007) bij en alles is prima. Het pièce laat behoorlijk op zich wachten, maar de kinderen smullen vervolgens van hun speenvarken, terwijl ik aanhik tegen mijn lam. Op mijn bord is een soort oorlog uitgevochten, met allemaal strepen en vegen saus, veelal zoet, diverse smakeloze puree’s, met daarin weer stukken chipsachtig deeg (helemaal zacht), nog wat poeders links rechts, en een krokant stuk spek bovenop het vlees wat ik natuurlijk direct in mijn mond steek. Vergissing! Laat ik de boel verder niet afzeiken, maar het is geen succes. Na 5 keer om de rekening gevraagd te hebben, en uiteindelijk naast de toog te blijven staan wachten, mogen we weg. Patissier Pariès op de hoek, depuis 1895, is nog open om 22.15 en we kopen taartjes voor later, springen in de auto, en komen er bij de Péage achter dat die wegens meerdere ongelukken is afgesloten. Binnendoor, 17 Leclerc’s en evenzoveel McDonald’s later rollen we 2 uur later het pad op. Lekker tochtje, morgen blijven we binnen!! |
|
|
 |
|
|
 |
|
|
Reageer > | (0 reacties) |
|
|
|
Vakantie deel 2 - 17/07/2009 - Reizen |
|
|
Is het toeval of bestaat dat niet, maar ik heb de sectie in Frankrijk uitgezocht waar culinair het minst te beleven valt. De eerste ster is 38 km rijden, en als je 3 gidsjes naast elkaar legt blijkt die meneer in Mont-de-Marsan allang in Parijs te zitten. We koken dus uitsluitend thuis de heerlijkste dingen, als je tenminste de juiste balans weet te vinden tussen monsieur Pomièz, de Super-U en de markt. Dus na de entrecôte van zondag is het côte de veau op maandag, rumsteak op dinsdag en de lekkerste poulet à la crème op woensdag. Vriend Ferry en ik hebben niet opgelet bij het kopen van de lokale wijn Tarriquet, deze blijkt moelleux (mierzoet), maar als we aan het einde van de avond daar de iets te harde perzikken in pocheren trekt er een wolk van zoet, bloemetjes, amandel en ander lekkers door het huis. Wat opgeklopte crème fraiçhe met een licht zoetje erbij, alsmede een bij de boulanger aangeschafte en opgepiepte madeleine, wauw!! We drinken Irrouleguy van Brana, in alle kleuren, en hebben het fijn…
|
|
|
 |
|
|
Best wel eens lekker, geen mousjes, schuimpjes, vreemde combi’s, “waar moeten we nu weer eten” en een beduimelde rode gids constant onder de arm. De ijskast moet vol zijn, dat’s de enige zorg. 8 uur op en 11 uur naar bed na spelletjes aan de keukentafel (minpuntje, alle muggen uit de wijde omtrek verzamelen zich bij zondsondergang onder ons terras, om gek te worden). Boeken, tijdschriften, alles komt aan de beurt. De telefoon heeft geen bereik, en om dit stukje op “het net” te zetten moet ik 15 kilometer rijden en geluk hebben. Vakantie in optima forma!.
|
|
|
 |
|
|
Reageer > | (1 reactie) |
|
|
|
Vakantie deel 1 - 13/07/2009 - Reizen |
|
|
Het wordt niets de komende 2 weken met die recpten van die kanjers, sorry…. Het blijkt dat ik de originele bestanden van de receptuur van de Agenda 2009 heb meegenomen, de “raw” bestanden zeg maar, te vergelijken met de achterkanten van een bierviltje, waar ik vorig jaar al een keer leesbare receptuur van heb gebrouwen. Nu houd ik veel van jullie, maar dubbel werk, en het is een hoop werk, gaat me tijdens mijn vakantie een beetje te ver. Dus:” Tom Poes, verzin een list”. Het worden de culinaire geneugtes van Les Landes, want daar heb ik me verstopt, de komende 2 weken, met een slechte frequentie want we zitten in the middle of f…… nowhere. Geen bereik dus!
Na een lange rit, paar uurtjes file getrotseerd, zitten we midden in het bos in een van de mooiste stukken van La Douce France. |
|
|
 |
|
|
De eerste dag staat in het teken van de shopping en ik wordt door de eigenaar van ons huisje direct geïntroduceerd bij de belangrijkste man van het dorp, monsieur Pomiéz, de slager. De slager is hier, natuurlijk, op zondagmorgen open (kom daar maar eens om in Nederland, althans zonder peperdure boete), en is hier het episch centrum van de sociale controle. Het hele dorp komt en gaat, kletst bij, dus je begrijpt, we staan hier zo een uur. Ah joh, het is vakantie!! We zijn al aan het einde van de ochtend dus de keuze is wat beperkt, maandag is hij dicht (obligatoire) en dinsdag ook vanwege Quatorze juillet. We gaan er na een uur vandoor met zijn eigengemaakte en ingeblikte paté, 100 gram voor € 1,35…., heerlijke chipolata’s die een uur later al in de pan liggen te spetteren, ventriche, soort lokaal opgerold spek met licht knoflook wat we moeten grillen, prachtige côte de veau en een stuk entrecôte waar je u tegen zegt. Ik krijg nog een stuk graissera kado, soort meatloaf van varken en de afsnijdsels van confit de canard, en koop nog een zwaar tegenvallende worst, maar ja, die heeft hij dan ook niet zelf gemaakt. Na de chipolata’s en een fles rosé is het tijd voor een tukje dus de entrecôte gaat er ’s avonds niet voor 9 uur op. Op? Ja, op! We hebben een mega haard (binnen helaas, buiten is het wegens de aanhoudende droogte verboden fikkie te steken), en 8 kuub perfect droog eikenhout in de tuin. Max ontpopt zich de laatste jaren tot een soort pyromaan en zo is 1+1 3! Prachtig vuur en een beetje schuiven tussen vlammen en gloeiende kooltjes maakt onze steak in 3 kwartier tot een perfect maal. Bak sla erbij, koude rooie, 11 uur licht uit! |
|
|
 |
|
|
 |
|
|
Reageer > | (0 reacties) |
|
|
|
Het is alweer de 8ste - 08/07/2009 - Mensen |
|
|
En ik ben mijn buro aan het opruimen. Laatste betalingen d’eruit, alvast de loonbelasting overgemaakt, kan maar gedaan zijn, getver….. Morgen is het donderdag en is m’n moeder echt 80 (kind, je lijkt wel 50…..), vrijdag staat in het teken van inpakken en de laatste zooi opruimen en wat dies meer zij, en zaterdag is het rijden (is het nu wel of niet “black saturday”, volgens mij is dat pas de 25ste). Lekker naar de Atlantische kust, tussen Bordeaux en Biarritz, en je weet, zo op vakantie komen er weinig berichten. De komende weken staat mijn blog dus in het teken van de chefs die dit jaar in de Smart Cooking Agenda staan. 13 toppers met hun eigen verhaal (althans, mijn verhaal over hen) en een mooi recept. Chapeau* bijt zaterdag het spits af!
|
|
|
Reageer > | (2 reacties) |
|
|
|
5th of july - 05/07/2009 - Mensen |
|
|
komt altijd na the Fourth, en dat wil zeggen dat het grote feest van ons 80-jarige moeder (dat wordt ze officieel aankomende donderdag) achter ons ligt. Superlatieven genoeg, locatie, weer, food, beverage, entertainment, mensen, emotie, liefde, maar zoals je weet probeer ik privé altijd een beetje van mijn blog te weren, dus hier blijft het bij….
Voor de Fourth was er de 3th, waarop ik een avondje te gast was van de Amsterdam Arena. Doel van de oefening is de catering van de Skylounge van Downtown Events alsmede vak 111, voor deze gelegenheid omgebouwd tot White Lounge. Wat’s er aan de hand…., Sensation White, het grootste dance feest van het land. Ik doe het klusje samen met Gijs (Eau de Vie en Elkaar) en het is een beetje een verlengstuk van wat we op Taste gedaan hebben. ’s Middags even opbouwen waarna we ‘n uurtje stuk slaan op het terras van Sophia. We worden goed verwend door chef Barry, heerlijke oesters met tobiko, watermeloen met wasabi sesamzaadjes, pata negra, |
|
|
 |
|
|
zeebaars, bavette, maar moeten rond 8-en afhaken, de plicht roept. Gewapend met oordoppen en vol goede moed gaan Gijs en ik richting Arena, om redelijk gedesillusioneerd om 4.00 uur in de nacht weer af te haken. Culinair en dansen zijn geen vrienden!! Wat een mafketels, althans de dansers, drinkers en slikkers. De werkende collega’s zijn allen top, maar desondanks is het een zware avond (ik wordt oud!!). De volgende dag vier ik goddank het feestje van mijn moeder, maar mag Gijs nog een keer. Morgen begint de laatste week voor onze last minute ingelaste vakantie, kan niet wachten en ga vast een beetje beginnen (aan die vakantie….). |
|
|
 |
|
|
Reageer > | (0 reacties) |
|
|
|
