Even een tussendoortje, nog geen tijd gehad voor de rest van Limoux.

Omdat het niet altijd kaviaar kan zijn, wordt ook saai, en ik vriendin Iens te lang niet heb gezien, volg ik haar naar restaurant Vlaar in ’s Graveland. Waar vroeger het Wapen van Amsterdam zat hebben ze de boel er een beetje uit gesloopt en er een heldere frisse zaak van gemaakt. Er komt een lieve mevrouw vertellen wat de huiswijn is (chardonnay met iets anders, t’is net sauvignon blanc…) en we krijgen de lunchkaart. Buiten de kaart om is er een menu du marché, maar we gaan beiden voor de vitello tonato, waarna Iens aan de tortellini gaat en ik aan de mij favoriete boeuf bourguignon. De vitello is braaf en wat saai, maar eigenlijk prima, en we keuvelen lekker over van alles en nog wat.

De eerste dag zit er op en we zijn nog fris. Het was niet te laat (natuurlijk is het altijd net te laat) en we staan om 9 uur ’s ochtends gewassen en geschoren klaar om de bus te nemen naar de kelders. We beginnen met de 52 verschillende witte en 3 rode wijnen door te proeven maar het feest begint pas als we aan de hand van Jan van Lissum de kelders in mogen om zijn selectie van 25 wijnen te proeven. Bij alles zit een klein commentaar, je leert in een uur in die kelders meer dan in een jaar in restaurants. Als ik de balans heb opgemaakt leg ik de bestelling (ik koop hier voor de G6, vrienden en mezelf) bij Gilles neer en is het tijd voor een tochtje. We nemen last minute een extra passagier mee, dus gevouwen in de Insignia, Ferry in de hatchback, koersen we 85 kilometer naar het pittoreske Fontjoncouse alwaar we hartelijk welkom worden geheten door de maitre, de sommelier en madame la patronne. Auberge de Vieux Puits bestaat sinds jaar en dag, we zijn hier 2 jaar geleden ook geweest, maar heeft een maand geleden zijn 3de ster gekregen. De patronne loopt trots met een zilveren ketting met 3 sterren, de rest straalt, en als we door de eerste Billecart Salmon blanc de blancs heen zijn komt ze met een tweede fles, Taitinger comte de Champagne (F, 1999), en een 2de rondje beignets, offrez par la maison.

We zijn er weer, het jaarlijkse wijn-uitje naar Limoux. Feest in het dorp, feest in een nabij gelegen kasteel, serieus proeven, lunchen, galadiner en weer naar huis. Da’s de “vol d’oiseau”, ofwel de vogelvlucht. Om alles zo relaxed mogelijk te laten verlopen zijn we hier een dag vantevoren, lekkere lunch in Toulouse en ’s avonds ontmoeten we “ the gang” in Le Parc* van Franck Putelet. Het loopt direct uit de hand, 35 man tegelijk aan tafel in dit rustige “dorpsrestaurant” is wat veel, maar na water en veel brood komt er wat wijn en na 22.00 uur zowaar wat te eten. De tafel is ondertussen zo wild, mede door de heerlijke wijnen en het gebrek aan eten, dat ook ik niet helemaal meer weet wat we op ons bord krijgen. Ik ga er niet te laat in, het weekend is nog maar net begonnen en ik zit zodoende zaterdag fris aan het ontbijt. Vriend Cuno maakt me wegwijs op Twitter (@smartcook), we gaan even naar de markt, en om 1 uur is het tijd voor het eerste glaasje Bulles en de traditionele cassoulet op het dak van het hotel.

Op weg naar Limoux, althans het hotel in Carcassonne, maken we een tussenstop in Columiers. “We” zijn Giel, Saskia en Lou Borrani, die we op Schiphol tegenkomen. Ik heb een beetje gespeurd op het net en L’ Amphytrion** ziet er van de sterrenzaken in de buurt het beste uit. Onder de rook van de Airbusfabrieken, we zien zelfs nog een A380 opstijgen, gaan we rond half 1 aan tafel, om daar pas rond 4-en weer vandaan te rollen. We starten direct met een macaron van inktvisinkt met sorbet van een lokale paprika en wat piment d’Espelette, een melkje van kabeljauw (eigenlijk meer een lichte stokvis), en een schuimpje van diezelfde lokale paprika met wat chorizo. We moeten lang wachten op de Saint Joseph van Yves Cuilleron (F, 2007), maar die is het wachten waard (’s avonds hebben we het er nog es over, als je in een restaurant geen aperitief besteld maar meteen om de wijnkaart vraagt wordt je vaak gestraft in de tijd en duurt het zomaar een half uur voordat je eindelijk wat te drinken hebt). 

Wat doe je als een goede maat 50 wordt en maanden zegt er niets aan te doen? Je geeft en surpriseparty voor hem. Wat doet hij vervolgens een week vantevoren? Zonder dat hij van iets weet regelt hij toch zijn feestje en gaat à la minute aan jouw keukentafel zijn inner circle uitnodigen. Als dat maar goed gaat…..! En het ging goed. Iedereen heeft keurig zijn mond gehouden en als ik om 22.30 bij Kaap Kot binnenkom met Ferry staat mede-organisator Robert al op de tafel en weet het feestvarken nog steeds van niets. Hahaha….. Mooie avond, klein spijkertje in het hoofd de volgende morgen, maar vrolijk weer door naar de apotheose. Abraham heeft zijn dus inner circle uitgenodigd in mijn nieuwe keukentje in Bussum en iedereen moet wat te eten maken.

Intimi weten het, ik deed vroeger een moord voor een Big Mac (ik vind tegenwoordig de Whopper toch lekkerder), en wordt nog steeds wel eens gesignaleerd onder The Golden Arch. Surfend over het net, waar het al niet goed voor is, kwam ik op een stukje wat ik jullie toch niet wil onthouden.

“Een Happy Meal zou zoveel conserveringsmiddelen bevatten dat het een jaar lang goed blijft. Schrijfster Joann Bruso onderzocht of deze bewering klopte. Daarom kocht zij een Happy Meal als studie-object. In een blog beschreef ze een jaar lang de ontwikkeling van haar Happy Meal. Na een jaar zag de Happy Meal er in de woorden van Joann Bruso 'pretty good' uit. Hij zou nooit zijn gaan stinken of verrotten.

Ook opmerkelijk: mieren, muizen en vliegen hebben de Happy Meal nooit aangeraakt.

Volgens Joann Bruso gaat natuurlijk voedsel na enige tijd rotten, maar kunstmatig voedsel niet. Met haar actie wil de schrijfster aandacht vragen voor een gezondere manier van eten”. 

http://www.dailymail.co.uk/news/worldnews/article-1258913/Happy-1st-birthday-Mother-keeps-McDonalds-Happy-Meal-year--gone-off.html

Eerste gerecht is Noordzeekrab met gepofte topinambour en ijs van crème fraiçhe en gaat er ondanks het tikkie te zoete ijs in als koek. Hierbij een glas The Ned pinot gris (NZ, 2008), waarna we doorgaan met een crème van ganzenlever met langoustine en poeder van witte chocolade, tagliatelle van Pedro Ximenez en gemarineerde kersen. Wonderschoon, met een Firriato Brancoforti Bianco uit Sicilië (I, 2009). Tussen de gangen sluip ik af en toe naar boven, even bijlullen en de jongens vermanend toespreken, want de minuut dat ik weer zit vallen de euro munten weer uit de lucht…… Bij Bert is het nooit saai, dus is er ook nog wat entertainment. Een ballerina (prachtige performance, maar een melodramatisch einde) die tijdens het dansen begint te bloeden, een stukje voor 2 dames die wat oreren, en een prachtige dans-act die begint op een grote tafel en eindigt….., nee ik vertel niet alles...

We gaan door met gebakken coquilles met verschillende texturen van bloemkool en schuim van notenboter. Weer zo’n geweldige en niet geheel voor de hand liggende combinatie, top! Gayda cuvée Occitane (F, 2008) erbij en in afwachting van het pièce; Ierse lamsrug met gepofte aubergine en (veel) steranijs. Op het scherm lezen we ook nog gestoofde lamsnek met pastinaak, spekjes en sjalot, maar die vinden we niet terug op het bord…. Na 10 minuten komen de dames met grote witte bakken waarin opengedraaide blikken waar lepels uit steken. De lamsnek! Cool als je 2 sterren hebt, super lachen (en lekker)! Erbij een Fontanafreddo Barolo d’Alba “Serralunga” uit Piemonte (I, 2005).

Als ik de bordjes klaar zie staan voor het dessert luidt de avondklok, althans de mijne. Wil ik dit moordende tempo van eten, drinken, werken (want dat is het ook wel een beetje) en gezelligheid volhouden moet ik streng zijn, dus half 7 binnen is 11 uur weg. Ik mis dus de Zwart 70% & Goud 23 krt, moet ik nog maar eens gaan proeven in het Okura. Half 12 zit ik voldaan op de bank en hoop op Sven Kramer. Als ik om 1 uur verstijfd wakker wordt sleep ik mijzelf naar boven en denk aan de ballerina…. Voel ik daar bloed?

De altijd actieve Bert van der Leden gaat maar door met zijn PR activiteiten. Was ik 2 weken geleden nog bij Envy aan de Wagyu, zondagavond kookte letterlijk Onno Kokmeijer de sterren van de hemel in de Supperclub. Glaasje Pasqua Prosecco di Valdobbiadene bij binnenkomst, meet & greet met iedereen die er toe doet, oestertje met zoetzure rettich, komkommer en vodka en aanschuiven aan de tafel in het midden.

Onder de rook van Driebergen ligt kasteel Sterkenburgh, paradepaardje van de gebroeders van Helsdingen, die daar ook deels wonen. Voor intimi, en vrienden van intimi, is deze prachtige plek te huur voor gezelligheid, dinertjes, slapen en ontbijten. Voor mij was het de 2dekeer dat ik hier was, in november al een keertje de full monty, en nu weer voor een select gezelschap van 20 man. Iedereen een glaasje op de toren, een ouderwetse Smart Bites sandwich, waarna de mannen de landerijen aan kant maken, en de vrouwen het zilver poetsen en de chefs asissteren. Wie wil vermenigvuldigen moet eerst leren delen en zo sta ik hier vandaag met vriend Alain en vriendin Elke. 2 chefs in de keuken en moeder-overste die zorgt dat het de gasten aan niets ontbreekt. Mooi menu met de favorieten van de jarige job, lekkere wijnen van Gilles en de onmisbare Soundcast van Ron de Boo gevuld met muziek. Lauwwarme oesters met schuim van citroengras, munt en Spaanse peper,

Wie kent hem niet…..? ik had nog nooit van hem gehoord totdat hij gisteren het eerste kievitsei vond, in Bunschoten of all places. Normaal is het Eemnes, die claimen ‘m nu weer maar hebben geen officieel “aangifte” gedaan, en Friesland was een uurtje later. Te laat, te laat, zei Winnetou…, Alex van Twillert (64) was de eerste. Overigens moest Alex hem wel laten liggen, rapen mag alleen, traditioneel, in Friesland.

Vandaag geen sterren, niks geweldigs, maar een gewoon ouderwets eetcafé. Moeder de vrouw zit in België, Max doet licht en geluid op school, Okky rijdt haar dagelijkse rondjes en ik heb geen zin in koken. Dus wat doe je tussen Muiderberg en Bussum, je stopt bij het Hert in Naarden Vesting. Bruin café, voorkomende bediening en eigenlijk een heel lekkere kaart. Ouderwets lekker. Dochter gaat voor de tomatensoep, ik neem de gamba’s al ajillo (met knoflook dus) en er komt bruin brood met aioli. Glaasje Ribero del Duero erbij, niets aan de hand. Hoofdgerecht wordt vegetarisch (ik weet dat er enkelen zijn die nu echt denken dat ik gek wordt, maar ik had gewoon zin in pasta), penne met sud en sol tomaatjes, rucola en Parmezaanse kaas. 

“Onze” Maarten zet de horeca voort in de Kauwgomballenfabriek en doet dat in een soort lege betonnen doos. Alle mooie spulletjes zijn weg, de meubels hebben een nieuw baasje, alsmede de apparatuur. Uit budgetair en conceptmatig oogpunt, althans dat laatste vermoed ik slechts, heeft de nieuwe uitbater gekozen voor “less is more” zodat de doos nu half-vol staat met andermans terras, een geleende koffiemachine en onze oude toonbank, aangevuld met wat blauwe zakken uit de Ikea. 

1         klop eieren met melk

2         snijd stukjes brood van 3 x 3 cm en haal door het ei-melk mengsel.

3         bak de stukjes brood in een koekenpan in boter en olie om en om             goudbruin en laat iets afkoelen.

4         bestrooi de wentelteefjes licht met garam masala, leg op ieder             wentelteefje een klodder crème fraiçhe en een opgerold reepje zalm en                 garneer met zalmeitjes.

Wie mij goed kent, en dat zijn er niet veel, weet dat ik leef voor de golfsport. Weer of geen weer, ik ben op de baan te vinden, sleep mezelf van bunker tot bunker en leef voor de 18dehole….. Niet dus, eerder de 19de! Ik heb het in m’n jonge jaren een beetje gedaan, ben zelfs nog een paar jaar lid geweest van de Amsterdam Old Course, maar toen ik een paar jaar geleden mijn schouder brak greep ik dat direct aan om afscheid te nemen. Spulletjes op Marktplaats en wegwezen! Toen ik evenwel werd gevraag door de Hilversumsche Golfclub 10 mannen in het kader van hun 100-jarig bestaan een potje te laten koken voor 150 andere leden stond ik direct klaar. 12 uur verzamelen met een bakkie, kwart over 12 de keuken in en kwart over 5 op scherp met wentelteefjes met garam masala en gerookte zalm, tataki van tonijn met wasabimayonaise en zoetzure bloemkool, crème van pompoen met gegrilde gamba, montadito met Serranoham en gebakken kwarteleitje, kroketje van Reypenaer met grove mosterd, blanquette de veau met rijst en wilde rijst en lauwwarme ratatouille, en tropische syllabub met ananas en passievrucht. Een wild feest, met 9 losgeslagen projectielen (we hadden 1 afvaller) die zich prima lieten leiden, en rotsen in de branding Emil (de uitbater) en Wim (de chef) die daar lachend doorheen laveerde. Iedereen zijn eigen taak werkt in deze nog altijd het beste, en één voor allen, allen voor één. Toen ik na de eerste amuse dan ook op het podium werd geroepen met de kameraden, stonden daar 9 koks en een trotse coach. Morgen het eerste gerechtje van deze mooie dag  in de receptenbak, nu even met de paardjes het land in. Ta ta……

Een van de lekkerste gerechtjes is de heilbot, alhoewel mijn kritische buurvrouw, en ze kan het weten, haar cuisson niet top vind. Ik de mijne wel, met korrels Wagyu salami (eigen fabrikaat van Nice to Meat) en 3 bereidingen van wortel.

We drinken een glaasje Aglianico vulture “Grifalco” (I, 2006), met zorg uitgezocht, maar stappen toch weer over op de Barolo….. Pièce is, hoe kan het anders, Nieuw Zeelands Gold, prachtige entrecôte met foyotsaus (combi van béarnaise met kalfsjus), bietjes en met knoflook geconfijte aardappel. Helemaal top, en na even aandringen is er zelfs een na-servies…... Ondertussen smeden we mooie plannen, waaronder het “van de mergel naar de klei” plan, waarin Hans in Amsterdam achter de pannen kruipt ten behoeve van al mijn vrienden en vriendinnen in Vietnam. Je hoort nog….

Zoete finale bestaat uit een kleine marquise van chocolade met een crème van bloedsinaasappel en een streepje Wagyu reuzel met grapefruit. Hierbij nog een vingerhoed Valdspino “El Candado” (PX uit E) en dan is het mooi geweest. Morgen weer vroeg dag, laatste dag slepen, lekker op tijd naar de woonwagen. Mooie avond, wat zeg ik, top dag met die eerste paal van Ferry